"Bir tane insan hakkı ihlâli vardır, o da kişiye farklı davranmaktır..."

Ionna Kuçuradi

Bir varlık türü -beşer- olarak dünyaya gelişimiz, içerisine doğduğumuz toplum, doğa, tarih ve ego (ben;nefs)1 tarafından çevrelenişimiz, yaradılıştan gelen özümüzü, insanilîği baltalamaktadır. Doğar doğmaz insanî olmayan, soysuzlaştırıcı (varoluşun kendinde yüceliğine aykırı) bir konjonktür ve sürekli sersemleştirici saldırılarla yüklü süreğen bir statüko içerisine hapsolan insan ve onun farklı-yüce bir tür2 olmaklığı nedeni ile sahip olduğu hakları. Anne karnında başlayan serüvenin anneden ayrı bir varlık olarak açığa çıkması aşamasında hayatın zulmü, kendinde değeri ve gâyesi olmayan niceliksel mücadeleler silsilesi, savaşımlar, harcanmalar, tüketmeler, güdümlenmeler-güdülmeler, iktidar, ideoloji, dayatma, kurallar, yasaklar, korkutma, pasifleştirme, zihin bulandırıcılar, zihniyet belirlemeler, ortak sığ inanmalar, jakoben-tepeden inme devrimler, vatandaşlık kör-bilinci, sürü oluşturmalar ve okul sıraları, ahlâkdışı-moda süslü kutsamalar, putlaştırmalar ve bir yığın güzelim "insan hakları" pazarı haftanın yedi günü hizmet sunmaya başlamaktadır.

İnsanın sadece insan olmasından dolayı sahip olduğu haklar ile devlet, toplum, meslek, grup, cemiyet, aile, sınıf, din vb. mensubu olması sebebi ile sahip olduğu hakları birbirinden özce ayrı düşünmüyoruz. Türkiye’de insan hakları olgusunu –böyle bir olgu var değil aslında pratikte– ele alırken, Türk-İslâm geleneğinin "insan" kavrayışını söyleyeceklerimize dahil etmekle birlikte, herhangi bir kültüre, dine, ırka, topluma, devlete ve her tür sonradanlık olarak bireye eklenen zorunlu ya da istemli kategorileri dışarıda bırakarak salt insan olmaklığı ele almaya çalışacağız.

İnsanın varoluşunu sürdürebilmesi için gerekli temel ihtiyaçları bulunduğunu, bunların, yeme, içme, barınma gibi fizyolojik gereksinimler olduğunu hatırlatarak, insanın temel ihtiyaçları sonrasında düşünme, eğlenme, okuma-yazma, öğrenme-bilme gibi farklı düzeyde ihtiyaçları olduğunu belirterek, Türkiye’de insanların sahip olması, eşit ve adil şekilde yararlanması gereken haklardan yararlanamadıklarını, bu yararlanmayı engelleyenlerce, itiraz ettiklerinde etkisiz hâle getirildiklerini savunuyoruz.

