Hümanizm, insana soylu olmayı kazandıracak bir eylemi va’d ediyor. İnsanı balçıktan inşa edip sonra o balçığa bir anlam veren Allah iken Hümanizm mi insana yüceliği takdim edecektir? İnsan, hangi felsefî görüşün etkisine girerse girsin ve ne kadar inkâr ederse etsin insanı yaratan da insana inanmama muhayyerliği bahşeden de Yüce olandan başkası değildir. Hiçbir sistem yaratılmış olanı Yüce olanın önüne geçiremez. Ya biz? Ellerimize güneşin verileceğine inanmadık. Ancak yüce olana hürmeti olmayanın insana hürmeti olmayacağını biliyorduk da İslâm dinine inananlar olarak Allah’ın yüceliğini ruhumuza kaç defa anlatmıştık?

Ali Şeriati’nin, acılarımızı daha gün ışığına çıkarmadığımızı belirtirken ne kadar doğru bir tespitte bulunduğunu şu ana kaydını girmiş tefekkürümde daha iyi anlıyorum. Biz, Kâbe’nin örtüsü gibi kutsal mekânlarımızı öptüğümüz ve hatta bedenî tavafımızı tamamladığımız halde ruhumuzun semâsını bulamadık.

Semâ denilince hafızamız “Mevlana” ismini tereddüt etmeden telaffuz etmektedir. Nitekim Mevlana, bir dönüşün, bu dönüşle beraber kendine gelişin ve kendinden geçmenin sembolü haline gelmiştir. Düşünüyorum da herkes, derdinde yanmayı öğrendi. Güneş de kendi ekseni etrafında dönmeye başladı. Mevlana da kendi ekseni etrafında döndü. Ama Mevlana’nın ekseni kendisi değildi. Bu nedenle o, Allah’ın gönlünde hatırlanmayı murat etti de Şemsine ulaştı. Sonra semâ etti. Gök bile böylesi bir aşk ile güneşe yaklaşmamıştı. Hiç kuşkusuz Mevlana’yı ve onun geleneğinde semâzen olarak Allah’a doğru yönelenleri kalplerimizin titreyen kıyısında seyrediyoruz. Ancak semâ, Mevlana’nın ellerini semâya uzatmasıyla mı başlamıştı?

Teslimiyetin imanı kuşatması semâ değil miydi? Bu durumda bir mağaranın sırtında inzivaya çekilmiş bir ruhun semâsını hükümsüz kılmamak gerekir. Semâ başladı... Âlem semâ etti. Âdem semâ etti. İnsanlara gelince fıtratta var olanı keşfedenler Allah’ı bulduğu gibi güneşe ve yıldızlara imzasını bırakan âlimler de oldu. Kimisi ilim aradı kimisi de sahip olduğu ilim ile fenâda makam buldu. Öyleyse inzivânın vahiyle cevaplandığı bir dine imân edenler ve böylece o dinin yücelmesine hizmet etmeye tâlip olanlar dini, dillerinin ucunda değil ruhların derinliklerinde talim etmelidirler. Hz. Muhammed, peygamberliğe hak sahibi görülmesi için iç dünyasını Allah’ın te’dibinde tezkiye etmiştir. Peygamberimizin temsilinde olduğu gibi ruhumuzu aramak için bulacağımız mağaralarımız olsun...

Kalbin minaresine kim çıktı ve ruh, hangi sadanın şahlanışında hangi teslimiyetin koynuna girdi? Tevbe, sûra üflenircesine ruha üflenmezse Rabbini bulmak için halk edilmiş olanın sâkinleşmesi nasıl vâki olur? Ateşe sevdalanmış ruhlar mı taşıyoruz? Cehennemi arzulamak cesaret midir? Tevhid, çokluğu yaratan ve çoklukta kendisini bulduran aşk ise iç dünyamızdaki putları nefsin zâtından başka kim devirebilir? Hangi ilmin ummanında kalsak da varacağımız tek kelimeden ibaret değil mi? Hu...

