hayatım sen gelince anlam kazandı yeniden
bir yangının ortasında çaresiz ve şaşkınca çırpınırken
zamanın pençesinde acı bir ah ile
ibrahimi bir dua diledim RABDEN
serince ve selamette
konuşmaya küs sukutta mahkum dilimle
karmakarışık düşüncelere hapsolmuşken ben
ve yağmur yüreklim
bahar yağmuru misali söndü yüreğimin alevi seninle

ey bahar gözlüm
ne bu dargınlık nedir bu hasret yeniden söyle
bilirsin ki alıştı yüreğim sana
kalbinde uyuttuğum düşlerim
artık dayanamaz bu sessiz gidişine
oysa katre katre düşmüştün yüreğime
nakış nakış işledin gönül merhalelerime
ve sen

nevbaharımda açan en nadide gülüm
sevda çiçeğim
sıcacık duam
sevdiğim herşeyim
oldun

kavrulurken yıpranmış vaktin derin sancılarında ben
perdesi çekik siyah odalarımın katran kokularında mahkum
parçalanmış birkaç hayal
ve titrek ellerimde tuttuğum bir avuç umut
zeval kokan sevdanın enkazı altında
zehirli düşlerle dalıpda
uyandığım kabus dolu uykularımdan
yırtık rüyalarım kan kokulu uyanışlarımın ardından
fırlarken çığlıklarım dort duvar arasında nedametle
ve ey sen
yağmur yüreklim
bahar gözlüm
bir gece ansızın süzülmüştün gizlice gönlüme

gelişinle bir bahar yaşadım bir ömür gibi

gözlerin yıldızlı bir gök
gülüşlerin bir güneş oldu
gamzelerine düşen şebnem
papatya falımda çıkan sevdan
ve sen
bir yalanmıydın
hayır değildin
sendin
biliyorum
sendin
gitme
yağmur yüreklim
bahar gözlüm
gitme

uyanmış yüreğimi
uyutma yeniden
sonsuz bir ölüme
gitme
gitme...!