Çağdaş, modern, Atatürkçü, muasır medeniyetler seviyesinde Türkiye Cumhuriyeti’nin, 21. yüzyılda elektriği, suyu, köprüsü, alt yapısı, yeterli sağlık imkânları olmayan köyleri, ilçeleri, şehirleri olduğunu, teknolojik, bilimsel ve kapitalist açıdan piyasa ekonomisinde geri olduğunu, modern anlamda yetkin olmadığını ve vatandaşlarına her nedense aksi dayatmalarda bulunduğunu, bu durumun aksini savunanlara karşı şiddetle itiraz ederek burada yazmak istiyoruz. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti söylenildiği şekilde bir devlet değil, anayasada yazılanların eyleme geçtiği bir ülke de değil; darbe ile değiştirilen 1961 ve 1982 anayasalarının başlangıç kısımlarında yazanlara ise sadece gülüyoruz. Demek istediğimiz, halka sunulan ile dayatılanlar arasındaki devasa kopukluk, ezenler ve ezilenler arasındaki insanlık-dışı kopuklukla aynıdır. Türkiye’de insan hakkı, eşitlik, adalet, özgürlük, kişi dokunulmazlığı ve hürriyeti, sağlık, eğitim-öğretim, ulaşım, iletişim hizmetleri, mülk edinme ve iş kurma, çalışma, emeğinin karşılığını alma, kazanma hakları sadece güçlülere, makam ve mevki sahiplerine, tüm dünyada her şeye hükmeden parası olana göre belirlenir; tüm yasalar çoğunluğa rağmen olan birtakım ezenler sınıfının ve onların kullarına göre çıkarılır; denetleme, söz geçirme, maymunlaştırma adına oluşturularak, halkın etkisizliği ideolojik araçlarla, unsurlarla –medya, okul, tarih, din, moda, teknik ve bilim vd.- birlikte "kendiliğinden" pratiğe geçirilerek sürekliliği sağlanarak hayata geçirilir. Özellikle altını çizmek istediğimiz bir husus da, insanlara karşı oluşturulan, empoze edilen değerler, yasalar, amaçlar-hedefler, modeller, zevkler, uğraşlar, meslekler, belirlenen "insan" anlayışları, kavram budalalığı yapılarak sürekli içi boşaltılıp doldurulan demokrasi, bilim, laiklik, ilerleme, modernlik, çağdaşlık, teknoloji gibi kutsanan, hiçbir kendinde değer taşımayan, bir üst-yüce merkeze dayanmayan kavramlarca süslenmekte, cilalanmakta, tekrar tekrar piyasaya sürülerek savunulmaktadır. Oysa ki, tüm bu kavramlar materyalist, bayağı kurgulamaların farklı tezahürleridir, hepsi aynı lağımdan sızmaktadır.3

"Tekniğin salt kullanımı değil, bizzat kendisi de(doğa ve insan üzerinde) iktidardır, yöntemli, bilimsel, hesaplanmış, hesaplayan iktidar. İktidarın belirli amaçları ve ilgileri tekniğe ancak ‘sonradan’ ve dışarıdan empoze edilmiş değillerdir-onlar bizzat teknik aygıtın yapısına dahildirler; teknik her defasında tarihsel-toplumsal bir tasarımdır ve onda bir toplumun ve ona hükmeden ilgilerin insanlara ve şeylere yaklaşımları yansıtılmıştır. İktidarın böyle bir amacı ‘maddî’dir ve bu bakımdan bizzat teknik aklın biçimine aittir (Herbert Marcuse)- Marcuse objektif açıdan aşırı baskıyı, ‘bireylerin yoğunlaştırılmış bir şekilde devasa üretim ve dağıtım aygıtının boyunduruğu altına girmelerinde, boş vakitlerin özele ait olmaktan çıkartılmasında, yapıcı ve yıkıcı toplumsal çatışmanın neredeyse birbirinden ayırt edilemeyecek kadar iç içe geçmelerinde’ görmektedir. Fakat bu baskı paradoksal biçimde halkın bilincinden yitip gitmiştir, çünkü iktidarın meşrulaştırılması yeni bir karaktere bürünmüştür: yani ‘bireylerin yaşamını da gittikçe daha rahatlaştıran, sürekli artan üretkenlik ve doğaya hakim olma’ya işaret eder." 4

Habermas, Louis Althusser gibi ideoloji üzerine düşünmüş ve yazmış filozof ve düşünürlerin, toplumsallığı oluşturan her öğeyi ideoloji olarak ele almaları ve bunu açımlamaları gösteriyor ki, zihinlerimizden ve gönüllerimizden büyük bir kıyım, kokuşmuşluk sinsice geçmektedir. Buna itiraz etmek ise resmi olarak belirlenen ideoloji ile karşı karşıya gelmek demektir, her tür dışlanmışlık ve karalamaya, insafsız muameleye maruz kalmak demektir. Devletin, maddî olanakları vatandaşlara yeterince sunmaması, eşit ve adil olarak halkın refahını oluşturacak insancıl bir sistem oluşturmaması bir yana, bireyleri bayağı formlar altına sokmak istemesi ve buna karşı gelenleri ortadan kaldırması, susturması, güdümlemesi daha farklı bir insan hakkı ihlâlidir.

