Geriye dönüşlerle anlatmayı deneyeceğim sizlere 'gönül sızı'larımdan birini... Meryem 'kod adı' olsun, göbek adı aynı zamanda zâten.

Onu târif edecek kelimeleri seçerken zorlanıyorum. Anlamca hafif mi kalıyorlar ne?

Üniversite kampüsündeki arkadaşlarımdan biriydi O, şu an İstanbul'dalar, aynı dönemde geldik, yaklaşık bir yıl kadar önce...

Göktürk'te arazileri ve bir çiftlik evleri var. Eşi, alanında başarılı bir öğretim görevlisi, çok genç yaşta Profesör unvanını almış, karakteri, kişilik yapısını da takdir ettiğim bir hocamız... Oğulları da babalarının yolunda, (maşaAllah, yıllar öncesinin Türkiye 17.si ÖYS'de) alanlarında kariyer yapmayı seçenlerden...

Nedendir onu her hatırlayışımda gönlüme düşen sızı, sevgisi yüreğimi titretirken? Bir bebeğimmişcesine düşkünlüğüm neden?

Düşünürüm de bâzen, yıllardır tanıyıp sevdiğimiz insanlara bilmediğimiz bir yönünü fark ettiğimizde ya da mesafeyi azaltan bir paylaşımına ortak olduğumuzda daha bir yakınlaştığımızı hissederiz, en azından ben böyle hissediyorum. Bardağın taşma noktasıdır bu, ürünün hasat zamanıdır sanki...

Tek bir damla taşırıverecektir suyu artık ya da bir gün olgunluğun zirvesine taşıyacaktır ürünü...

Henüz eczanemi devredip İstanbul'a gelmediğim zamanlardı. İki yılı aşkın bir süre olmuş, hastalığı da 3. yılından gidiyor çünkü, henüz hasta değildi o zaman.

Arada yanıma uğrardı, bir çay içer, muhabbeti de yudumlardık onunla. Kimi arkadaşlarım için 'Kelaynak' grubundan tanımlamasını yapabilirim. Sanırım kendimi de dahil edebilirim bu gruba. Takılırız da birbirimize hattâ:

'Niye bir millî park açıp, korumaya almazlarki bizim gibileri?' diyerekten...

Öylesine sevgi dolu ki o, öylesine merhametli, güzel yürekli, evet 'çocuk kalabilenlerden, içindeki çocuğu büyütmeyenlerden'...

Bir yandan çaylarımızı yudumlarken anlatıyordu yer yer buğulanan gözleriyle, geçmişi yeniden yaşar gibiydi.

'Bu eşarp annemin, biliyor musun?' diyordu. Bunu takmak istedim bugün.'

Soğuk havaları çok severim ben, diye ekliyordu. Hava güzel olduğunda annem evde olmazdı, bahçeyle ilgilenmek için köye giderdi. Oysa soğuk ve yağışlı havalarda evde olurdu, soba yanardı okuldan eve geldiğimde, yemek hazır olurdu.'

Bir sızı düşüyor içime, çocuk gözlerine bakarken daha bir yakınlaşıyorum onunla...

Annesi ve anneannesini kırklı yaşların ortasındayken kanserden kaybetmiş. Aynı yaşta meme Ca teşhisi konulduğunda vakit kaybetmeksizin gerçekleştirildi ameliyatı, ardından terapisi.

Ben ve sevip- bağlandıklarım bir bulmacanın parçaları gibiyiz, onlarla tamamlandığımı düşünürüm. Her bir sevdiğimin uzaklığı, ayrılığında bir parçam daha eksiliyor sanki, acı veriyor, çok acı veriyor...

Şimdi çıkmalıyım, hüzünlendim de zâten, yazının devamı ve resimleri ekleyeceğim sonrasında inşaAllah.

Sevgimle...Hayat

-sürecek-

İstanbul’ da anlatılacak birkaç olay var yaşadığım…Şimdi bir haftalığına gurbetimdeyim yine…
Dün 22 yıldır ilk kez; bineceğim uçağı kaçırdım yetişemedim biliyor musunuz?
Kendimi komik duruma düşmüş gibi hissettim, acemi gibi, hiç deneyimi yokmuş gibi...Dalga da geçtim hattâ kendimle, bir güzel...
Anladım ki İstanbul’da biraz daha erkenci olmak gerekiyormuş sona kalandan hayır gelmiyormuş.
Neyse, olan oldu bir kez…Ben de bir sonraki uçağa bilet aldım başka bir firmadan birkaç saat de alanda oyalandım ve bu kez uçmayı başarabildim şükür…
Her işte bir hayır vardır derim hep, mutlaka bunda da bir hayır vardı, çok üzüldüm desem yalan olur.

Şimdi ilgili kıssaları anlatmaya kalkarsam, vaktim elvermeyebilir.Devam edeyim olaylara…
Alanda beklerken fakülteden bir arkadaşım aradı, gideceğim ildeymiş, görüşebilir miyiz diye sordu. Olmadı tabii, benim uçuşum uzadı, onun dönmesi gerekti.
Birkaç arkadaşla ilgili havadisler verdi. Birisi vefat etmiş, etkileniyor insan…
Tel no larını aldım.Birine ulaşabildim dün aradığımda..
Grubumuzda askeri öğrenci bir arkadaşımız vardı.Doktora yapmış, bir anabilim dalının başkanı olmuş.Kurmay albay olmuş bu arada…
Görevli olarak bu ay sonuna doğru bulunduğum ile gelecekmiş, orada olursan görüşmek isterim dedi, muhtemelen o kadar kalmayacağım burada.
Eski arkadaşlarımdan bazılarını bulup görüşmek isterim ama…Aklımda inş.
Akşam saatleriydi buraya ulaştığımda… Aynen, giderken vedalaştığım gibi, tek tek gözden geçirdim evleri, doğayı, etrafta olanları…

Duygularımı merak ediyordum, ne hissedecektim bunca yılımı geçirdiğim ile, bir veda sonrası, başka bir konuma yerleştirmişken onu,iş nedeniyle de olsa geri döndüğümde…
Buruk duygular, acı ve hüzün daha baskın olarak hissettirdiler kendilerini…
İsimlendiremediğim, tam olarak tanımlayamadığım duygular…Canımın yandığını hissettim sadece ve silmiş olarak misafircesine baktım pek çok şeye, benimsemiyorum artık..
Yağmur yağıyordu, ağır usul, etkili…Ortalık karanlığın ve yağışın etkisiyle bir flu görüntüdeydi.Deniz seçilemiyordu.

