İnsan özüne yolcu ,yorgun ve tutsak ama yaşamın dayanılmaz hafifliğiyle...
Kimisinde ağır bir yüktü . Bırakmalımıydı acısını ,hüznünü, kederini, ya da neyine sevinmeliydi.
Yapmışlıklarının, olmamışlıklarını yüzüne karıştırarak, hangi acziyetini ele verdi...
Adem(insan) neden yasak işler, sonrasında acı çeker. Bedelini ödemişken hayatın neden arar insan bir türlü bulamadığını...

İyi'yi ve güzeli aramak bu olmalı , bütün arayışların yegane kaynağı tanrıda gizli. Bulmuşluklarımızı ,bildemediklerimeze ekleyerek ve

milyonlarca insanın çıkarmış olduğu ayak sesiyle söylüyorum! -iyi'yi ve güzeli bulmak özününü bulmaktır. Ademin(insan) suçsuz olduğu o masumiyeti.

Gecedir !

Renkler hızla kirleniyordu bilincimde.
İkametgahını siyahtan alan ,nihayetinde acıda, hissiyatın karamsarlığında olan rengin selamı ile gün gece.
Siyahın son deminde, düşlerin geceye saplanan noktasında ,mahremiyetini 'ince'den ,sessizliğini geceden alan pusatsız bir gürültüyle diyorum.
Gün gece!
Dip gürültüsü 24.10...

---- İnce düşünmek 'ateş-kızmızı'. Düşler bekliyorum tarifi mümkün olmayan renk cümbüşünde. Nedensiz bir siyah-beyaz karşılaştırmasında kaçkın olmuşken siyaha , rengimi söylüyorum 'Düş' peşime!..

Saatlere düşüyorum peşin sıra, sonra düşler, düşüyorum.
Düşmülüğüm düşkünlüğümderdir geceye .

Nüksetti yine yalnız konuşmalarım...

Tutmuyor ayarı bu zilletin; az gitsem öteye susuyorum, en durulmaz biçimde. Çok gitsem beriye feveran koparıyor iç geçirmeler . Kendime ayırdığım sözler vardı yazımında hata yapılan, söylenmesi kıyemet koparan.

Söz vardı ; sözüm ona diye başlayan, sonra,onlar diye çoğalan, çoğaldıkça, kendinden ağır iç konuşlara , bir konuşa binbir diyet ödediğim, kendinden ağır, uçuk kaçık şeytan konuşmalarına

Fotoğraftan alıntı...

Kırılır ayna en onulmaz yerinden, yazgıda susar. Çağırır kendine kalmışlık, kendine yanlız kalmışlık... Şimdi ona bir biçiyorum, yaşanılmışlığından diildir hikayenin ağırlığı, düşünülmüşlüğündendir.

Fotoğrafın hikayesi...