Çocukluğum!

Çocukluğum, bir geçmiş zaman koridoru. Zaman zaman çok dar ve loş olan bu koridora uğruyorum. Pencereler oldukça küçük ve tozlu. Işık sızdırmamaya and içmişler gibi. Dünyaya bu pencerelerden bakıyorum. Hiçbir şey net değil. Her şeye farklı anlamlar yüklüyorum.

Bir adam otobüse biniyor ve sonra iniyor. Otobüs, o adamın ineceği yeri nereden biliyor? Demek ki biliyor ineceğini.

Gittiğim yerler çok uzak geliyor. Ben büyüdükçe yollar kısalıyor. Yollar mı kısaldı, ben mi büyüdüm?

Dedem anlatırdı: Dünyanın her tarafını Urus ( Rus) çevirmiş. Urus ne demek? Gâvur demekmiş. Gâvur, benim hayal dünyamda böcek oluyor. Gregor Samsa’nın dönüştüğü varlık. Dedem, her gâvur deyişinde ben bu böcekleri düşünüyorum. Neden mi? Nedeni yok.

Dedem akşam karanlığında, gaz lambası ışığında masallar anlatırdı. Yedi kardeşi, devleri, Çin-i Mâçin’i… Bunlar benim havsalamda neye denk geliyordu? Henüz elektrik ve televizyon yoktu. Sonra, elektrik ve ardından televizyon geldi. Kendisiyle birlikte birçok şey getirdi, birçok şey götürdü. Bunun bir alış-veriş olduğunu ve karşılıksız olmadığını nereden bilecektim!

Amcamın siyah-beyaz televizyonundaki ufak bir macera filmi korkmama yetiyordu. Acaba ne yapacaktı kötü adam?

İlkokulda karşılaştığım ilk sınavların neye yaradığına dair hiçbir fikrim olmadı! Bu sınavlardaki uğraşmalarım, bataklıkta çırpınan bir insanın çırpınması, rüyada koşamayan bir adamın sonuçsuz çabasına benziyordu.

Okulda dünyanın döndüğünü öğreniyorum. Fakat her sabah kalktığımda dağların yerinde olduğunu görüyordum. Dünyanın döndüğü mü yalandı, dağların yerinde olduğu mu? Ne garip değil mi? Dünya dönüyor ve fakat dağlar, hâlâ yerinde duruyor.

Öğretmen tümleci ve yüklemi anlatıyor. Tümleç; bir kızı anımsatıyor bana. Yüklemse bir erkeği. Bunlar gerçektir, yalan değil, abartı hiç değil. Yüklem ve Tümleç, kim bilir nasıl yakışıyorlardı birbirine! Ben büyüdüm ve onlar da bir cümlenin basit birer unsuru oluverdiler.

Bir şehre gidiyorum. Şehir çok karışık. Çok büyük geliyor bana. Her tarafa binalar dizilmiş. Nereden girip nereden çıktığımı bilemiyorum. Aklım karışıyor. Allah’a şükür ki yalnız değilim.

Uzaktan gördüğüm baraj suyu birikintisi, yere düşmüş gökyüzü parçası oluveriyor gözümde. Nasıl düştü? Başka yerlere de düştü mü acaba?

Gördüğüm kravatlı ve takım elbiseli her insan, gözümde kusursuz bir dev oluyor. Şimdi o devlerden eser yok. Gördüklerim cüceleştiler mi, yoksa zaten cüce miydiler?

Çocukken insanların tek yüzü vardı. Maskeleri hiç fark etmedim. Ben büyüyünce, yüzler de çoğaldı. Sahi ben mi büyüdüm, yoksa yüzler mi çoğaldı?

Sadece gördüğümdür anladığım. Müşahede edebildiklerimin arkasında ikinci bir gözüm olmadı hiç.

Şimdi büyüdüm. Aldanmak, ahh aldanmak! Çocukken aldanmanın kötü olduğunu kim söyleyebilir ki?