Dünya üzerinde, halkının temel ihtiyaçlarını ve sunması gereken hizmetlerini yerine yetkin şekilde getirmeye çalışan, gelişmiş olarak ifade edilen –maddi imkânlar ve birtakım serbestlik açılarından- ülkelere baktığımızda, Türkiye’nin bu konuda oldukça çağdışı ve geri olduğunu görmekteyiz. Yaşam ortalaması 30’lara kadar düşmekte olan Afrika ve benzeri yoksul, çaresiz ülkelerden yaşam ortalaması 70’lerden 90’lara kadar yükselen İngiltere, İsviçre, Japonya gibi ülkeler arasında Türkiye’nin 60 ile 70 arasında anca yer alabilmesi karşısında şu soruyu dile getirmekteyiz: Yaşam ortalaması daha yüksek olan ülkelere nazaran daha düşük olan ülkelerdeki halklara zulüm yapılmış olmuyor mu? Bu soruya cevap vermiyoruz, kendisi gayet açık bir soru. Bu konu ile alakalı değiliz. Dünyada serbest piyasa ekonomisinin, liberalizm ve sömürgeciliğin, ülkelerin kendi içlerinde az bir grubun elinde sermayenin tekelleşmesinin gevezeliğini yapmayacağız. Sadece insanlık dışı olduğuna, insan hakkı ihlâli olduğuna değinmek istedik. Çünkü, burada yönetenler ve her alanda iktidar sahipleri, halktan topladığını, halkın emeğini adaletsizce yemekte, dağıtmakta ve kullanmaktadırlar.

Yoksul ya da ekonomik olarak gelişmekte olan bir ülkede, yönetenler ile yönetilenler arasında gelir dağılımının –kamusal alanda özellikle- tahammül edilemez şekilde kopuk olması hiçbir bahaneyi kaldıramaz. Memurun, işçinin, yardıma muhtaçların, kısacası devletin asıl sahiplerinin geliri ile, devlet yöneticilerinin, hükümetin, millet vekillerinin, bürokratların, orduya ayrılan büyük ölçekli bütçe ile üst düzeyden ere doğru ordu mensuplarının, devlet güçleri ile yakınlık kurarak servetine servet katan büyük burjuvazilerin gelirleri kıyaslanamayacak derecede birbirinden uzaktır. Oysa ki, devleti yönetenler de yönetilenler de vatandaştır.

Asıl üzerinde durmak istediğimiz 1923’ten sonra resmi ideoloji ile birlikte, devletçe halka ekonomik, kültürel, siyasî, askerî açıdan yapılan zulümler, ayaklanan ve düzeni değiştirme eğiliminde-isteğinde olanlara yapılan şiddetli engellemeler, insanların hiç uğruna asılması, insanların hiç uğruna derin devlet-mafya saçmalığı ile katledilmesi, kan emici, pislik ülke ABD ve İsrail müttefikliği, düşmanların işlerine yarayan darbeler, hükümet devirmeler, devletin sürekli dışa bağımlılığı, sürekli ileri değil, niteliğin, kültürün, öz değerlerin içinin boşaltılarak yitirilmesi, geriye gidilmesi, halkın irtica, sağ-sol, komünizm, laiklik, demokrasi, Atatürkçülük, Kemalizm, İslâmcılık, Türkçülük, ülkücülük, vatan, millet, Sakarya, bayrak, ordu, inkılap, çağdaşlık, modernlik, türban, devlet düşmanlığı, atan hainliği, muhafazakârlık, özgürlük, liberallik, magazin, medya, resmi eğitim-öğretim gibi sözde kavramlar, sürü aksiyonları ile kitlelerin oyalanarak ahmaklaştırılması, toplumsallıktan uzaklaştırılarak içinde bulunduğumuz 2007 Türkiye’sine gelinmesi sürecidir. Burada unutup da sayamadığımız daha birçok durum ve baskı unsurundan söz edilebilir, elimizden geldiğince derdimizi anlatmaya çalışıyoruz.

