Yolculuğum sırasında Antalya’nın Sultanı, Yunus Beğin oğlu Hızır Beğ’di. Oraya vardığımız günlerde hasta olması nedeniyle sarayına giderek kendisini ziyaret ettim. Isdırap içerisinde kıvranıyordu. Buna rağmen hakkımda gönül okşayıcı ve iltifat dolu sözler sarfetmekten geri durmadı. Bu tavrı da beni çok mutlu etti. Veda edip ayrıldıktan sonra da ardımdan armağanlar göndermesi bir başka inceliğiydi.

Oradan Burdur’a hareket ettik. Burası; bağlan, bahçeleri ve akarsuları bol olan küçük bir kasabadır. Kalesi, yüksek bir dağın tepesindedir. Burdur’da şehrin hatibinin evine indik. Bu kez de buradaki Ahiler toplanıp kendilerine misafir olmamızı istediler; ama hatip razı olmadı. Bunun üzerine içlerinden birinin bağında bir ziyafet tertip ettiler ve bizi oraya götürdüler. Gelişimizden dolayı duydukları neşe ve sevinç pek hayret vericiydi. Onlar bizim dilimizi bilmedikleri gibi, biz de onların dilinden anlamıyorduk. Aramızda bir çevirmen bile yoktu. Ama buna rağmen dostluk ve neşe dolu bir akşam geçirdim.

Kısa bir süre kaldığımız Burdur’dan Isparta’ya doğru yola çıktık. Burası da mamur, güzel çarşıları, birçok nehirleri, bağ ve bostanları olan bir beldedir. Şehrin kalesi yüksek bir dağ üzerinde bulunmaktadır. Akşam üzeri buraya vararak belde kadısının evine indik ve orada konakladık.

Buradan Eğirdir’e geçtik. Eğirdir kalabalık, güzel çarşıları olan, etrafı bağ ve bahçelerle çevrilmiş bulunan büyük bir şehirdir. Suyu tatlı bir gölü olup, bu göl kanalıyla gemiler iki günde Akşehir ve Beyşehir’e, ayrıca karşı kıyılardaki diğer köy ve kasabalara giderler.

Eğirdir’de Ulu Cami karşısındaki medreseye indik. Buranın müderrisi âlim ve fazıl Muslihiddin’dir. Bu zât Mısır ve Şam’da okumuş, bir süre de Irak’ta kalmıştır. Fasih bir dille konuşan ve zamanın nadir yetiştirdiği bilginlerdendir. Bize çok yakın ilgi gösterdi ve türlü ikramlarda bulundu.