Sessizlik kendini, dinlemekten usanıp dinlenmeye başlayınca gösteriyor. Dinlenmek, mahpusluk. Hapis ise özgürlük. Hapishane özgürlüğünü yaşayan mahpus gönül yalnızca sessizlikle etrafına çevirdiği duvarların arasında okuyor, yazıyor, izliyor ve nasıl kavuştuğunu anlamadan kendi içine dalıveriyor ve sessizlik, sabırla birlikte, kendini bende bilemeden, bedende kayboluyor. Etrafı dinlerken gösterilen rahatlık ve sabır kendini dinlerken gösterilemiyor. Çünkü sessizliğe kavuşulduğu zamanlarda geçmişin karanlık yollarındaki yürüyüş, kendi canı için çırpınan kulun karşısına yeniden canlanan anıları anlamasını imkansızlaştırıyor; fakat beden yine kendini bilmeden yürümeye devam ediyor. Bu yolculuk zor. Zira bu yolculuk şehirler arası değil, an’lar arası olan, unutulandan bilinmeyen bir yere uzanan ve bir tek kulun seyirci olduğu bir yolculuk. Gören ben, duyan ben, ardına dönmeden yürüyen yine ben. Ben, benim dahi bilmediğim o ben...

Bunları düşünürken oturduğum sandalyede gözlerim bir noktaya kenetlenmiş, nefesim durmuş bir halde kaskatı kesilmişim. Şaşkınım. Şaşkınlığım kendimden. Kendi içimde gördüklerimden. İçime öyle bir dalmışım ki yok olmuşum, hayatı ve hayatta kalmayı unutmuşum. Ben kendimden geçmişim; ama vicdanım dışarıya çıkabilmek, nefes alabilmek, gün yüzü görebilmek için etimi çay kaşığıyla deşiyor. Hissettiğim acıyla yaşaran gözlerim korktuğumu ifade ediyor.

Bu hale çok fazla dayanamam. Çünkü insanın vicdanıyla karşılaşması kolay değil. Hesaplaşması? Düşünemiyorum bile...

Çektiğim acı daha baştan bana iki tercih veriyor. Ya vicdanımı içime hapsedip yaşamaya devam edecek ve böylece normal kalmayı başaracağım ya da vicdanımın beni deşmesine izin verecek ve yarası hiçbir zaman kapanmayacak olan bu doğuma yardımcı olacağım. Böylelikle de vicdanımla hesaplaşabileceğim. Söze gelince kolay; ama icraat çok zor... Hissettiğim acının ötesini bu acıdan kurtulmak için çalışırken yaşıyorum. Kendimden geçip etrafı dinlemek daha iyi. Çünkü dışarıda gördüğüm ya da gördüğümü düşündüğüm çirkinlikler (kin, nefret, yalan, iğrençlik...) İçimdekilerden daha az. Tek başına bu bile benim dinlediklerimden daha iyi olduğumu gösterir.

Nefes alabilmek için güzel bir nokta; ama vicdanım aklımdan geçene uymuyor. Etimi daha hızlı deşiyor. İçim acıyor...

Ahlaksızlık bundan öte olamaz, olmamalı. Günahını aldığım herkesten özür dilemeliyim. “Ben sizden üstün değilim. Beni sizden ayıran tek fark, ben sizden daha az...” Bu sözleri meydanlara inip insanlara bağıra çağıra söylesem bile beni kimse dinlemez. Evet, bunu yaparak belki kendime göre akıllıca davranmış olurum; ama diğer herkes delirdiğimi düşünür ve dediklerim bir kulağa girmeden, diğerinden çıkar gider.

En iyisi susmaya devam etmek; ama dinlenmeyi bırakıp yorulurken susmak ve biraz daha okumak, hatta belki de yazmak... Nihayetinde anlamak ve anlatmak gerekiyor. Hayatımız bu iki kelimenin üzerinde durmuyor mu? Söylediklerimiz, düşündüklerimiz, giydiklerimiz, yediklerimiz, güldüklerimiz, ağladıklarımız... Hepsi ama hepsi anladıklarımız ve anlattıklarımızla şekilleniyor. Bu yüzden başkalarının anladıklarını ve anlattıklarını öğrenmeliyim ki içimdekileri daha iyice anlamalı ve anlatabilmeliyim; ama tüm bunları kime anlatacağımı, hatta birilerine anlatıp anlatmayacağımı bile bilmiyorum. Olur da bir gün birisi bir şey sorar diye tetikte bekliyor ve daha çok anlamak için uğraşıyorum. Belki özür dileyebilmek için, belki aşağılayabilmek, belki de...

Belki de kendime anlatabilmek için uğraşıyorum. Aslında hiçbir zaman hiçbir kimseye üstün gelemeyeceğimi, hiçbir meseleyi layığıyla anlayamayacağımı, bildiklerimi aslında bilmediğimi, dilediğim zaman sessiz kalabileceğimi anlamak için uğraştığımı biliyorum; ama bunu ne kendime ne de bir başkasına anlatıyorum. Oruca, susma orucuna başlasam? Önce sesin ardından dökeceğim bir damla göz yaşı, sonra sessizlik. İnce bir acı. Göz görmez, kulak işitmez, burun koklamaz, ağız tatmaz... Bu oruç böyle bir oruç olmalı. Yalnızca akıl ve kalp yaşamalı. Onların gözü, kulakları, burunları ve ağızları için yaşamak gerek. Peki, orucumu ne zaman açacağım? Açlıktan kudurmak üzere olan bedenimin neye saldırmasına seyirci kalacağım? Yemeye mi, giymeye mi? Aklım karışıyor...