Cumhuriyet kurulurken, Osmanlı adı tarihimize kara bir leke olarak düşüldü, Osmanlı hanedanı ülkeden kovuldu-sürüldü, vatanlarına dönmeleri yasaklandı, devralınan medeniyet ve birikim, yeni devletin batıcı, laik, modern ve çağcıl değerlerine uymadığı için yeni bir resmi tarih yazıcılığı ile karalandı, kendini aşağı görme bilinçsizliği ile Osmanlıca sesli harfleri karşılamıyor, zor öğreniliyor gibi yalanlarla kaldırılarak Latin alfabesine geçildi, el yazmaları, matbu Osmanlıca eserler çürümeye ve okunamamaya terk edildi, her alanda devrim olduğu gibi dilde de devrim yapıldı, güneş dil teorisi, öz-Türkçecilik gibi dilin zenginliğine düşman anlayışlar geliştirildi. Geçmişini doğru düzgün bilmeyen, geçmişine küfreden tarihçilik, her türlü gelenekselliğe, geleneksel entelektüeliteye düşmanlık, kültürsüzlük güç kazandı. Gelişmişlik, ilericilik adına halkın benimsediği değerler, giyim-kuşam, eğlence, sanat, din anlayışı hiçe sayılarak, zorla yüreklere kadar el uzatıldı, insanlar sadece imânları sebebi ile aşağılandı, hapsedildi, sürüldü, asıldı. Devrim adı altında, Batı’nın kokuşmuş hayat anlayışı, materyalist ve hayasız edimleri halka empoze edilmeye çalışıldı. Ekonomik bunalım dönemlerinde güzellik yarışmaları, balolar, radyoda ve eğitim-öğretim müfredatında musikiyi kaldırmalar, batı klasik müziği, opera, bale, tiyatro ve diğer unsurları halka benimsetmeye çalışmalar, daha sonra arada kalmışlık ile "lümpen" ve "arabesk" olarak ne idiği belirsiz, dönemlik yaşam oluşumları ile sahip olunan manevî unsurlar karmaşıklaştırıldı, sulandırıldı, unutuldu.5 Atatürk’ün bizzat kendi emri ile gerçekleşen modernleşme-batılılaşma çabaları, tepeden inme dayatmalar tepkilere neden olmakta, halk tarafından sözde kabul edilse de yaşantıda kendiliğinden bir reddedişe neden olmaktaydı, hâlâ da olmaktadır. Ne yazık ki gerici, cahil, görgüsüz, "taşralı" olarak adlandırılan halk kesimini bir türlü istedikleri çağdaşlığa, modernliğe ulaştıramamışlardır.6

Cumhuriyetçilerce, kurtuluş mücadelesine armağan edilen İstiklâl Marşı’nın yazarı Mehmet Akif Ersoy sürgün edilmiş, birçok yazar, şair, düşünür, aydın sürülmüş, sansürlenmiş, tutuklanmış, senelerce hapishanelerde yok yere özgürlüklerinden mahrum bırakılmış, karalanmış, darbeler, sıkı yönetimlerce işkenceden geçirilmişlerdir.

Sağcı-Solcu diyerekten insanlar dışlandı, devleti ortadan kaldırmak suçu ile vatanına, halkına, emeğine, eşitliğe, adalete sahip çıkan, bütün suçu Amerikan emperyalizmine; ama yanlış ama doğru inandığı değerler adına isyan ederek, örgütlenerek karşı çıktı diye cesur, hakkı arayan gençler –Deniz Gezmiş ve arkadaşları- katledildi.7 İrticacı olduğu ve modernist olmadığı için Türk-İslâm kültürüne sıkı sıkıya bağlı kalanlar, hem teoride hem eylemde kırılganlıklarını yitirmeyenler mahkemelerde, cezaevlerinde ömürlerini tükettiler, Necip Fazıl, Said Nursi gibi şahsiyetler suçsuz olmalarına rağmen eziyet gördüler.

