Bilirsiniz işte insanın yüzünde bir tebessüm olur ama içinde hiddet vardır. Hiddetli bir gülümseme ile okudum Thomas More’nin Ütopya’sını. Bana ne verdi, topluma ne veriyor, yazarı bunu yazma ihtiyacını hangi şartlarda hissetmiş, gibi sorulara geçmeden önce beni neden kızdırdığını düşündüm. Elime geçtiği 11\01\2008 tarihinden itibaren kafamda şekillenen fakat bir türlü yazmaya başlayamadığım fikirlerimin –anlamak- platformuna dökülüş gecikmesi, bir aydır evimden ayrı oluşumdan ziyade bu kızgınlığın bendeki engellemesiydi sanırım.

Nedir bu; saçmalıktan öte okurlara her satırında mantık soruları getiren, yeni yürümeye çalışan bir çocuğun adımları gibi sarsak yazı. Yoksa bu eser bir milat oldu da sonra ki filozoflar sosyologlar vs. her cümlesini dine, akla, mantığa uydurdular, açıklayıcı fikirler ürettiler de insanlığa yol mu çizdiler? Küçük oğlumun hanımı bir üniversitenin sosyoloji bölümü mezunu. Bir aydır onlara misafiriz ve 100’e yakın sosyoloji kitabı var. Sosyoloji kısa sürede anlaşabilecek bir kavram değil, bunu anladım. Herhalde fakülte okusaydım bu konunun insani, beşeri, toplumsal yönlerini, sınıflandırmasını, etkilerini, uyandırdığı tepkilerini, reflekslerini bilimsel olarak öğrenebilecektim.

Benim fikirlerimi Müslüman yaşı ilerlemiş, günlük gazete alışkanlığı olan, kitap okuyan, sinemayı öğreten değil gösteren sanat dalı olarak kabul eden, hayatı boyunca antivirüssüz bir bilgisayar gibi her türlü saldırıya açık yaşayan bir birey olarak kabul edin. İyi yi kötü olanı anlatarak, doğru ya yanlıştan varmak gibi en basit beşeri kural üzerinden kurulan, hayatımızın kurallarını ideal bir insan zaviyesinin basamakları olarak bize empoze edildi. Halbuki öyle değil. Ve evet yaşadığım ülke halkının ve Müslüman toplumun, hali hazırda elinde olan özümsediği babadan anadan, oğla kıza, sürekli aktarıldığı muhteşem sosyal zekanın bertaraf edilmesi, yerine başka fikirlerin ikame edilmesi hedefi ile, toplumun köleleştirilmesi, kitle iktidar ilişkisini gerçekleştirmek ve sürdürmektir bu bütün sosyoloji fikirler.

Ütopyanın mutlu insanları, tüm saadetlerine rağmen köle olduklarının farkındadırlar sanırım. Mutluluğun insanca yaşamanın “ütopik değerleri” sosyologların kendi mensup oldukları iktidarların devamlılığını sağlayan empozelerinde değil, 6 çocuğu emzirmiş köylü babaannemin sosyal zekasında var. Hem de öyle bir var ki Sadece emzirdiklerine geçmekle kalmıyor. Emzirmediği çevresindekilere de sirayet ediyor. Bu sosyal zekayı değiştirmeyi, medeniyet, modernlik, çağdaşlık, içi boşalmış insanı beşerileştiren kavramlarla yapmak uzun soluklu da olsa en garantili yoldur.Zira bir ülkeyi savaşla esir edebilirsiniz. Ama elinizde uzun süre tutamazsınız. Bunun yerine akıllarını zihinlerini esir ederseniz artık ölene kadar kölenizdir sizin. Hele ki ellerinden cesareti alırsanız, artık hiçbir tehlike kalmamıştır. Bu satırları okuyan olursa, biz bu cümleleri çok duyduk sözlerine peşin bir savunma ihtiyacı duyarak değil sadece biraz okuyabilen zekaya sahip bir babanın fikirleri olarak bakın.

Artık onlar kanunun kendilerine verdiği haklar çerçevesinde kendileri için en küçük fedakarlık, hoşgörü noktasında aslan gibi kükrerken yerde kıvranan bir yaralı veya ihtiyaç sahibi fakir karşısında taş gibidirler. Kölesi oldukları düzenin sosyolojik düzenin fanatik holiganlarıdır. Bir çocuğun anlama idrak etme yaşı 11- 13 ise onun önüne konacak model insanın kimlik, fikir, görüntü olarak (önünde konabilmesi) fertten topluma giden bir anlayışta mutluluk ve refahın dönemeç taşları olarak önemlidir. Bu modeli siz tespit edebiliyorsanız amacınıza ulaşırsınız. Ama başkaları sizin namınıza sizden olmayan bir sunuş yapıyorsa kuşaklar arasında ki yabancılaştırmayı başarmış, kendinizi bile reddeder hale getirmiş demektir. Okuduğum kimi sosyoloji kitaplarında göz attıklarımda dahil ülkende bu konunun çok dış kaynaklı olduğunu sezmekte gecikmedim. Benden olan yazarların tüm görüşleri, özümsediğim anladıklarımdı. Bir fakülte de okutulan sosyolojinin o ülke kaynaklarına zıt konumda bekletilip adım adım köle uygarlığını üreten pis fabrikanın makineleri olarak geldi bana. Ütopya haliyle olmasa da hayatımıza girmiş bir kelime. Karşılığı idealimdeki tarz, düzen, hayat gibi iki kelimelik bir deyim olsa gerek. Ama Cihan Aktaş Hanımefendinin başörtülü kızların ütopyasını anlamam için kitabını okumak gerek. Ya da senin ütopyan benim ütopyam vs..

İnsanların minnet duyma, teşekkür etme şükranlarını sunma kadar, ümitle bağlanmaya, ümit etmeye, sığınmaya da ihtiyacı vardır. Ümit ettiği sebepler birer birer ortadan kalkınca ümitler Allah (c.c)’e doğru gider. Ne kadar çaresizseniz çare sizsiniz. Sığındığınız Allah (c.c) vereceği çare ile sizi kesin bir mutluluğa kavuşturacaktır. Çocukluğumdan itibaren,başkalarını elinde doldurulan su kovası gibi, büyüyen gelişmeye çalışan(!) Yaşayan(!) bir şahsın beşerilikten kurtulabilmesi insanlık çizgisini geçmesi ona ancak her devrinde verilebilecek korumalı bir eğitimle olabilir. Namaz kılmak bu yüzden çok önemlidir. Günde 40 defa tekrar edilen her rekatta aynı dua ve zikirlerin yapıldığı yeri doldurulamaz, sürekli olan bir “eğitim” aracıdır. Aynı zamanda sosyolojik bir vakadır. İyiyi kötü olanı anlatma doğruyu yanlıştan bulma, sıtmayı ölüme tercih etme gibi basit beşeri kural üzerinden kurulan benim hayatımı ideal insan zaviyesinin basamakları olarak dikte edildi sürekli. İş dünyası ve kültürler arası anlayışın geliştirilmesi konulu panelde konuşma yapan Mustafa Koç uluslar ve anlayışlar arasındaki dinsel, kültürel ve ekonomik farklılıkların günümüzün siyasi ve toplumsal liderlerinin çabası olmadan aşılamayacağını söylemiş ve eklemiş.Küresel barışa hizmet etmesi gereken bu çabaların inançlar idealler başka ya da farklı olanı anlama çabası tolerans ve öncelikli olarak yaşam hakkına saygı eksenin de odaklanması gerekliliğinin altını çizmiş. Ne dersiniz bu da “Global ütopya”mı?