Hava soğuktu.Klimayı mı şömineyi mi yakma konusunda tereddüt ettim.Klima yeterince ısıtıyor, şömineyi, ateşin ortama kattığı sıcaklık duygusunu sevdiğimden yakmak istemiştim, vazgeçip klimayı çalıştırdım.
Ertesi sabah, üç ayrı yerden kahvaltıya çağrıldım.Birisi yan komşum,Hikâyesini önceden anlatmıştım
.
Geç oldu, ara versem iyi olacak.Umarım sonra anlatırım devamını…
Sevgiler çok çok…

Dünden Bugüne-2 (devamı)

Yine günler geçmiş...Yine duygular dillendirilemeden bayatlamışlar sanki, biraz öyle hissediyorum sıcağı sıcağına aktaramayınca yaşadıklarımı...
Ânın o sihirli tınısı kaçıvermiş gibi, geride dudak bükmüş bir minik çocuk edâsıyla kalakalıyorum olduğum yerde...
Evet, ilk akşamdan başlıyayım, geldiğim ilk akşamdan...
Yağmur yağıyordu usuldan, havada bir içe işler serinlik...
eve yaklaştığımda Müjgân nine geldi aklıma... Oğlunun, oturup güneşlenmesi, hava alması için yaptığı ahşap bank, tek göz odalı evinin önünde.

Dedim ya, burası şehir içinde bir kırsal alan, şehrin akciğerlerinden...
Siteye birkaç yüz metre mesafede apartmanlar ve bizimkilerden daha ufak daha içiçe konumlanmış villalar...
Müjgân nine, bu apartmanlardan birinin altında otururdu. Görmüş- geçirmiş, aklı başında bir hanımdı. Sonradan işleri kötülemiş ve bir zengin ailenin yanında çalışmış, çocuklarını büyütmüş yıllarca.. Çok kez raslamışımdır büyüttüğü çocukların onu ziyaretlerine, yanında oturmalarına...

Ben de gelip- geçerken uğrardım yanına, otururdum konuşur- halleşirdim onunla... Dinleyip, anladığım konularda bir kaç söz söylemeye çalışırdım.Dahası sarılırdım, öperdim yanaklarından, ellerini tutar öperdim kimi kez...
Çok seviyorum seni, çok... Derdi bana. Kızım gibi!...
Yağmur bir kaç damla gözyaşı oldu hâtırasına akıveren, dökülüveren...
Ağaçlar, yeşillikler, sokak lâmbalarının loş aydınlığında yer yer gölgelerle düşüveriyorlardı zemine...

Bense, hani,dizilerde, filmlerde ruhu bedeninden ayrılıp, bir gölge halinde uzaktan cismini inceleyen bir beden gibiyim.Öylesine buruk, ne hissedeceğini bilemez, kırık, hüzünlü, ama uzak, uzak!...
Yalnızca bir tanıdığı aradım ertesi sabah.. İki komşumsa geldiğimi görüp, kahvaltıya çağırdılar.
İlk kahvaltımı tanıdığım ve benden yaşça küçük olan ama sevdiğim tanıdığım/ arkadaş-kardeşimde yaptım.

Çok özledim seni, burada olduğun zamankinden de çok, diyordu kahvaltıda.. Burada olduğunu bildiğim zamandan çok farklı hissettim yokluğunu...
Ertesi sabah akciğerinden hasta olan ve hastalığı böbreğe metastaz (sıçrama) yapmış olan komşumlardaydım.
Onlara, bir farklı soluk getirme çabası içerisindeyim elimden geldiğince.Bilirim zordur böylesi dönemler ve çok dikkatlice ama ümit ve moral ışıklarıyla donatılmak gerektirir konuşmalar, hal- tavırlar, yapmacıksız da olmalıdır aynı zamanda...
Herkes çok üzgün gidişinizden dediler onlar da, isim vererek...
Tekrar dönecek misiniz? Temelli olarak geri dönecek misiniz?
Bu soru..Ah, bu soru... Tutamadım kendimi, önce bir duraksadım, yüz ifadem ciddileşti, belki acı karıştı çizgilerine ifademin...

'Zor bir soru' dedim, sessizliğin ardından, güçlükle... Konuşmamam gerekiyordu, o anda çekip gitmem... Yapamadım.

Yine yaşlarla gölgelendi gözlerim, tutmaya çalışıyorum, hayır ağlamamalıyım, hayır!...
Sesim titriyor kendimi kasmaktan, bir yandan gülüyorum, hayır hayır diyorum; ağlamak hiç yakışır mı bana, ne ayıp!.. Olacak şey mi bu?
Geçti, geçti bile bakın.
İçimden kızıyorum, hem nasıl kızıyorum kendime. Ne bu yaptığın şimdi, aşk olsun, tam yeriydi burası bu duygu tezahürünün!...
Ne mutlu, ağlayabiliyorsun diyor komşumuz; ben ağlayamıyorum!!!
Beynimden vuruluyorum bu sözle.. Hayat, ne yaptın canım ya?
Yüzü sarı, sapsarı... Yine kan değerleri düşük demek. İki aylık ömrü kaldığından söz etmişler Çin' de -tedavi için gitmişlerdi- gün sayıyor.,

Sigarayı bırakmıyor, inatla bırakmıyor.
Kendimi toparlayıp, durumu idare edecek bir kaç söz söylemeye çalışıyorum ya, ne söylediğim bile hatrımda değil şu anda...
Çok şeyler oldu yine, bu akşamlık da bu kadar, dedim ya eczanede yazamıyorum, evde int. -bilgisayar - yok şu anda. İkisi de İstanbul' da...
Çiçeklerimden köpeğimize anlatılacak şeyler var yine...Öyle çok duygu...
Yazmazsam boğulacakmışım gibi hissediyorum.

Bu son iki günde ise inanılmaz şeyler yaşadım, anlatamam ki, anlatmalı mıyım bir aşk sarhoşluğumu, ama ne aşk...

AŞKLARIN EN GÜZELİ!!! EN GERÇEĞİ!!!

Dün akşam, dün bütün gün sarhoş gibiydim ve hâlâ da öyleyim. Önce sormalıyım bilenlere, bu yaşadıklarımı anlatmalı mıyım, yoksa tılsımı bozulur mu o zaman?

...

Gülenaz, ne var sende, ayrıcalığın ne senin? Niye dokundu hikâyen yüreğimin tâ derinine?
Beni bu kadar etkileyecek insanlar az çıkar. Hassas olduğum doğrudur ama bu derecede etkilendiğim insan sayısı çok fazla değildir.
Hikâyen mi yoksa bunları onurla karşılaman mı?
29 yaşa yakıştıramayacağım kadar sağlam bir karakter yapısı, kendimde de olduğunu düşündüğüm çok güçlü onur duygusu mu?
Sende benden bir şeyler var, belki bende senden?

Yazılarınla tanıdım seni, ilk olarak... Sesindeki duyguyla bütünleştirmeye çalıştım sonra, yazdıklarını...
Karakterinin güçlülüğünü, tevekkülü hissettiren, yanılmıyor olduğuma inandıran tonlaman, vurguların...
Şaşkınım, inan...

Önce akşamki görüşmemiz... Sonrasında tanışma hikâyemizi anlatacağım.