Durağa gelince indik. Bizimle beraber yaşlı bir bey amcada indi. Minibüse aynı yerden binmiş ve en başından beri bizi izliyormuş meğer. Usulca yaklaşıp “Kızım” dedi bana, “Seni öyle taktir ettim ki”. Döndüm ve “Neden ki amca?” dedim.Yüzüme bakıp “O yaşlı hanıma yer verdiğin için” dedi. “Bu zamanda hürmet kalmamış büyük küçük diye bir şey yok artık. Şunu bil ki burnun ömür boyu hiç sürtmez ve bir yerlerde karşılığını mutlaka alırsın yavrum. Benimde üniversite mezunu üç kızım var evladım” dedi, “Allah sizleri muvaffak eylesin” diye de ekledi ardından. “Teşekkür ederim amca” dedim ama, “Ben çok büyük bir şey olarak görmüyorum son derece sıradan küçücük bir hürmetti yalnızca hepsi o kadar. Hem bu bizim değil bizim inancımızın Rabbimizin güzelliği. Çünkü bizlere doğruyu öğreten o yolda yürüme gayreti gösterip hayatımıza yansıtma gücü veren o, deyip dua edin . Allaha emanet olun” dedik ve ayrıldık. Evet bu günlük hayatımızda hemen hemen her gün yaşayıp rastladığımız sıradan görünen fakat sıradan olmayan olaylardan yalnızca birisiydi. Ancak burada asıl olan iki yaşlı insanın küçücük bir davranıştan dolayı duydukları mutluluktu. İnsanları mutlu etmek için ille de zengin olup harcama yapmak veya çok fazla çaba sarf edip yorulmak zorunluluğu yok. Böyle küçücük davranışlarda mutluluğa anahtar olabiliyor.Yeter ki küçüklerde saygı, büyüklerde sevgi yitirilmemiş olsun. Hayat zor olsa da mutluluk için kapılar her daim açıktır. Yeter ki o kapıyı açıp edeple içeri girmesini bilelim...

Önümde beyaz sakallı, celallice bakan bir zat.

Kapıya bakıyorum hafiften, koşup gitsem ne kadar sürer?

Peki ya sonra?

Her gidişin bir dönüşü olduğu gerçeğini, o an acı bir şekilde hatırlıyorum.

Oflayıp pufluyorum ama içimden, güler yüz ve terbiyeden ödün vermeden.

Arkadaşlarımı düşünüyorum, şimdi ne güzel koşturuyorlardır bahçede.

Onlar da tatile girmişti, niye bir tek ben ders alıyordum, o kadar arkadaşım vardı neden onlar da ders almıyorlardı?

Mutsuzdum.

“Niye ben” diye bilmem kaçıncı defa aklımdan geçirirken, hocam besmele çekerek ilk derse başlatıyor beni.

Çektiği besmele bu gün bile kulaklarımdan gitmemiştir.

“Elif”

“Elif” diyorum ilk adımda.

Zorlanıyorum.

Odun olma yolunda başarı ile ilerleyen körpe bir dal iken, annemin yoğun baskısı sonucunda “Elif”le tanışıyorum, yaş on iki.

Bu yaştan sonra pat diye terbiye edilmek isteniyorum.

Doğruyu yanlışı, iyiyi kötüyü, şeytani-rahmani hemen hemen tüm olguları idrak edeli bilmem kaç yıl olmuş ve yolumda akmaya başlamışken, geç kalınmış bir kararla apar topar diz çöküyorum hocamın önüne.

_Hangi duaları biliyorsun?

_…

_Sübhaneke, salli barik, ettahiyyat…

_…

“Suskunluğum terbiyesizlik olur mu” diye tereddüt ederken, ansızın aralanan dudaklarımdan bir yanıt dökülüyor sessiz mekânın ortasına.

_Birazını…

Hocam hiç bozmuyor.

Ve ben, adım gibi biliyorum yaşı benim yaşımın yarısı kadar olan torunlarının ezbere bir sürü dualar bildiğini, kimi kenarı yaldızlı, kimi durmaktan sararmış, kalın, koca koca kitapları gayet güzel okuyabileceklerini.

Kızarıyorum.

Kızıyorum

Ama kime?