Aslında lafı daha fazla uzatmak da istemiyoruz, burada anlattıklarımızı, anlatmaya çalıştıklarımızı bizden daha nitelikli ve kısa-öz şekilde başkaları yazdılar, yazmaktadırlar. Biz sadece her konuda olduğu gibi aktarmacı olarak yazmaktayız.

Son olarak üniversitelere dair bir şeyler söylemek yeriden olacaktır. Evrensel bilgi merkezi olarak adlandırılan üniversitelerde yıllardır yüzlerce akademisyen bulunmaktadır. İlim ve fikir adamı olarak, eğitmen ve öğretmen olarak vasıflandırılan bu zat-ı muhteremler, ve diğer üniversite dışı kendilerine hayırları olmayan aydınlar, düşünürler ve diğerleri, devlet kuruldu kurulalı varlarken ne hikmettense ülke sürekli bayağılığa doğru gitmektedir. Düşündükleri ve eyledikleri arasında bağ kurulamaz olan bu çoğunluk –bir kısım sağlam şahsiyet dışında- sistemin kulluğunu, yüksek öğretim kurumu denilen ideolojik cemaat’in işlevini yerine getirmektedirler. İçlerinde, sisteme karşı olup da bunu dile getirmekten korkanların, menfaatlerinden vazgeçemeyenlerin oranı oldukça fazladır. Eyleminin geride bıraktığı kimselerdir bunlar. Oysa ki kendileri aydın ve yüce kimselerdir, okumuş, mürekkep yalamış, master, doktora yapmış, Avrupalarda, Amerikalarda kalmış, kitaplar yazmış, araştırmalar yapmışlardır. İnsan olmaklıkları tavana vurmuş ve yaptıkları ile ortalama insanların da insanlıklarını arttırmışlardır!.. Fakat, gel gör ki, durumlar hiç de istenilen düzeyde değildir. Lise öğretmenlerinden daha niteliksiz kişiler akademisyen olabilmektedirler, öğrencinin yazdığını anlayamayacak kadar sığ olabilmekteler. Böyle akademisyenler olamaz diyenlere cevap vermeyi yersiz ve gereksiz buluyoruz. Denetlenebilirlikten yoksun olarak, öğretim görevlilerinin üniversitelerde öğrenciler üzerinde sadece akademik etiketi var diye iktidar kurabilmesi, her ne yaparsa yapsın haklı çıkması, haklı olsa bile öğrencinin hakkını arayamaz konumda bırakılması, entelektüel fantezilerle uğraşılması, teorinin kutsanması, sürekli bilgi yığını ve eylemsizlik, öğrencilere insanlık dışı bir zorlama olarak dönmektedir. Budala ve ahmak nesiller yetiştiren okullardaki anlayış ve eğitmekten çok gereksiz bilgi ezberletmeye dayanan sözde öğretim en önemli insan hakkı ihlâlidir. Dersine getirilen öğretim elemanından memnun olmayan, üstelik gayri resmi olarak işlerin döndüğünü gören öğrenci, haklılığını ispat edebilmek için bin bir dereden su getirmek zorunda kalırken, bölüm başkanı-öğretim elemanı tarafından yakasına yapışılıyor, seviyesiz ithamlara ve yaptırımlara maruz kalıyor. Üniversite içerisinde dönen bir yığın iğrençliğin tamamına yakını akademisyenlerce bilinirken, umursanmamaktadır. Kız öğrenciler senelerdir takmak istedikleri türban yüzünden insanlık dışı muamele görmektedirler. Evrensel bilgi merkeziymiş... Sefiller arenası desek daha yerinde olur.