Oturum Başlama: 05 Eylül 2007 Çarşamba
Eylül (...............@ hotmail.com )
gülenaz (............@ hotmail.com)
(19:08) Eylül : Merhaba..
(19:09) gülenaz : Merhaba nasılsınız?
(19:10) Eylül : sağolun, iyi olacağız inş.
(19:10) gülenaz : İnşallah. Ne güzel sizinle buluşabilmek
(19:10) Eylül : mikrofonunuz varsa ve müsaitseniz sesli görüşme başlatabiliriz.
(19:11) Eylül : sağolun.. Benim için de öyle..
(19:11) gülenaz : Çok sevinirim
(19:11) gülenaz aranıyor...

(19:12) Eylül : yanıtladınız mı?

(19:12) gülenaz : Yanıtlamaya çalıştım ama açılmadı
(19:12) Eylül : İsterseniz siz davet edin.
(19:13) gülenaz sizi arıyor.

(19:13)gülenaz : Şu anda arıyorum
(19:13) Aramayı yanıtladınız.
(19:44) gülenaz : Şu anda (...özel........... ) çok rahat konuşamıyorum
(19:44) Eylül durumunu Çevrimiçi olarak değiştirdi
(19:45)gülenaz : Ben çok üzülüyorum sizi saatlerce dinleyemediğim için
(19:46) gülenaz : (.............................) Karşımdaki şahsın özeli, boş bırakılmıştır.
(19:46) Eylül : o da olacak inşaallah
(19:46) gülenaz : Ben sizinle karşılaşmamızın hikmetini anlamayı Rabbim nasip etsin diye dualar ediyorum
(19:46) Eylül : hattâ yüzyüze de görüşeceğimize inanıyorum bir gün..
(19:47) gülenaz : Çooooook isterim
(19:47) Eylül : Allah c.c razı olsun.
(19:47) gülenaz : Şu an size sarılabilmeyi ne kadar çok isterdim
(19:47) Eylül : sizi bir kat daha sevip bağlandım şimdi..
(19:47)gülenaz : affedin
(19:47) Eylül : sarıldım bile ben size..
(19:47) Eylül : hissedebilirsiniz
(19:47) Eylül : ruhlarımızla sarıldık biz..
(19:48) gülenaz : Benim bu kadar uzaktan yüreğimi okuyabilmenize şaşkınım
(19:48) Eylül : Allah c.c ın bir lütfu..
(19:48) Eylül : bende bir şey yok..sevgiden başka..
(19:49) gülenaz : pek çok iltifat aldım duygularımı yansıtış tarzımla ilgili olarak. Ama inanın hiçbir iltifatın içinde sizin samimi ve dupduru gülüşünüzü hissetmedim
(19:49) Eylül : Birbirimize dua edelim.O' nun rızası için..
(19:49) gülenaz : inşallah
(19:49) Eylül : Yine görüşeceğiz inş.
(19:50) Eylül : benim için özel olduğunuzu unutmayın ltf.
(19:50)gülenaz : İnşallah (.....özel.............)
(19:50) Eylül : âmin..
(19:50) Eylül : cân-ı gönülden, bir tanem..
(19:51) gülenaz : Çok teşekkür ederim, sabrınız, yakınlığınız, içtenliğiniz için...
(19:51) Eylül : hepsi gönülden ve zevkle inanın..
(19:52)gülenaz : Allah razı olsun
(19:52) Eylül : Sizi O' na emanet ettim, görüşmek üzere inşallah..
(19:52) gülenaz : Sizden kopamayarak, görüşmek dileğiyle.. Saygılar...
(19:52) Eylül : Bil mukabele..
(19:53) Eylül : Unutmayın sizinleyim ve unutmayın, Allah c.c bizimle..
(19:54) gülenaz gönderdi : Siz hep benimle olduğunuz sürece unutmayacağıma söz veriyorum

Gelelim hikâyemize...
Önce, bir site kuruyorum. (Nedenlerine değinmeyeceğim burada )
Bu arada farklı sitelerde de yazıyorum.
Yazdığım bir diğer siteye, yeni bir üye kaydoluyor, yazdıkları ve yaklaşımı değişik, oldukça mantıklı, sağlam yaklaşımı var.
Cevap yazıyorum, o da benden etkileniyor.
Yazdıklarımın, kendisini çok yakından tanıyan bir kişisel gelişim uzmanının söyledikleriyle tıpatıp aynı olduğunu belirtiyor.
Bakıyorum ki, üye olup, benim sayfamda da yazmaya başlamış. Ben de onun bölüm yöneticiliği yaptığı sitede, onun bölümünde yazmaya başlıyorum.
Bulimia ve anoreksiya hastalığı ve hastalarıyla tanışmam bu döneme denk düşüyor.
Forumda başka bölümler de var, ancak, bana hitap etmiyor, o kadar bol vakit ayırıp, çok fazla yere bölünemiyorum da zaten.
Bir gün, bir başka başlıkta Gülenaz’ın yazısı çarpıyor gözüme…
Önce, neden bahsettiğini anlayamıyorum.Sonra, bakıyorum ki engelli bir evlâdı olan, gönlünün güzelliği, yazdıklarında da şekillenen bir anne o…

***

Blogda şu anda taslak haline çektiğim bir yazımı, aşağıya alıntıladım. Onunla yazışmamızın gidişatına göre yol haritası belirlemeyi düşünüyorum, birlikte karar vermemiz doğru olacak zannederim. Ya özelde kalacak ve adı bir daha satırlarıma yansımayacak ya da? …
Zaman...
Neler yaşayacağız bakalım?

Hazan Mevsimi...

Arada bulutlanan havalar, sonbahar esintisi taşıyor...

Severim sonbaharı, buruk bir hüzün duygusuyla, hüzün gezegenine yaraşır...

Yağmuru, kapalı havaları, hafif, orta şiddette rüzgârlarıyla...

Aşağıdaki yazı, onunla yazışmalarımızı içeriyor...Paylaşmak istedim.

Temmuz 10, 2007, 02:01:42

Merhabalar...
Öncelikle, hoş geldiniz Gülenaz...
Son birkaç gündür öylesine yorgunum ki yazınıza rastlamasaydım hiç bir şeye bakmayıp, dinlenmeyi seçecektim. Sonrasında da gönderdiğiniz tüm mesajları taradım, kimlik bilgilerinize de bir göz gezdirdim.
Bunu herkes için yapabiliyor muyum, tabii ki hayır, her ne kadar gücümün son zerresine kadar kullanmayı alışkanlık haline getirmiş olsam da bunun da bir sınırı oluyor..
29 yaş ve bu olgunluk seviyesi... Tebrikler. Gerçekten. İçtenlikle...
Biliyor musunuz, ateş yakar deriz de gerçekten yanıncaya dek havada kalır buna dair tanımlamalar ve her bir ateş de yekdiğerinden farklıdır.Olgunlaşıncaya kadar her birimiz çeşit çeşit ateş sınavlarına tâbi tutuluruz.Sol yanımızda bir yer acır, incede..en bir sızı duyarız.
Bugün oğlumu gönderdim önce, sonrasında da kızımı, kuzenlerinin düğünü için gelmişlerdi.
Ayrılıklara da mı alıştım ne? Bu kaçıncısı hatırlamıyorum bile. Ne kadar hüzün duyduğumu da...
Başka bir yazınızı da ilgili bölümde cevaplandırmak istiyorum. Can alıcı noktalara işaret etmişsiniz. Okuduğumda çok etkilendiğim bir yazıyı alıntılamak, daha doğrusu buraya da kopyalamak istedim. Daha önce kendi web sitemde de yayınlamıştım.
Bu arada kısaca kendimi tanıtayım. Doğup- büyüdüğüm ve tahsilimi yapmış olduğum yer İstanbul. Eczacıyım. Evliyim, üç çocuğum var.
İnsanı olgunlaştırıp büyüten dahası belki yücelten yaşadıkları ve bunlara gösterdiği tepkilerdir diye düşünürüm. Sizi tekrar kutlar, güzel düşüncelerinizle gerçek ve kalıcı güzellikler içinde geçmesini dilerim yaşamınızın...
Selâmlar...