Beni tek başınaymışçasına, yanlışlardan korumak için çırpınan ve bu yaşımda zor bela da olsa buraya getiren anneme mi, tüm hayatı boyunca kendisine öğretilen şey “ticaret” olduğu için kendisini ve dolayısıyla beni de dini terbiyeden (kısmen de olsa) mahrum bırakan, ama dünyalık her şeyi bize sunabilmek azmi ile çalışan babama mı, yoksa oğullarını küçük yaştan itibaren ezerek, tek öğrettikleri şey başarmak kazanmak ve para olduğu için babaannemlere mi?

Hocamın tekrarı ile harfleri geçiyorum bir bir.

Şefkatle karışık bir ses tonuyla, çıkış noktalarını gösteriyor bana.

Evde burnumun ucundan aldığım abdest geliyor aklıma, harflere parmağımla dokundukça, aldığım abdestin neden gerekli olduğunu hissetmeye başlıyorum.

İçimi baştanbaşa bir hafiflik kaplıyor, abdestimin huşusu tüm benliğime siniyor.

Odanın mis/misk kokusu koku algımın belleğine öyle bir kazınıyor ki, o yaşımdan bu zamana kadar itibaren cennetin böyle koktuğuna inanıyorum.

Ortama alışıyorum, içim; kalbim sanki burada yaratılmış, ruhum burada üflenmiş kalıbıma.

Karşımdaki sanki hocam değil, yapılacak sınava kadar beni korumakla yükümlü ve soruları el altından bana verecek olan sınav görevlisi var.

Birazdan kalkıp gideceğim ama öyle bir aşinalık kaplamış ki içimi, neredeyse zorla geldiğim bu yerden kalkıp gitmek bile istemiyorum.

Öyle bir emniyet, huzur.

Harflerin çıkışında zorlandığımı anlayan hocam gülümseyerek cesaretlendiriyor beni.

_Boğazından akıtarak çıkaracaksın, acele etme.

“Hayır, acele etmeliyim hocam, ne kadar beklemişim, ruhumu Rahmandan ayrı o kadar yaşatmışım ki, azabı dindirmeliyim biran evvel!”, dile dökmek için çok fırın ekmek yemiş olmam gereken bu cümleyi o vakitler kuramıyor olsam da, hareketlerimle ifade etmeye çalışıyor ve bir nevi pandomim yaşıyordum kendi içimde.

Oturuşumu değiştiriyorum, ellerimi kıtlatıyorum hocama hissettirmeden, huzursuzluğum aşikâr.

Harfi tekrarlıyorum, olmuyor.

Her başarısız denemem, biraz daha kızarmama sebep oluyor.

Zorlandığımı anlayan hocam, cüz’ü kapatıyor.

Başarısızlığımın yüzüme vurulacağını zanneden ben, hocamla göz göze geliyorum.

Saç diplerimden sular süzülüyor.

Sohbet maksadı ile sorulan sorulara iğne üzerinde oturuyormuşçasına yanıt veriyorum.

Ortama hâkim olan ders havası bir an için belirsizleşmeye başlıyor ve okuldaki ilk günümü soruyor:

_Okulda ilk okuma yazma öğrenmeye başladığın gün ne kadar zorlanmıştın?

Gayri ihtiyari yanıt veriyorum, “ama zorlanmamıştım ki...”

Hocam bir an duraklıyor ve manevra değişikliği ile başka soruya geçiyor.

_İlk gittiğinde okuma yazma bilmiyor olsaydın, yine de zorlanmaz mıydın? Buraya gelmek bu yolda attığın ilk adımdı, zamanla bunları da öğreneceksin, zorlanman gayet normal, bir iki zorlanacaksın ondan sonra devamı kendiliğinden gelecek. Sıkıldığın zaman “yapamıyorum” diye düşünme, okulda zorlandığın dersler olduğu zaman çalışmaktan nasıl vazgeçmiyorsan, Kur’an ilminde de ısrara devam edeceksin, öyle olsaydı kimse öğrenemezdi bu ilmi değil mi?

O tok, kalın sesinden, billur nağmeler yayılıyor ruhuma:

Rabbi yessir velatüassir / ey rabbim (işlerimi) kolaylaştır zorlaştırma
Rabbi temmim bilhayr / (işlerimi) hayır ile tamamla

Ve ben o anda, geriye doğru akmaya başlıyorum kendi içimde.