Muhatabım vicdan; ama vicdandan bahsederken ya vicdansız kalmışsam? Olur ya, belki de benim nasibim budur.

Karışık kafamı daha da karıştırmak için hiçbir şeyi esirgemeden düşünüyorum. Düşüncenin de durması gereken yerler olmalı ve ben de o yere gelince durmalıyım. Acaba bu yer orası mı? Düşünmem gereken nice felaketler, savaşlar, fakirler, yetimler ve daha bir sürü mesele varken ben kendimi dünyadaki milyarlarca insandan ayrı tutup saatlerimi vicdanımla baş başa geçiriyorum. Acaba lüks içinde yaşamak diye buna mı denir?

Rahat, bir tek, vakti bol olana batıyor olmalı. Çünkü biliyorum ki yaşadığı durumun zorluğundan dolayı vicdanını düşünemeyecek durumda olan kişiler vardır. Bense hazza doymuş bedenimdeki ruhu da doyurmaya çalışıyorum; fakat biliyorum ki beden aç kalınca ruh hazzı düşünmez. Demek ki ben düşündüğümden de fazla zenginim. Vicdanımla hesaplaşmanın sonucunda neyle karşılaşacağımı bilmiyorum. Zira hesaplarımı neyle karşılaştıracağımı kestiremiyorum. Hayatım ile diğer hayatlar arasında çektiğim kalın duvardan kimsenin geçmesine izin vermeden vicdan muhasebesine giriyorum. Aslında her şeyi biliyorum, anlatmıyorum...

Ses de, sessizlik de benden sonra yaşayacak; ama ben şu fakir ömrüm boyunca ne sesi dilediğim gibi yaşayabileceğim ne de sessizliği, çünkü sese kavuştuğum anda sessizliğin, sessizliğe kavuştuğum anda da sesin tarafına geçiyorum. Korkan yalnızca ben değilim. Herkes korkak. Bu, herkesin bildiği; ama birbirine söylemekten çekindiği bir gerçek. Bir tür danışıklı dövüş. Kahramanlığa soyunmanın alemi yok; ama nereye kadar. Ses de sessizlik de benden geliyor, aynı vicdanın da vicdansızlığın da benden geldiği gibi.

Doğru, tamamıyla tercih meselesi; ama ben kimi zaman doğruyu tercih etmiyorum, aynı herkesin yaptığı gibi ve bunu bile bile vicdanımla muhasebeye tutuşuyorum. Aklımı bir kenara bırakıp gönlümle düşünmeliyim. Çünkü aklım yetmiyor. Aklım beni aldatıyor ve gönlüm diyor ki, doğru, senin tercihindir. Bunun ötesi var mı? Vicdan sonra geliyor. Vicdan, doğrudan sonra geliyor ve ne hikmettir ki ben doğruyu değil vicdanın hesabını tutuyorum. Hesabımın karışmasının sebebi de bu olmalı. Zira hamallığını yaptığım vicdanım kimi zaman doğru görünüp yanlış işleyebiliyor; fakat bu demek değil ki vicdanı bilmeden yaşamalı. Vicdan muhasebesi tutulmalı, ama ondan önce yaşayan doğruların olduğu bilinmeli. Çünkü ancak o zaman insan, insan oluyor. Aksi halde insanın hamalın taşıdığı yükten bir farkı kalmıyor.

O zaman benim hesabım vicdanla değil doğruyla. Şayet böyleyse, içine düştüğüm yanlış da önce vicdanımı kullanmamdan dolayı oluşuyor olsa gerek. Halbuki önce doğruyla hareket etsem hem akıllı olurum hem de vicdanlı; fakat ben (ve herkes) önce vicdanla hareket ediyor ve böylelikle de insani hatalara düşüyor. Çünkü ilk önce vicdanla yürüyen akılsızca hareket edebiliyor ve yanlışa düşebiliyor.

Hamallığın verdiği yorgunlukla bunları daha fazla muhasebe etmekte zorlanıyorum. Küfemi yere indirip içindekilerin bir kısmını bıraktıktan sonra yürümekte fayda var; fakat biliyorum ki eleyeceklerimin içinde benim olmayanlar var. Benim olmayan vicdanlar. Doğruluk adına taşıdığım vicdanlar.

Kastım vicdansızlık değil. Vicdan olmalı; fakat vicdan, doğrudan ve hatta akıldan sonra gelmeli. Çünkü ancak o zaman yürüdüğüm yol asıl yol, taşıdığım yük safi yük olur. Ben şu hayatta hakikaten bir hamalsam, bu küfe benim en ağır yüküm. Benim yorgunluğum doğru sayesinde olmalı, küfe sayesinde değil. Bunları doğru yaşayarak yürümeliyim.

Şimdiden çok fazla vakit kaybettim...

Selametle.