Susmak Üstüne...

Susmak; eylemsiz ve durağan bir edim gibi görünse de her susku bir şey anlatır yine de ve her suskunun bir nedeni vardır ve her susku içinde pek çok sesi hapseden sessiz bir eylemdir…

Ynt: Eylülde filizlenen Hayat'a teşekkür
« Yanıtla #55: Temmuz 10, 2007, 08:11:11 ÖS »

------------------------------------------------------------------
Sayın Hayat eylül,

Mesajınızın şahsımla ilgili bölümünü okurken onur duydum. Öncelikle özel mesaj göndermek yerine, bu sayfada güzel yorumlarınızı paylaştığınız için teşekkür ederim.

Sizin gibi üç çocuk ve uzun bir gece boyu yazılarınızı okuduğum kadarıyla tecrübe sahibi bir sözcük üstadından, yaşıma göre olgun olduğumu yazan cümlelerinizi okumak bana büyük mutluluk yaşattı.

Şunu da belirtmek isterim ki, benim sınavım ateşten değil sanırım.

Hiçbir zaman " Beni neden dünyaya getirdin? Benim için ne yaptın ki? Söylesene sana bakmak için mi doğdum ben? Senin istediğin mesleği seçmek zorunda mıyım? Annesin tabi yapacaksın, Benim için değil kendin için yaşa beni rahat bırak, " gibi cümlelerin muhatabı olmam gibi bir ihtimal görünmüyor.

Özel çocukların annelerinin yaşadığı en büyük lütuftur bu.

Nankör evlat olabilmek için, kalbini kaybetmiş bir beyine sahip olmak gerekir. Bizim çocuklarımız ise kayıplarının farkında olmayan sevgiyle dolu bir yüreğe sahiptir.

Bu güzellikleri yaşarken nasıl ateşten bir sınavdan bahsedebilirim?

Cevap yazım:
Temmuz 12, 2007, 12:19:33

Neyi arıyorsan sen o'sundur" der Mevlana…

Yoksa hâlâ bir sevdiğiniz, o henüz kendinizi bulamadığınızdandır…
............................................(Alıntı, C.Dündar)

Merhaba arkadaşlar,
Sevgili Gülenaz,
Öncelikle 'sayın' ifadesini kaldıralım mı aramızda, sonuçta makam odalarımızda değiliz, en azından ben daha samimi ifadelere alışkınımdır, tabii sizin için de bir sakıncası yoksa..

Yazılarını alıntıladığım yazarların tüm görüş ve düşüncelerine katıldığımı belirtmez bu tercihim..Yalnızca bana da doğru imiş gibi görünen yazılardır alıntıladıklarım, bu düşünceye katılıyorum demektir amacım.
Neden yukarıdaki gibi bir giriş yapmayı seçtiğime gelince..
Sizde benden bir şeyler varmış gibi hissettim, belki bende sizden... Zaman zaman karşılaştığım insanlara farklı bir yakınlık hissetmişimdir. Şu an itibarıyla böyle hissediyorum, bir 'ruh ikizim' varmışçasına...
Hissettiklerimi dile getirmekten çekinmem, şimdiye kadar da sorun oluşturmamıştır bu özelliğim..
Emin olunuz ki düşüncelerinize hayranlık duymamak elde değil..
Ayrıca güzel duygu ve düşünceler de karşılıklı, buna inanmanızı isterim..: ))

Haklısınız..Eylül' de filizlenen bir 'hayat' ...17 Eylül doğum günüm.Severim Eylül' ü..Kâinat tablosunu oluşturan o yüce ressam ne duygu yüklü renk ve desenlerle donatmış, inceden inceye işlemiştir görkemli bir tabloyu daha..!
Sarıdan kızıl tonlarına, turuncudan yeşile geçişler..ılık yağmurlar ve hazân yüklü bulutlar..Yaklaşmakta olan kış mevsiminin ilk öncüleri, habercileri olurlar, değişen duygular, yaşanılanlar gibi..Ömrün de mevsimleri gibi...

Hayat' a gelince… Beni tanıyan insanlardan ilk duyduğum söz:
'Ne kadar da hayat dolusunuz. ' olmuştur genelde... Bulunduğum ortamı genelde hareketlendirir, canlandırırım. Bu özelliğimi de severim.

'Söz üstadı' yakıştırmasını yapmışsınız, teşekkür ediyorum güzel görüşünüz için…Aklıma bir tanıdığın sözlerini getirdiniz:
'İnsanlar sizi çabucak benimsiyorlar. Ruffles şişmanlatmıyor, deseniz satışlarda patlama yaşanır.' : ))

Ruhumda iyi olana, güzel olana karşı mıknatısvâri bir çekim hissediyorum.
Onlar yaşamalı, yaşatılmalı bence...
Bir tek hayata bile olumlu yönde bir pencere açabiliyorsam bundan çok ama çok mutluluk duyuyorum.
Vermek… Verebilmek inanılmaz güzel bir duygu, yaşamımı anlamlandırdığına inanıyorum.
Ne hayatlar varlıktan ebediyete intikal etmişler, ne götürebilmişlerdir yanlarında işe yarar olarak acaba?
İyilik, yalnızca iyilik… Geride bırakılan en güzel miras ve insanoğlu için en değerli 'yol azığı'...
Tüm kötüler ve kötülüklere inat iyilik tohumlarını yaymaya, yeşertmeye çalışmak yeryüzünde. Hayatıma anlam katabilecek, varlığımı değerli kılacak en güzel davranış biçimi...

Bir gece boyu yazılarımı okuma lütfünde bulunmanız da çok ince bir davranış, umarım güzelliklere açılmış olan ufuk pencerenize minik de olsa pırıltılar yansıtabilmişimdir.

Sizinle karşılaşmaktan mutluluk duydum, inanıyorum ki benim de sizden öğreneceğim güzellikler olacaktır.
Sevgilerle kalınız...