Yürüyorum.

Emekliyorum.

Ezanla kamet sonrası kulağıma fısıldanan adımı duyuyorum

Doğuyorum.

Öylece huzuruna çıktım “Elif”in.
Bu zamana kadar kendisinden gafil olmuşum; varlığı ile “kendimden” habersiz yaşamışım, hiç umursamadı ve öylece alıp bağrına bastı.

Bana ilk dersi veren hocamın hayatta olup olmadığını ne yazık ki bilmiyorum.

Ama o celaline ve heybetine karşın, gösterdiği şefkat, o yumuşaklık ruhumda örülmeye başlanan iman kozasının sağlam ilmeklerini oluşturmaya başlamıştır.

İmâni yönden muhasebe yaptığımda düşündüğüm, içimin en çok yandığı konulardan biri, “daha önce başlasaydım daha çok yol almış olurdum” düşüncesidir.

Fakat zamanında müdahale etmez, ruhundaki açlığı telafi edip, ihtiyacına cevap veremezseniz, hayatındaki maneviyat eksikliğinden dolayı ortaya çıkacak huzursuz olma gerekçelerine bir bir çanak tutmuş olursunuz. Ergenlik dönemi bunalımları, gençlik hezeyanları, kavak yelleri...

Nazarım celp etse de,kokunu duysam bin katre,
Kaldırsam şu perdeyi; seni görsem her dem yine.

O latif ikliminde,dalsam pür nur hayallere,
Sesinle uyansam; kaybolsam yine gözlerinde.

Merhametsiz gece,şafağında kum taneleri,
Altınlar kömür oldu; nerdesin ? Sabır çiçeği.

Ayrılığım gözyaşımla, imzalamış ittifak,
Sevaplarım ahuda,her yanımda kanlı nifak.

Garipliğin masumiyetinde; sızlar vicdanım,
Yüreğime tahtlar kurdu; hüküm sürer hicranım.

Sen gönlümün payitahtı, sensin hücremde cevher,
Lalezarım harap oldu; eğme başını yeter!

Özlemin dağ rüzgarı,acılarımın cilası,
Vuslatındır,dertlerimin lokman hekim şifası.

Ben bir yanan ateşim,gözlerimde alev rengi,
Bana güç ver; kaldır şu başını Sabır çiçeği.

Kokunu duymadan; gitmiyor ki hiç sancılarım,
Vahşetin çöllerinde,soluyordu goncalarım.

Seni anlattım ama gelemedim toprağına,
Hep bir yenisini ekledim;asırlık umuduma.

Senden öğrendim aşkı,senden öğrendim sevmeyi,
Sevgin ruhumun ilacı; gel be Sabır çiçeği.

Her gecenin sabahı, gebedir ak aydınlığa,
Boğuluyorum zulmetten; neden doğmaz ki ziya.

Eli kolumu kırık nerde beklenen nev bahar?
Gözyaşımı tutmaz gayrı, kirpikten parmaklıklar.

Sen Sabır çiçeği; masumiyetin tarihçesi,
Bir kere tur ne olursun,titreyen ellerimi.

Bakışların yol gösterir,yolda kalmış kervana,
Senden gayrı kim merhem, kanayan şu yaramıza.

Oysa sen değil misin? Merhametin tek adresi,
Bir çıkmaz sokaktayım ki kaybettim benliğimi.

Öyle zamanki, görmeden vuruldum gözlerine,
Kaç zamandır hasret kaldım; büyülü nefesine.

Bizi ıssız çöllerde, bırakma bir başımıza,
Bak kırıldı dalım; poyraz çıkınca karşımıza.

Bu aşkın ayrılığı,davet eder Azraili,
Artık sana geliyorum,sana Sabır çiçeği.

Sen varsın görüyorum,o nur kapının ardında,
Gelince saçlarımı okşa, buda yeter bana.

Hiç mümkün mü ki? hasretinle sarılarak yatmak,
Gecenin zemherisinde,gelmek vardı koşarak.

Olsada ellerimde kan,göz pınarlarımda yaş,
"Gel"sesinle; zincirleri kırar bu çileli baş.