Dünya genelinde yaşanan sorunlar ve insan hakları ihlâlleri, kadın, çocuk, yaşlı, genç demeden binlerce insanın katledilmesi, ırk, din, sınıf ayrımları vesaire vesaire... Tüm bu sorunlar birçok vaizce tekrar tekrar ortaya konmaktadır. Bunların önüne eylemeyen insanlar olarak varolduğumuz müddetçe, yani hiçbir zaman, geçilemeyecektir. Türkiye’de ise insan hakları olgusunu bu şekilde değerlendiriyoruz, değinmek istediğimiz, açıklamak ve temellendirmek istediğimiz yığınla hususu yazmadığımızın farkındayız. Ancak yazmakla, sürekli okumak ve bilgi yüklenerek, "bilgi yüklü merkep" olmakla insan olunamadığı gibi, eyleme dönük bir alan olarak da insan haklarının savunuculuğunu bu şekilde yapamayız. Sadece yazmak için yazmak gâyesinde kalan bu metinler ile elimize geçen, içselleştirmeye çalıştıklarımızı tekrar etmek olacaktır. Temennimiz, eyleminin geri bıraktığı değil, eyleyerek bir varoluş hamlesi koyabilen insanlar olabilmemizdir.

Dipnotlar:

1-Dr.Ali Şeraiti, İnsanın Dört Zindanı , Çev: Prof.Dr.Hüseyin Hatemî,İşaret Yayınları,İstanbul 2005: Doğa, Toplum, Tarih ve Ego; Naturalizm, Sosyolojizm, Historisizm, Egoizm: İnsanın Dört Zindanı.

2-Bir varlık türü olarak insan; beşeri, yani tür olmaklığı insandan ayırarak insan görünümlü olmaklık için kullanıyoruz. İnsan olabilmek-insan olmak ile insan türünün bir mensubu yani beşer olmak oldukça farklıdır, biz, metinde beşeri bu maksat ile kullanmaktayız.

Bkz: Kur’ân’ın beşer ve insan ayrımı.

3-Tarihin başlangıcından beri ezenler ve ezilenler, kötülük ve iyilik mücadelesini, şirk ve tevhid mücadelesi olarak görüyoruz. Hatta, din içerisinde yer alan, dindar-müslüman olarak adlandırılanların da ikiye ayrıldığı kanaatindeyiz. İslâm’ın hükümlerine, tarihe ve peygambere dayanarak; Hz.Ali ile Muaviye hadisesinden örnekleyerek birincisi hakkı, tevhidi, adaleti, iyiliği savunanlar, Hz. Ali ve onun taraftarları, elinde Kur’ânı bulunduranlar, ikincisi ise bâtılı, şirki, kötülük, zulüm ve adaletsizliğin tarafında olanlar ise mızraklara Kur’ân yapraklarını takan Muaviye ve ordusu. (Bkz: Dr.Ali Şeraiti, Dine Karşı Din, Çev:Ali Aydın, Bilge Adam Yayınları,İstanbul 2005).

4-Jürgen Habermas, İdeoloji Olarak Teknik ve Bilim, Çev:Mustafa Tüzel, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul 2007, Sf. 34-35.

5- "Birkaç yıl önce 1929 ekonomik kriziyle ilgili bir araştırma yaparken, dönemin gazetelerinde Türkiye'de ilk güzellik yarışmasının o yıl yapıldığı haberine rastlamış ve müthiş etkilenmiştim. Düşünsenize, Cumhuriyet henüz 5 yaşında, dünya iktisadi bir krizin pençesinde ve İstanbul'da Cumhuriyet Gazetesi bir güzellik yarışması düzenliyor. Bu ilk yarışmalar, eğlence olsun diye değil, Cumhuriyet'in yeni yüzünü cümle aleme göstermek için bizzat Atatürk'ün talimatıyla başlatılmıştı. Bu anlamda ilk kraliçeler birer misyoner gibiydiler. "Misyon", dünyaya "yeni Türk kadını"nın değişen çehresini tanıtmaktı." Can DÜNDAR, 28.09.1995, (Bkz: -->)