Çok sevdiğim bir yazı, alıntıdır:

SEVGİ ÜZERİNE

------------------------------

Sayın, Hayateylül ( Lütfen siz kırmızı yazıyı görmezlikten gelin, bu ifade benim açımdan samimiyetimi etkiler nitelikte değil, aksine yazılarını okumak için bozuk modemimle boğuştuğum ikna üstadına sevgi ifadesidir.)

"Hayranlık" kelimesini kullandığınız duygu ve düşüncelerimi bir kez daha okumama vesile oldunuz. Gerçekten hayranlığa layık olan bir tek "anne" sözcüğüne rastladım yazılarımda. Bakışınızdaki güzellik için teşekkür ederim.

Bende, kendinize ait bir şeyler, ya da sizde bana ait bir şeyler olabileceğini ifade etmişsiniz. Bir kez daha anladım insanların sizi neden okumakta yarıştığını. Ben böyle bir şeyi düşünemedim. Sadece dalıp gittim alıntılarla kendi düşüncelerinizi harmanlayışınıza.
Merak etmiyor da değilim, eğer duygularım size hitap etmeseydi bana cevap yazmaz mıydınız? Ya da bana cevap yazdınız çünkü her şeye rağmen hayat dolu bir ruh ikizinizle karşılaştığınızı düşünüyorsunuz. Belki de dümdüz, ikincil anlam içermeyen cümlelerim ve edebî yetersizliğime rağmen beni kendinize yakın hissettiniz. Bana kalırsa siz, Toyotome'yi çoktan aşıp Yunus'un dilini kullandığınız için duygu ve düşüncelerime cevap yazma inceliği gösterdiniz.

Bu siteye, benim yaşadıklarımı yaşayan ebeveynlerin neler yaptıklarını araştırırken ulaştım. Aradığımı henüz tam olarak bulamadım ama aramadığım eksik olan yanımı keşfettim. Benim hayatımda her şey tamam; kabullendim; çözüme gittim; pekiştiriyorum; hislerim duygu dünyamı erozyona uğratacak kadar birikmiş ama ben bunları elektronik âlemle paylaşmıyorum. Böyle yaşamak yük değil, bunu herkese anlatmalı söylemeliyim. Özürlü yakınlarının olduğunu en iyi arkadaşlarından bile gizleyen insanların varlığını öğrendikçe yanlışımı daha iyi fark ediyorum. Kâinat tablosundaki rengimizi setretmeye çalışmak, eşsiz resme ihanet olmaz mı? Değil mi? ( Kelimelerinizi çalmama umarım kızmıyorsunuzdur )

Ben Haziran ayının en sıcak gününde üstelik hafta sonu dünyaya gelmişim. Sahneye çıkışım maalesef sizinki gibi romantik ifadeler kullanmaya müsait değil. Ama en çetin hastalıklarımı sonbaharda yaşamışım. –hatta yaşadım çünkü acılarımı hala hatırlıyorum- Her ziyaret edenin getirdiği dolu dolu çikolata paketlerini de Bunun için ben sonbaharı çocukluğumda yağmurlu çikolata diye resmetmiştim. Okula herkesten bir yıl önce başladım, müthiş bir hevesle. Hayatımın en heyecanlı günü bakıyorum yine sonbahar mevsiminde! Biraz daha büyüdüğümde, sonbahar benim için annemin ellerindeki pekmez kokusu, dedemin yaptığı çöpe dolama -ki bağbozumunun en güzel ödülüdür- oluverdi. Lise yıllarında radyoda "Eylül'de gel" şarkısı çaldığında beğenmeyerek değiştirdim. Üniversite 2. sınıfta bu şarkıyı zorla âşık olmaya çalıştığım çocuk için dinledim. Çalışma hayatına Eylül'de başladım. Kızımın babasıyla ne hikmetse Bir sonbahar akşamında tanıştım. Vücudumda bir odacıkta kara gözlümün kendine bir hayat kurduğu haberini sonbaharda aldım. Kara gözlü Çiğdemimin bugün yaşadığı bir takım zorlukların nedeni olan talihsiz olayı yine Sonbaharın tam ortasında haber aldım. Çok uzun ve zorlu uğraşların ardından ilk adımlarını sonbaharın sonunda atmaya başladı Çitlembiğim. Yine iki yıl önce sonbaharda yeni ve güzel bir iş ortamına sahip oldum. ( tüm bu olayların sonbahara denk gelişini ben de yazarken fark ettim. Daha nicelerini de sizi sıkma endişesiyle yazmıyorum)

Velhasıl, çocukluğumda belliymiş benim için sonbaharların ne anlama geleceği. Hastalıkların verdiği geçici acıların sonunda tadacağım muhteşem "Damak" çikolata.

Sizde de hayatımdaki sonbahar hikâyelerinin tadı var bence. Tokat gibi çarpan gerçekçi insan tabloları sonunda insanı sıcacık saran anne şefkati... Bana bunu hissettiriyorsunuz.
İyi ki hissettiriyorsunuz.

İyi ki varsınız Yağmurlu Çikolata.

İyi ki…

(Sürecek)

Yazılarımı okumuş olanlar, babamı az-çok tanırlar, en azından bir fikir sahibi olabilmişlerdir az-çok , kişiliği hakkında..
Nûr içinde yatsın, cümle ebediyete intikal etmiş olanlarımız da...

Derdi ki,
'Rivâyet oldur ki, Fir'avn' ın atının ön ayakları, yokuş aşağı inerken uzar, yokuş yukarı çıkarken kısalırmış Kİ; DARDA KALIP DA 'ALLAH!' DEMESİN..!!!

Düşündüğümde bile kanım donuyor sanki damarlarımda...
Böylesi bir olguya 'acaba?' diyerek yaklaşmışımdır, tâ ki geçenlerde Mesnevî' de buna dair bir vurgu olduğunu bir yerlerde okuyana kadar...
Nerede rastladım bu bilgiye hatırlamıyorum, internet üzerinden okudum yalnızca..Araştırılabilir...

Yine diyordu ki babam:
'Allah c.c. ,sevdiği kuluna verir sıkıntıları.. ki ansın O’nu, yakarsın O’na, O'ndan dilesin, istesin..Bıkmadan, usanmadan istesin..!'
'Kulunun yakarışları hoşuna gider, O'na yakınlaşmanın bir yoludur bu..İnşaallah, sevildiğimize de bir delil..!'

Üstelik âhirette öylesi güzel karşılıkları olacakmış ki bu musibetlere sabretmenin, yapabileceğini yaptıktan sonra, O' na sarılmanın; kul, karşılığını bilseydi hiç sızlanmazdı, öylesine mükâfatı var bekâ âleminde, denir.

Bir kıssa daha babamdan, hatırımda kaldığı kadarıyla:

Rivayet edilir ki, bir zât, hastalığından çok muzdaripmiş. Allah c.c.' a sürekli el açıp yalvarırmış ki 'bu hastalığımı benden al, Ya Rab..' diyerek...
Bir gece hastalığı rüyasına girmiş ve dile gelip demiş ki:
'Benden kurtulmak için dua ediyorsun. Oysaki birbirimize alıştık.İlâçlarımı bile öğrendin.Seni az sıkıştırsam, ilâcımı verip, beni susturuyorsun. Ben giderim ama bir başkası gelir yerime..Tanıyana, alışana kadar zaman geçer.İyisi mi, böyle idare edip, gidelim..'