Acım firar etmez ki, ceylan telaşında yürek,
Gülüşün yüreciğimin,hangi surlarına denk,

Yangın yeri otağım,yanağımda buz salkımı,
Bir türlü durduramadım,içimdeki kısrağı.

Yüz kızarırsa bahçende,ruhumun ayıbından,
Kurtuluş var mı ? acep, gerçek ölüm buyruğundan.

Sana gelmek arzum,çelik gibi döverek nefsi,
Geldiğimde sil gözyaşım,sil be Sabır çiçeği.

Ve doğmaktır arzum,karanlığımın şafağına,
Zemheriden sıyırıp burcumu,o ilk ezanda.

İstemem! Ardımda kalsın; anam,bacım,gardaşım,
Ben baharın parmak ucunda sana varacağım.

Bir canı daha doğrayıp,gözyaşımdan aşıma,
Künyeme vuslat kazıyıp,koşacağım kapına.

Kaç demdir vuruyor hep,bu onulmaz nurlu sevda,
Yangınıma nar yağar,çığı düşer yollarıma.

Bir ince nazardır,duvarımda tırnak izlerim,
Bir bilsen kaç gecede,gözyaşımdan çay demledim.

Yalnızlık Eylül kadar ıssız, Aralıktan soğuk,
Sen Sabır çiçeği; dallarındır hüznüme kovuk.

Öyle bir sancı işte,çıldırasıya yaşamak,
Her geçen dakika vuslat,ölüm soluk alarak.

Hayatım kış akşamı,ölümüm bahar sabahı,
Pamuktan bir döşek olur,kara toprağın bağrı.

Sorma! Yaşamak varken bu ölmekte niye diye,
Anlardın beni vurulsaydın Sabır çiçeğine.

Ben burada yapayalnız,o şu kapı ardında,
Baksana kaç nurdan kanat,gölge yapar dalına.

Bir dön de bak ardına,hepsi yalan,hepsi dolan,
Bir Sabır çiçeğinde vefa,odur tek solmayan.

ALEMLERİN EN BÜYÜK SABIR ÇİÇEĞİNE İTHAFEN

Engin Badem...
-acemişair-

Sen oradaydın, her zaman ki yerinde işte. Denizden kelimeler yapıyordun ben ve martılar bu dile aşina diye. İşimizi kolaylaştırıyordun. İyi ki vardın. Teşekkür ediyordum. Bulutların söze girmesini istemiyorduk bu yüzden. Olsun. Konuştukça güzelleşiyorduk.

Bir sabah erkendi tanışmamız. Yüzünü ilk kez görüyordum. Şaşırmıştım. Bu şekilde hayal etmemiştim çünkü. Islaklık yoktu yüzünde. Ağlamamış gibiydin. Beni gördüğüne sevinmedin mi yoksa. Seni çok özlemişim. İlk kez görüyordum oysa. Bende. Seni gördüğüme sevindim.

Sen öğretmiştin bana şiiri unuttun mu? Yine senden öğrenmiştim suyu da susmayı da. Bir, geceleri yağan yağmurda hatırlardım seni; güneş körfezin sularına gömüldüğünde bir de. Denizi bardağın içindeki çay kaşığı kırılganlığında izlerken de sen gelirdin aklıma. Sohbetin koyu kıvamına iliştirmezdim bu hüznü, bu sevinci. Hep yalnız kalmanın bir dirimi olarak duymak isterdim sesini.

Kalabalık konuşmaların kıyısına birlikte varır; aynı düşünce duraklarından çığlıksız inerdik her gün. Uzun uzun seyrederdim gidişini. Gecenin geçimsiz tavrıyla baş başa bırakırdın çoğu zaman. Ne zaman dinecekti sızısı karanlığın; ışık perdeleri ne zaman delecekti? Biz ne zaman kavuşacaktık?

At artık şu imbat yükünü omuzlarından. Midesini midyeyle dolduran şu denize inat. Savur saçlarını karşıya geçerken bir vapur balkonunda olduğu gibi. Yakamozun takibine aldırma; martıların kurduğu tuzaklar bozulabilir cinsten. Bekliyorum yine aynı iskele taburesinde; ellerimde kırmızıya bağımlı güller. Gözlerimle kaç defa çizdim saatimin camını bilmiyorum.