6- "Türk müziğinin yasaklanması"
"...Cumhuriyetten sonra Batılılaşmak sevdasıyla, Türk müziği önce okullardan kaldırılmış ve müzik derslerinde Türk müziğinin öğretilmesi yasaklanmış. Bunu yapan Türk Milli Eğitim Bakanlığı... Arkasından, "İstanbul Belediye Konservatuarı" adını alan "Dârülelhân”ın Türk Müziği Bölümü 1926’da kapatılmış. Böylece Türk müziği gençlere öğretilmediği gibi, öğretecek olan öğretmenlerin veya icra edecek olan sanatkârların yetişmesinin de önü kesilmiştir.

Buna karşılık, Batı müziğini öğretecek öğretmenler yetiştirmek üzere, 1924 yılı sonunda "Mûsikî Muallim Mektebi" açılmış: 1925’te Avrupa’ya bu iş için on genç gönderilmiş; 1927’den sonra Anadolu’da şehir bandoları teşkil edilmiş; 1932’den sonra ise bütün Halkevleri’nde Batı çalgıları öğretilmiş, orkestralar, korolar kurulmuştur. Bir taraftan, bütün okullarda da mandolin, muzıka, keman gibi batılı âletlerin öğrenilmesi mecbur kılınmıştır.

Bu hazırlıklardan sonra yeni yetişen Batıcı genç müzikçilerin yazıp sahneye koydukları Türk ve İran uluslarının kardeşliğini işleyen – "Özsoy", daha sonra "Bayönder" ve "Taşbebek" operaları 1934 yılında temsil edilmiş; ancak fiyasko ile neticelenmiştir.
Bu başarısızlık üzerine, Batıya has nağmelere yer açmak için, Türk halkının kulağından ve hâfızasından Türk müziği alışkanlığını ve zevkini yok etmek, sevgisini gönlünden silmek gerektiğine karar verilmiş ve 3 Kasım 1934 günü, Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı’nın emriyle, o sırada sadece iki merkezden yayın yapan Türkiye Cumhuriyeti Ankara ve İstanbul radyolarında Türk müziğinin çalınması yasak edilmiştir."
FAHRİ GÜVEN, Milli Gazete, 07.10.2007, "Türk müziğinin öldürülmesi ve Ziya Gökalp gibi birkaç cahilin dahli..." başlıklı yazısından.

7-Deniz Gezmiş: 1965'ten sonra, Türkiye'de gelişen gençlik hareketinin en önemli önderlerinden ve Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO)'nun kurucu ve yöneticilerinden Deniz Gezmiş, 12 Mart darbesinin ilk günlerinde Yusuf Aslan ile birlikte Sivas'a gitmekte iken motorsikletleri bozuldu. Bir ihbar sonucu polislerin gelmesi üzerine çıkan çatışmada Aslan ile birbirlerini kaybettiler. Aslan o esnada, Gezmiş ise 16 Kasım 1971 salı günü Sivas'ın Gemerek ilçesinde yakalandı ve Kayseri'ye getirildi. Buradan Ankara'ya zamanın İçişleri Bakanı Haldun Menteşoğlu'nun makamına götürüldü.
Mahkemesi 16 Temmuz 1971 günü Altındağ Veteriner Okulu binası'nda Tuğgeneral Ali Elverdi başkanlığında Baki Tuğ savcılığında Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 no'lu Mahkemesi'nde başladı ve 9 Ekim 1971 günü bitti. Deniz ve arkadaşları 16 Temmuz 1971'de başlayan THKO-1 Davası'nda TCK'nin 146. maddesini ihlal ettiği gerekçesiyle, 9 Ekim 1971'de idam cezasına çarptırıldı.

Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan ile birlikte 6 Mayıs 1972 tarihinde, gece 1:00-3:00 arası, Ankara Merkez Kapalı Cezaevi'nde idam edildi. İdama giderken imam istemedikleri bilinmektedir. Günahı olan imam ister, günahı olmayan neden imam istesin ayrıca gömülürken imam gelmiştir.