Şimdi, düşünüyorum da zaman zaman, sınır noktalarına geliyorum, 'Artık dayanamıyorum Allah' ım, ne olur yardım et..!' diye yakarıyorum.

'Çevresi tarafından, hemen hemen istisnasız, 'Projektör şiddetinde bir ışık, pozitif enerji kaynağı bir trafo, çok sevilen, hayran olunan bir insan' olarak tanımlanırken; 'Dibine ışık veremeyen bir MUM olmanın acziyetini yaşamak..!'

Sormalı mıyım, 'Neden ben?' diye?
Neden ben???

Pek çok anlamda güzelliklerle donatılmışken, tanıdığım hemen herkesi etkisi altına alabilecek özellikler bağışlanmışken, birbirinden güzel ve şükür, akıllı üç çocuk bağışlanmışken, saray yavrusu bir evde, çok güzel bir manzaraya karşı yaşarken, (en zorlandığım acılarımı da bu evde yaşadım aynı zamanda, çilehanem oldu bir anlamda) sordum mu ki 'Niye ben?' diye?
'Ne özelliğim var ki benim?'

'Başkalarının yaşamlarına imrenmeyin', diyordu okuduğum bir özlü sözde..'Sizin de yaşamınıza imrenen pek çok insan var..!'

Kimse hakkına râzı değil, diyordu bir tanıdığım..
Kimse, hakkına râzı DEĞİL..!'

Refah, daha, daha..Yarış, başkalarını ezme, çiğneme bahasına yükselmek...Nereye kadar? Ne zamana kadar?
Neden Rab' bin takdirine gönül hoşluğuyla râzı gelip, boyun eğemeyiz?
Niyedir isyanlarımız, kimedir?
Gelen kimdendir, fail kimdir???

Söylenecek pekçok söz olsa gerektir bu konuda, belki bir kısmını da yorumlarla tamamlayabiliriz.Bu konuda düşündüklerinizi yazmanızı rica ediyorum sizlerden...

Halim Kök arkadaşımızın, dünkü blog yazısı sarstı beni, tadına doyum olmaz bir yazıydı. Konuyla da oldukça bağlantılı, linkini vermek istemedim, benim yazımın içinde kalmasını değil, daha fazla kişiye ulaşmasını istedim.
Kendisi göndermiş midir bilmiyorum, ben, hoş göreceğini umarak, yazıyı kopyalayıp buraya yapıştırıyorum.
Anlamak editörlerinden de rica ediyorum, mümkünse bu çok güzel yazıyı bugün yayınlamalarını..
Çok mutlu olacağım bu olabilirse..
Şimdiden şükranlarımı sunuyorum.

AH, BİLEBİLSEM...

Tanrı'ya asla 'Neden ben?' diye sormayın. Ne olacaksa olur.

(Alıntı)

N. Fâzıl Kısakürek

Yıllar öncesinden bu yana, bendeki tadı hiç eksilmemiş, belki katlanarak artmış bir şiirle başlamak geldi içimden...

Bir başka duygudur yazmak…Yazarken, sonrasında okurken daha bir farkında olur, daha farklı cephelerden bakmayı öğrenirsiniz aynı zamanda…

Hele bir tadı vardır ki eski anıları okumanın, masal lezzeti sunar size, kendi dünyanızda yaşanmış olanlardan minik buketler derleyip…

Her şey iyi, güzel de, bir ufak sorun var ortada, benim açımdan.. Yazmak için, öncelikle yaşamak gerek, değil mi? Buraya kadar her şey güzel, hayatın içinde olup yaşamayı seçsem, yazacak hal-vakit bulmakta zorlanıyorum; yok eğer yazmaksa seçtiğim, yaşanacak bir şeylerden kırpmak gerekiyor. Genelde yaşamaya öncelik verdiğimden, not düşüyorum deftere hatırlatıcı olarak, günler geçtikçe birikiyor notlarım, öylece bekliyorlar görüntülenme sırasının kendilerine gelmesini…

Hafta sonu yaşadıklarıma uzanalım sizlerle bugün, var mısınız benimle yakın geçmiş yolculuğunun sokaklarında bir tura? Başlıyoruz öyleyse..

Pazar günü, buradaki arkadaşlardan birinin kızının nikâhı vardı gündemde.. Tatlı bir sitemle uyarılınca, anlaşıldı dedim, başka program yok, bugünün gündemini bu nikâh oluşturacak..

İyi de oldu aslında, uzun süredir görmediğim bir çok tanıdığa, arkadaşa rastladım. Size Meryem’ den söz etmişimdir, ( isimler ya ikinci, bilinmeyen isimleridir ya da baş harfleri belirtilmiş, boş bırakılmışlardır) Kimi yazılarımı aktarmadığım için kısaca tanıtayım.

Çok sevdiklerimin en üst sırasında yer alanlardandır arkadaşlarım arasında, adı geçeceği için , zamanla sizlerin de tanıyacağınızı düşünüyorum.

Uzun yıllardır tanırım onu, hayata sıkı sıkıya bağlı, merhametli, duygulu, içten, kafa dengi, son derece güzel bir gönül sahibi, çevresinde sevilen, sevgisini esirgemeyen….(.ilk aklıma gelen özellikleri…) bir sevgili varlık..

Canım, varlığından, hayatıma kattığın renkten, senden çok, pek çok hoşnudum. Sevgi dolu yüreğin Vârolsun, sen bana yakın ol, güzellikler içinde ol dilerim.

Bana ‘Hayat’ cığım, sen kitap yaz, baskısını hiç düşünme, benden…Sana güvenirim, bunu çok rahatlıkla teklif edebiliyorum. ……. Yayınlarının sahibi çok yakın ahbabımızdır. ‘

Diyen arkadaşım..

Ayrıca İstanbul’ a gidişim gündeme geldiğinde, ‘A, bak biz de gidiyoruz, orada da görüşürüz.Cuma’ ları Eyüp’ e gideriz seninle..’ diye plânlar yaptığımız..

‘Yüzme havuzuna gitmek istiyorum haftanın birkaç günü; yürüyüş harici bir egzersizi de hayatıma katmak hoş olur’ dediğimde: ‘Sen gel, ben yüzme havuzu yaptırırım, beraber yüzeriz..’ diyen..

Bir çiftlikleri var İstanbul’ un güzel bir yerinde.. ‘Evin bir katını da bana ayırıyorsun, anahtar lütfen.. Bahçemden uzak kalacağım için üzülüyordum, şimdi bir çiftliğim oldu..O..oooo, seninle neler yaparız’, (inş.) diyebileceğim kadar yakın hissettiğim..

Nikâh sonrası ,Meryem, ‘sana bir sürprizim var’, diyerek şimdi Ankara’ da yaşayan bir arkadaşımla geldi yanıma.. Nasıl sevindim anlatamam, çok özlemiştim. Yakın çevremdeki arkadaşlarım çok özeldir benim için, çocuklarım, eşim bile kıskanmışlardır onlara gösterdiğim ilgiyi ve bunu dile getirmişlerdir..

Bu da öylesi özel bir arkadaşım işte..

Onu ‘lâz böreği’ ile hatırlarım hep.. Buraya ilk geldiğimiz yıllarda, arkadaş grubuyla dağlara çıkmıştık günübirlik.. Herkes bir şeyler hazırlamıştı, o da lâz böreği, memleketinin özel tatlısı…Onunla tanıdım ilk; adı ‘börek’ olan, şöbiyete benzer, baklava hamurundan yapılan, içine özel hazırlanmış muhallebi eklenip pişirilen bu tatlıyı..

Görür görmez: ‘Hiç değişmemişsin, dedi; hep aynısın..!’

‘Sen de öylesin, dedim. Hem, eski artistlerden kim kaldı ki?’

Gülüştük..

Nikâh sonrası, önce gelinin evine gittik birlikte; sonra, Meryem’ in evine..

Mantı ve dondurma vardı ikram faslında, birlikte hazırlanan (dondurucudan çıkmıştı, haşlayıp, sosunu ekledik)

En güzeli de içtenlikti, birbirine sevgiyle bakan gözler, sevgiyle bağlı yüreklerdi tabiî ki…

O akşam arkadaşı göndermedim gideceği yere, bende kaldık. Terasta çay ve muhabbet iyi sardı bizi..Alt sıradaki komşumu da çağırdım, severim onu da, tüm komşularım iyidir, az görüşsek de; onunla biraz daha sık görüşürüm.

Ertesi sabah lâz böreği hazırlama konusunda ısrar etti, hazırladık. Meryem’ e de götürdük ondan, yan komşumuza da gönderdim.

Çocuklar çok mutlu oldular zâten..Tatlı, pasta pek hazırlamam ben, fazla kalorili, az sağlıklı yiyecekler grubunda değerlendirdiğim için..Bir dönem yeterince sık hazırlamıştım zâten, şimdi büyüdüler, onlar da dikkat etsinler beslenme alışkanlıklarına, diye düşünüyorum.

Buradaki evimiz çok katlı..Girişte salon ve mutfak, (salonu oturma odası olarak kullanmayı tercih ettik) en altta bir ana salon, mutfak, banyo, spor odası; girişin üstünde yatak odaları ve banyo; en üstte de bir çatı katı…

Kalkmamıştı henüz kızlar, biz hazırlarken tatlıyı..

‘Kokusu geliyor yukarıya, konduramıyorum..’ dedi büyük kızım, yanımıza geldiğinde, memnuniyeti yüzünden okunurken…

Bir ara bahçeden domates salatalık filân topladık. İncirler yeni yeni olgunlaşıyorlar, onlara dokunamadık.Niyetliydik aynı zamanda, Berat gecesi dolayısıyla..

Arkadaşı gideceği yere bırakıp, dışarıdaki işlerimle ilgilendim. Akşama bir saat kala evi arayıp, istediğiniz bir şey var mı, diye sorduğumda yemek yaptığını söyledi büyük kızım.Niyetlisin ya bugün.. diye ekledi..

Çok duygulandım, bunu da ona açıkça belli ettim.

Günün kayda değer, beni sevindiren bir diğer olayı, çok, pek çok sevdiğim bir arkadaşımın telefonu oldu.Bu konuşmadan da notlar düşeceğim az sonra inş. , önce bir forum yazımla, (web sitemde ona hitaben yazıp, yayınladığım birkaç ay öncesine ait bir yazı) onu da tanıtmak isterim sizlere..

Blog yazımdan alıntı:

Yukarıdaki resim, bir sevgili Dost' umdan geldi dün, başka resimlerle birlikte..Ne biçim şeysin sen sevgi??

Sevgimle...Hayat

demiş ve site'mdeki linkini vermişim yazışmamızın, buraya alıntılıyorum:

Hoş geldin Sevgili Dost' um !...

Canımda çınlar sesin heryerdesin, nerdesin?
Gündüz gece yaptığım işlerin içindesin..
Rüyama başkası da giriyor zaman zaman,
Sen,uyanık gördüğüm düşlerin içindesin!...
BEHÇET KEMAL ÇAĞLAR

Cevap yazısı:

RE: Hoşgeldin Sevgili Dost' um !...

Gül buluttan su içer, gönül sabırdan. Hızır'ın ab-ı hayat yolu karanlıktır, gül diken yolundan sonra çimenlerin içine geldi. Şah herkesin kulağına gizli bir nükte, herkesin canına birbirinden başka bir haber söylemiştir. Kulları arasına savaş koymuş, kötü damarlar arasına kin koymuş, her zaman için bunları koyan O' dur.Hüküm elinde olan hakimliğin yolu da budur.Dallara,(Oynayınız.) demiş. Yapraklara, (El çırpınız.), eflake (Dünya menzilleri etrafında dönünüz) demiştir. Gül,( İçki derneği iyidir.),der.Bulut, (Ağlamak iyidir.) der. Hiç biri ötekini inandırır bir öğütte bulunmamıştır. Güle sevindiren bir hoş söz söylemiş gülmesini vermiş.Buluta,bir nükte söylemiş iki gözünü yaşartmış.Akla,( Bulanık ol.), aşka, ( Hayran ol.) demiş. Sabra,( Bir sevgilinin ayrılık gamıyla kan ağla.) demiş. Yüze, ( Tatlı tatlı gül.), saça, ( Sen de onu perdelendir,)demiş. Rüzgâra,(Nergis gözlü yüzden perdeyi aç.) demiş. Dalgaya,(Coş. coş da berrak suyun tortusunu uzaklaştır.),gönüle,( Her tasvir edilmiş yüzde dolaş.) demiş. Hasılı her tarafta kudretine bir alamet her solukta güzelliğine bir kalkınma koymuştur. VESSELAM.......

* ** * ** *

Yine işlerim var, çıkmak durumundayım, yazımı bağlamaya çalışayım.

İşte bu arkadaşımla konuşmamızdan satır araları:

-Bu aralar biliyorsun, biraz bıçak sırtında bir hayat sürdürüyorum, çok belirsizliklerim var..diyorum.

Cevabı, şu şekilde oluyor:

-Allah cc, o bıçak sırtını sana çok geniş ve güzel bir sırat-ı müstakîme çevirsin.Biliyorsun, pehlivanın gücünü, pehlivanlığının derecesini, rakibinin kuvveti belirler.Yaşadığın zorluklar, sende olan gücü açığa çıkarmak içindir.

Sevgiler, çok çoookkk...

Hayat Eylül

Henüz 8. sınıf öğrencisiyken dahi seçmeli dersim ‘Güzel Konuşma ve Yazma’; okuduğum kitap: ‘Söz Söylemek ve İş Başarmak Sanatı - Dale Carnegie’ idi.

Hoş olan tarafı şu ki, aslında Eczacılık mesleğini sürdürüyorum. Edebiyat ve Eczacılık? Çok yakın durmuyorlar birbirlerine değil mi, sizce de?

Sağlık da ilgi alanlarımdan birisidir. Özellikle Alternatif Tıp öğrencilik yıllarımdan itibaren aklımın bir köşesinde yer etmiştir hep, henüz uygulamaya geçiremeyip, düşünce boyutunda kalmış olsa da...

Kendini tanıma, anlamanın da bir yolu olsa gerektir yazmak, diye düşünenlerdenim. İnsan kendisini anlamadan, evreni ne ölçüde tanıyabilir ya da başka insanları, canlıları, hayatı?

Sesli düşünmek gibi bir şey, yazmak... İnsanı rahatlatırken, duygu tahlilleri yapabilmesine, yaşananları dönüp bir kez daha düşünüp değerlendirmesine de imkân veriyor.

Bir kez daha sorguluyorsunuz davranışlarınızı; duygu ve düşüncelerinizi gözden geçirip, sanki bir kez daha yaşıyorsunuz bir başka gözün şahitliğinde, başka bakış açılarından değerlendirmeye tâbi tutarak...

İşte bu duygu ve düşünceler, hayatımın değişik dönemlerinde yazmaya yöneltmiştir beni…

İlk derli toplu bir günlük oluşturma çabam lise 1. sınıf öğrencisiyken olmuştu. Sonraları da ajandama, güne dair notlar düşmüşümdür tarih ve duygularımı yaşadıklarımın yanına ekleyerek ancak, bunların sayısı fazla değildir.

Son bir yıldır yine kaleme alıyorum günün getirdiklerini... Hem keyifli olduğunu düşündüğüm yol hikâyeleri çıkıyor ortaya, hem sonraki nesil için, anı, tecrübe, yaşanmışlık içeren bir eser bırakmış olabileceğimi düşünüyor, mutlu oluyorum.

Babamın böyle bir eser bırakmış olabilmesini çok, pek çok isterdim doğrusu…

Öylesine zekî, birikimli ve bunları şeker gibi bir anlatımla sunabilen, henüz hiçbir yerde bir eşine daha rastlayamadığım bir söyleşi üstâdıydı o... Rahmetle, çok sevgi ve derin bir özlemle anıyorum onu... Ona olan duygularımı kelimelere sığdırmakta âciz kalacağımı biliyorum, yalnızca bir yönünü vurgulamak isterim şu dakikada...

İstanbul, doğup-büyüdüğüm, tahsilimi tamamladığım şehir... Şimdilerde o muhteşem güzelliği her boyutta zedelenmiş olsa da ilk göz ağrım, sınırlarından girdiğim anda farklı bir kimliğe büründüğüm, daha bir canlandığımı duyumsadığım...

Her taşında kaç anımı barındırıyorsun ey güzeller güzeli?

Ablam da çok uzun yıllardır yurt dışında yaşıyor.

İstanbul’da buluşuruz genelde, baba evi’nde...

Bir gün, hatırlıyorum, "Yavrularım", dedi babam; "Vasiyet olmasın üzerinize; ancak, öldüğümde önce Eyüp Mezarlığı’nı bir deneyin".

"Baba", dedik, soran bir ifadeyle... "Ya yer bulunmazsa, ya yerine getiremezsek bu dileğini, arzunu? Çok üzülür, vicdan azabı duyarız biz!"

"Ben", dedi; "Her gün Efendimiz (S.A.V.)’e şu kadar, Eyüp Sultan Hz.ne şu kadar, intisap ettiğim, Küçük Hüseyin Efendi Hz. ne şu kadar şu, şu duaları okuyup, ruhlarına bağışlıyorum. Şunlar, şunları yapanı yanımıza kabul ederiz demiş Eyüp Sultan Hazretleri. Siz bir deneyin olur mu kızım?"

...

Yıllar sonra vefat haberini alıyoruz. Perişanız. O gece her ikimiz de apar topar İstanbul’a gelmişiz, babamın yanındayız. Zâten onun yanından 23 gün önce ayrılmışım, tedavisini tamamlayıp, biraz iyi olduğunu gördüğümde ‘Gel, rahatsızlanırsa yine dönersin.’ diyen çocuklarım ve eşimin yanlarına gitmişim, gönülsüz, gözüm geride kalarak...

Kendimi nasıl suçluyorum. Yaz tatiliydi, ne vardı onların sözüne uyacak, nasıl bıraktım babamı? Diye üzülerek...

Ellerine bakıyorum, hâlen serum izleri var mı, özel bir sistemle açık bırakılan damar yolundaki enjektörün izi hâlâ kolunda mı?

Kanın pıhtılaşmasını engelleyen maddeyi belli ölçüde veriyordum her intravenöz enjeksiyondan sonra...

Hastane sonrası bakımını ben yapmıştım. Hâlâ içim acıyor, niye? O, çok severdi beni; ‘İyi ki Eczacı olmuşsun’; ‘ Ben senden çok râzıyım kızım’ derdi her seferinde...

Kırmamaya çalışırdım onları, konuşmamda bir yumuşaklık olduğunu söylerdi.

Annem de her seferinde söyler, içimde hiçbir acı sözün yok kızım, senin yerin bir ayrı evlâtlarımın arasında, diye...

Çok dualarını alabilmiş olmanın huzurunu yaşıyorum, şükürler olsun...

‘Baba duası, Peygamber duasından sonra gelen duadır, hayattayken duamı alın’, derdi babam...

Açtığım parantezi giderek genişletip, konuyu dağıtıyorum belki, yine de yazmadan geçemeyeceğim. Ömrünün son yirmi yılında kaza namazları vardı kesintisiz. Gecenin ortasında, her gece kalkardı ve ancak sabah namazını kıldıktan sonra az daha dinlenirdi. Tesbihatları vardı her gün belli sayıda ve annemin de tesbihatlarına yardım ederdi.

Evet, geceyi yanında geçiriyorum. Sabahında Eyüp için bir olur arıyoruz. Buluyoruz da...

İşin can alıcı kısmı bundan sonra gelişiyor. Eşim ve ben, ‘Olur’u ararken; ağabeyim ve ablam da Mezarlıklar Müdürlüğüne gidiyorlar ve ağabeyim yalnızca babamın söylediklerini tekrarlıyor ve yer soruyor. Önlerine yer konuluyor ve ondan sonra bizim telefon ulaşıyor görevliye... Ben utanıyorum böyle bir şey denemiş olduğum için ama...

Kısacası, dualar yerini bulmuş; kulun imtiyazına hiç lüzum kalmamıştı. Onu yanlarına kabul edenler öylesine sevgili kullarıydı ki Allah (C.C.)’ın...

Zaman-zemin elverdiği sürece paylaşımlarımın sürmesi dileğindeyim. Tekrar yaşadığım duygular yordu beni şu an için...

Şimdilik bu kadar...

Saygı ve sevgiyle efendim...