Kalabalıkların adımlarına uydurup tüm cesaretimi; sana söyleyecektim: Bugün artık dün değil. Aynı heykellerin tepesinde yine aynı kuşlar, havuzları dolduran suların sorduğu sorular ve dalgaların suratları aynı; kuledeki saatin ikramı insanlara ve altında kadınla erkeğin zamansız öpüşmesi aynı.

Bir ben farklı bulmuştum kendimi aynaların içinde sana bakarken. Kahve fallarının üç vakte denk yolları düşmüştü ya bahtıma, kısmetimi sana teyellemiştim ben. Billur kaplardaki suyun şeffaflığını dökerek içimin kuytularına; fincandaki telvenin sabrını dudaklarımla bükerek, duy istedim yankısını vedanın. İklimlere söz geçiremeyen dalgınlıklar çağından bu şehrin kabuğunu kıran karlar gibi, içindeki hüzünlü kedilerin dilleriyle ısıtmak istedim titreyen hecelerimi.

Devrilen her şey gibi sallandığında; dalgalarn aşkı unutturmamak için kayalara serptiği sular, arkamdan dökülen olsun ilk adımlarımda. Rüzgârı heyecanlı elleriyle değil de; seni tutumlu parmaklarını bana sarf ederken görsem, rahat uyuyacaktı dilenciler. Ama olsun, tüm yoksulluklarına rağmen senin o kayıp yüzünü bulup bir gün mutlaka öpecekler.

Ardından basamak basamak, gelişimine paralel olarak ‘bilinç dünyasındaki olgunlaşma süreci’ ile birlikte daha bir güçlü aydınlatır çehresini...

Ve eğer bu yolu doğru okuyabilirse,

Güneş olur, kendisiyle birlikte bütün evreni de aydınlatır.

Şimdi meseleye biraz ‘farklı pencereden bakmalım.’

Niçin okuma gereği duyarız?

• Bir konuda bilgilenmek için...
• Cehalet zincirini kırmak için...
• Kendini çevresine kabullendirmek için...
• Boş zamanını değerlendirmek için...
• Konuşma kabiliyetini geliştirmek için...

ya da;

Hayatını; fıtri özelliğine göre şekillendirmek, bu yolda eksikliklerini tamamlamak için...

• Hamlıktan pişmeye,
• Pişmekten yanmaya

Ve sonrasında

Eşrefi mahlukat olma sıfatının hazzına varmaz mı?..

Peki;

Hangi eserleri okuruz?

• Önümüze gelen her şeyi...
• Hoşumuza giden her şeyi...
• Bilim, sanat, güncel yazıları...

Hayatın hiçbir noktasını ve anını es geçmeyerek, nasıl devam etmesi gerektiğini işleyen eserleri mi?

İnsanın birinci önceliğinin kendini ve yaşamın özünü doğru algılama noktasında gerekli olan ‘dünyevi ve uhrevi konulu eserleri okuma standının merkezine koyup, yelpazesini diğer enstantanelerle (bilim, sanat, kültür, edebiyat...) geliştirmek’...

Bu hususta; sözün üstadı Yunus’u tekrar okuyup, anlamak gerekir.

İlim ilim bilmektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsen
Ya nice okumaktır

...

Bazen bizi fevkalade etkileyen sözleri, ilkeleri yada yaşamımıza yön veren eserleri, yazıları tekrar tekrar ‘o derin duyguları hatırlamak,yaşamak için’ okuruz.

Öreğin; ‘Hayatı doğru anlama adına; ölümü okuyup, hatırlamak ne
kadar önemlidir’.

Zira; ölüm gerçeğini ve sonrasında ahiret hayatını sıkça hatırlamak insanı geliştirir ve ‘en önemlisi’ sürekli dengede tutar.

Çok üzüldüğümüz zaman ve ya çok neşelendiğimiz zaman ölüm gerçeğinin var olduğunu ve bir gün habersizce, her nefis gibi bizi de yakalayacağını düşündüğümüzde dünya hayatının geçici olduğunu anlar

‘ve haddi aşmadan, bir yara almadan ve tökezlemeden tekrar dengemizi sağlarız.’

Yoksa salt iyi bir tıp, iyi bir hukuk , iyi bir mühendislik...

‘Okumanın hayatı doğru anlama , hayatta dengede kalma adına, ne kadar çaresiz kaldığını iyi idrak etmemiz icap etmez mi?’

Salacağa doğru uzandı bakışlarım. Yıllar önce bir hayli tatlı anılara tanık olan çay bahçesine on dakikada varmıştım. Tahta sandalyeye oturduğumda alışkanlık işte çantamda ki, sigaram ve çakmağım çay gelmeden önce masada hazırdı.

Kız kulesi tam karşımda nazlı gelin gibi suyun üzerinde durmaktaydı. Her seferinde kayıkla oraya gitme arzusu içimde beslenir, dururdu. Garson yanıma yaklaşıp, “ bir şey alır mıydınız efendim?” dediğinde sıçradım! Dalmıştım çünkü.

“ Evet, bir çay lütfen!”

Uzaklaşan garsonu takip etti bir süre gözlerim. Daha sonra altında beni gölgeleyen koca çınara takıldılar.

Koca çınar!..Kim bilir, kaç aşka, kaç tartışmaya, kaç ayrılığa, kaç sohbete, kaç müjdeli haberlere tanıksın sen! Bunları düşünürken duygular gözlerimi seğirmeye başlamıştı. Dalgalı deniz gibi bulandı görüş alanım.

İlk sevdaya tanık olduğum o anı anımsamak yüreğe az hüzün katık etmişti, işte…” Birçok tavus kuşu kuyruklarını saklarmış buna da gururum dermiş!” Ya işte o misal bu misal, yıllar önce bu koca çınar ağacının altında bir birine dokunan eller geldi aklıma…” Off, ki ne off!”

Garson çayımı getirdiğinde, sigaramı yakmıştım. Aslında çok zararlıdır çay ve sigara bildiğim halde omuz silktim. “ Amann, sende.! Atın ölümü arpadan olsun!”

Gemiler mavi patiska gibi uzanan Marmara’ya doğru yol alırken gözlerim ardından yolculuktaydı. Düşüncemi sıfıra indiriyordu bu gemi takipleri. Bir saati aşkın kıyıda balık tutanları da izledikten sonra kalktım asırlık çınarın altından. Hesabı ödeyip çıktım Salacak çay bahçesinden.

Pazarda yorulan ayaklarım dinlenmişti. Canım yürümek istedi. Paşa kapısına vardığımda o beyaz pembe boyalı eve ister istemez çevirdim bakışlarımı. “Evlenmiştir belki de…Kızı olmuştur, belki de oğlu…Mutlu mudur acaba? Evlenirsem bir öğretmenle evlenirim derdi. Belki de, muradına ermiştir. Kim bilir!..”

Bunları düşünürken ikinci katın penceresinde bir hareket olmuştu. Ardından perde açılır gibi oldu ki, başımı hemen çevirip, adımlarımı hızlandırdım. Öyle ya, artık evli bir kadındım. Bunları düşünmenin alemi neydi şimdi? Bir sinek kovar gibi başımı sağa sola salladım.

Düşünceler işte, mani olunamıyor. Anılar biraz buruklaşınca, bu daha bir imkansız olmakta…Mezarlığa yaklaşmıştım. Kestirmeden diğer yola varıp, evimize ulaşabilirdim. Bunu düşünür düşünmez daldım gökyüzüne doğru uzanan servilerin gölgelediği o çıplak beyaz hüzün mermerlerinin sıra sıra olan sokaklarına.

Hem yürüyor hem de, dudaklarım Fatihaları okurken kımıldamaktaydı. Her duam nedense yarım kesiliyordu. Aklıma gelenlere engel olamıyordum yine. Bu sefer bir fıkra gelmişti.

