İstanbul tiryakiliği... buna insaflı olup İstanbul hastalığı desek de olur. İptilanın bir derecesi vardır ki artık bize zevk yerine ıstırap verir. Fakat bu öyle bir ıstıraptır ki, bedelini hiç bir zevkin dudağında bulamayız. Belki de bu yüzden bir İstanbul tiryakisi, içinde doğup büyüdüğü bu şehrin heyecanı afetine yakalanmış samimi, bir İstanbul divanesidir.

Onun için acaba, bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde... diye tıpkı bir masala başlar gibi, böyle bir İstanbul tiryakisi ağzı ile geçmiş zamandan konuşmaya âğâz etsek nasıl olur? Gerçi bu geçmişin, efsane ve esatirle alakası yoksa da, görünmez bir buyruğun keyfi üzere tasarruf edilmekte olan biz insanların birer masal kahramanından ne farkımız vardır? Başlangıcı bilinmeyen uzun ve ezeli dünya hikayesinin zincirine kendi masalını ekleyerek geçip giden insanoğlu...” (S. Ayverdi. İstanbul Geceleri).

1/

Omuz verip gök kubbede bir buluta,
asırlar halkasından koşmaya gidiyoruz.
Kapamayın ne olur gözlerinizi bu gece,
bu gece uzun bir yolculuğa çıkıyoruz.
Sırtımızda emanet bir mazi,
havf ve reca ortasında müstakbel,
senelerden nur, aylardan Rebiyülevvel.
Süzülüp Bağdat'ın sisli penceresinden,
ve Cebrail'den korkmuş, Meryem'in nefesinden
müjdeler duymaya gidiyoruz.
Haber salın Âdem'in tüm evlatlarına,
Habil'ler, Kabil'ler dirilip gelsin.
bırakın bu gece süreyyayı
bırakın güneşler emzirsin.

Büyük özlem duyarım adını duyduğumda
Senin yokluğun bir eksikliktir ruhumda,
Herkes gibi, bende isterim senin olmak,
Ama gel gör ki, ikimizin kavuşması cok uzak

Seninle olmak bir başka,
Seni yasamak bambaşka,
Görüyorum, kıymetini bilen yok,
Ne yazik ki, hasretinle kavrulan pek çok…

Senden uzakta üşürüm ben
Güneş eritemez yüreğimin buzulunu
Gözlerimden çığ düşer hasretine ağladığımda
Hadi nefesinde sakla beni !
Her soluğunda içinin sıcağına karışıp ısınayım

Gözlerinden ırak olamam ben
Toprak rengi gözlerine ektim hayat tohumlarımı
Hadi gözlerinde sakla beni
Ne yana baksan beni yeşert
Ne yana baksan seninle olayım

Bir ben vardım bir sen,
Bir sen vardın bir ben,
Sen gittin,arkana bakmadan gittin
Ve ben kaldım.
sukutun dehlizlerinde süzüldüm.
Aktı yaşlarım gizli gizli ,
Ayazı.Kurşun gibi düşen,
Hoyrat ikindilerde.
Sırlı düşlere,meftun oldu yüreğim,
Üşüdü üşüdü.
Sen dedim,sustum.
Sukutum ağladı ağladı..
Yorgun düştü sevdam,ama ölmedi..
Gidişine yandım
Hasretin cemre gibi düştü vakti zamanıma..).

Umudun
Semadan yağmur damlaları misali
Kokuları yağdırırken
Sevda tüter hüzünler diner
Her damlanın
Sesinde ki nağmeler bir şarkıdır
Hayalin inkişafında
Notaların ritmini hatırlatır

an gelir
paldır küldür yıkılır bulutlar
gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
o eski heyecan ölür
an gelir biter muhabbet
çalgılar susar heves kalmaz
şatârâbân ölür

şarabın gazabından kork
çünkü fena kırmızıdır
kan tutar / tutan ölür
sokaklar kuşatılmış
karakollar taranır
yağmurda bir militan ölür

Kaldım kendi başıma geçmişimle sorgulu
Kurtulmak da yoktur ki kapatmışlar o yolu
Bir susamışlık kalmış dudağımın ucunda
Kül kokuyor dünlerim uçurum kenarında
Bana düşerse bil bir ömür boyu yaş düşer
Yağmur yağmurdur ama su bende sele döner
Bir gün seni özlesem bir gün kendimi bulsam
Öyle aşka düşsem ki yansam yansam kavrulsam
Bana bir yol çizilmiş sende daldım uykuya
Senden uzak kaldım da vardım aşkın farkına
Bir yol bilir ağlarım, aşkı bilmeyen gitmez

İkra demişti Rabbim sen niçin okumazsın

Okuyupta kendini sen niçin aramazsın

Kendini tanıyanlar bilir elbet Rabbini

Bilmekten de mi aciz aczini anlamazsın

Seni yaratan Rabbin adı ile oku sen

YALI VE İÇİNDEKİLER
Beylerbeyi'nde bir yalıda oturuyoruz. (Bohem)likten biraz sıyrılmış, şimdi de (konfor) ve (dekor) merakına düşmüş vaziyetteyim. Madde estetiğine tutuluş...

Yalıda anneannem, annem ve küçük dayım... Anneannem; şu, annem 14 - 15'lik bir bakireyken evlenişinde anlattığım, Aksaray'daki eğri böğrü ahşap evin cinlere karışmış kahramanı... Beş vakit namazında ve her ân Allah ve Resulünün bahsinde yaşayan; ve günün 24 saatini ya ağlamak, ya düşünmek, ya dua etmekle geçiren mübarek kadın... Ayak parmağından saçına dek kar gibi beyaz tülbent kokan, kemik üzerine derî cilâsı çekilmiş denecek kadar zayıf, çocuklarına delice düşkün, tek başına oturduğu köşelerde bile saçı başı örtülü, yalnız Kur'an okumayı bilen ve Allah'ın kelâmından başka hiç bir yerde harflere nazar etmemiş olan bu örnek kadın benim için ne büyük mesele... Ama ne yapayım ki, bahsinin yeri bu kadar...

Bir gün dalgın dalgın pencereden bakışını gördüğüm ümmi kadına sormuştum: