İlk defa rahle başına geçip diz kıracağım, heyecanlıyım.

Önümde beyaz sakallı, celallice bakan bir zat.

Kapıya bakıyorum hafiften, koşup gitsem ne kadar sürer?

Peki ya sonra?

Her gidişin bir dönüşü olduğu gerçeğini, o an acı bir şekilde hatırlıyorum.

Oflayıp pufluyorum ama içimden, güler yüz ve terbiyeden ödün vermeden.

Arkadaşlarımı düşünüyorum, şimdi ne güzel koşturuyorlardır bahçede.

Onlar da tatile girmişti, niye bir tek ben ders alıyordum, o kadar arkadaşım vardı neden onlar da ders almıyorlardı?

Mutsuzdum.

Son susan söyler son sözü kalbiyle: Beyaz

Tüm renklerin aslı beyaz mıydı?
Hepimiz beyaz mıydık hayatımızın bir yerinde?
…
En kolay kirlenen renktir beyaz.
Çünkü ne kadar istese de, bünyesinde kendisinden farklı olan en ufak bir dokuyu, rengi barındıramaz.
Hemen renk verir, kaybeder özerkliğini.
Beyazdır çünkü.
Tüm renkler bir yana, o bir yanadır.
Her şeyin en doğal halini görürsünüz onda.
Sabit kalmıştır her şeye rağmen.
Huzur veren bir dinginliği vardır.
Neyse odur, kendi gibidir.