“ Adamın biri, akşam üzeri iş çıkışı eve kestirmeden gideyim diye düşünmüş. Tabi mezarlığı tercih etmiş benim gibi. Yolu tam yarılamış ki, bir adam! Başında şapka üstünde pardösü var. Mermere bir şeyler karalamakta. Tam yanından geçerken, “ iyi akşamlar efendim, kolay gelsin, hayırdır, ne yapıyorsunuz akşam, akşam böyle?” diye de sormuş. Adam, başını çevirmeden yanıtlamış onu.” Ölüm tarihimi yanlış yazmışlar da, onu düzeltiyorum!”

Annee, aklıma gelince ürperdim! Adımlarımı öyle hızlandırdım ki, soluğum kesildi adeta. Kendimi korkutmuştum. İşte tam bu sırada biri omzuma dokundu. Bastım çığlığı!

Ardıma bakmadan koşamaya başladım. Biri mezardan kalkıp bana dokundu diye. Mezarlığın çıkışına 3 metre kalmıştı ki, duyduğum ses beni olduğum yerde, “zınk” diye durmamı sağladı.

“ Kızım bu kadar korkmana sebep neydi?”

Bu tanıdık bir sesti. Anında dönüp sesin sahibine baktım. Annemin iş yerindeki arkadaşıydı. Şaziye ablanın ta kendisiydi.

“Korkumdan az kalsın küçük dilimi yutturacaktın. Aman, sende ablacığım! “ diye ona doğru koşturdum.

Sımsıcacık bir sevgiyle bir birimize sarıldık. Onu beş senedir görmemiştim. Fiziği aynıydı, kilosunun dışında bir değişikliği yoktu.

“ Canım ablacığım, seni zayıflamış gördüm. Ama iyisin maşallah!”

“Evet, zayıfladım. Benim yerimde sen olsaydın, sende zayıflardın. Neyse bırakalım beni…Sen nasılsın? Seni iyi gördüm kızım. Evlilik nasıl gidiyor, çocuğun nasıl, iyi mi?”

Merak işte. Üstüne gitmeden öğrenemezdim.

“ Ben iyiyim ablacığım. Her şey iyi gidiyor. Kızım var biliyorsun. Oda iyi. Evlilik iş gibi. Düzenli olursan, derli toplu yani o zaman iyi gidiyor…Şikayetim yok. Sen söyle sen neden böyle zayıfladın? Hastalık falan mı?”

Önce yüzünü buruşturdu. Sonra burnunu içine çekti. Duygulanmıştı. Hani dokunsan ağlayacak gibiydi. Koluna girdim. Bulunduğumuz yerden uzaklaşıp, az ileride geniş bir mezarın beyaz mermerine oturduk. Suskun kaldık birkaç dakika. Ve titreyen sesiyle konuşmaya başladı.

“ Biliyorsun biz aslen İzmit’te doğduk büyüdük ve bazı hısım akrabalarımız hala orada.”

Başımı hafif öne doğru sallayıp, onayladım onu. İki elimle de ellerini tutuyordum.

“ Neyse, bir hafta sonu Haydarpaşa Garında İzmit’e gidecek olan treni bekliyordum. Biletçi yarım saat sonra geleceğini söyleyince ben sahilde bekleyeyim dedim. Hani banklar var ya deniz kenarında. İşte orada ki banklara oturdum denizi seyre daldım. Bir de ne göreyim! Görmez olaydım keşke! O an orada olmaz olaydım keşke!”

Birden ağlamaya başladı. Hıçkırıkları içimi acıttı. Çantamdan sigara ve mendil çıkarttım. Mendili ona uzatıp bir sigara yakıp dudaklarının arasına sıkıştırdım. Sonra da, kendime bir tane yaktım. O hala iç çekiyordu. Gözyaşları iplik iplik yanağından süzülüp, çenesinden aşağıya bağlanıp, atından damlamaktaydı dizlerine.

Merakım artmıştı. Deniz kenarında ne görmüştü? Şaziye ablayı bu kadar üzen şey ne olabilirdi? Gözaltları çukura kaçmış, benzi sararmıştı. Siyah dalgalı saçları aklara karışmıştı. Elimle sırtını sıvazladım. Usulca sordum.

“ Şaziye ablacığım, orada ne gördün? Seni böylesi üzen şey ne?”

Emine Pişiren- Akçay/2008

(-Devam edecek-)