Özel bir durum olmadıkça, hiç bir msn adresimi açmam. Çok vakit aldığını düşünüyorum msn sohbetlerinin...
'Geyik muhabbet’iyse hele, hepten uzak olmalı benden...
Telefon görüşmesini tercih ederim, msn' de görüşmem gerekiyorsa sesli görüşmeyi tercih ederim.
Yeterince yazdığımı düşünüyorum zaten, fazlası 'doz aşımı' na girebilir, 'antidot' unu da bilmiyorum. : )
Akşam, saat 19.. suları...
Önümde farklı pencereler açık; okuyor, notlar alıyorum.
Hikâyenin devamında, nedenini anlatacağım, msn' de çevrimdışı görünüyor, oturum açanı görebiliyorum.
Evet, işte o... Oturum açtı.
Çevrimiçi olarak durumumu değiştiriyorum.

Aşağıdaki satırların ve bu hikâyenin yayınlanma nedeni nedir? Nedir beni, bunları yazmaya iten sebep?
Benzeri yazışmalarım olmadı mı?
Oldu...
Çok etkileyici hikâyeler benimle paylaşılmadı mı?
Paylaşıldı...
Hepsi bende kalmadı mı?
Kesinlikle...

Gülenaz, ne var sende, ayrıcalığın ne senin? Niye dokundu hikâyen yüreğimin tâ derinine?
Beni bu kadar etkileyecek insanlar az çıkar. Hassas olduğum doğrudur ama bu derecede etkilendiğim insan sayısı çok fazla değildir.
Hikâyen mi yoksa bunları onurla karşılaman mı?
29 yaşa yakıştıramayacağım kadar sağlam bir karakter yapısı, kendimde de olduğunu düşündüğüm çok güçlü onur duygusu mu?
Sende benden bir şeyler var, belki bende senden?

Yazılarınla tanıdım seni, ilk olarak... Sesindeki duyguyla bütünleştirmeye çalıştım sonra, yazdıklarını...
Karakterinin güçlülüğünü, tevekkülü hissettiren, yanılmıyor olduğuma inandıran tonlaman, vurguların...
Şaşkınım, inan...

Önce akşamki görüşmemiz... Sonrasında tanışma hikâyemizi anlatacağım.

Oturum Başlama: 05 Eylül 2007 Çarşamba
Eylül (...............@ hotmail.com )
gülenaz (............@ hotmail.com)
(19:08) Eylül : Merhaba..
(19:09) gülenaz : Merhaba nasılsınız?
(19:10) Eylül : sağolun, iyi olacağız inş.
(19:10) gülenaz : İnşallah. Ne güzel sizinle buluşabilmek
(19:10) Eylül : mikrofonunuz varsa ve müsaitseniz sesli görüşme başlatabiliriz.
(19:11) Eylül : sağolun.. Benim için de öyle..
(19:11) gülenaz : Çok sevinirim
(19:11) gülenaz aranıyor...

(19:12) Eylül : yanıtladınız mı?

(19:12) gülenaz : Yanıtlamaya çalıştım ama açılmadı
(19:12) Eylül : İsterseniz siz davet edin.
(19:13) gülenaz sizi arıyor.

(19:13)gülenaz : Şu anda arıyorum
(19:13) Aramayı yanıtladınız.
(19:44) gülenaz : Şu anda (...özel........... ) çok rahat konuşamıyorum
(19:44) Eylül durumunu Çevrimiçi olarak değiştirdi
(19:45)gülenaz : Ben çok üzülüyorum sizi saatlerce dinleyemediğim için
(19:46) gülenaz : (.............................) Karşımdaki şahsın özeli, boş bırakılmıştır.
(19:46) Eylül : o da olacak inşaallah
(19:46) gülenaz : Ben sizinle karşılaşmamızın hikmetini anlamayı Rabbim nasip etsin diye dualar ediyorum
(19:46) Eylül : hattâ yüzyüze de görüşeceğimize inanıyorum bir gün..
(19:47) gülenaz : Çooooook isterim
(19:47) Eylül : Allah c.c razı olsun.
(19:47) gülenaz : Şu an size sarılabilmeyi ne kadar çok isterdim
(19:47) Eylül : sizi bir kat daha sevip bağlandım şimdi..
(19:47)gülenaz : affedin
(19:47) Eylül : sarıldım bile ben size..
(19:47) Eylül : hissedebilirsiniz
(19:47) Eylül : ruhlarımızla sarıldık biz..
(19:48) gülenaz : Benim bu kadar uzaktan yüreğimi okuyabilmenize şaşkınım
(19:48) Eylül : Allah c.c ın bir lütfu..
(19:48) Eylül : bende bir şey yok..sevgiden başka..
(19:49) gülenaz : pek çok iltifat aldım duygularımı yansıtış tarzımla ilgili olarak. Ama inanın hiçbir iltifatın içinde sizin samimi ve dupduru gülüşünüzü hissetmedim
(19:49) Eylül : Birbirimize dua edelim.O' nun rızası için..
(19:49) gülenaz : inşallah
(19:49) Eylül : Yine görüşeceğiz inş.
(19:50) Eylül : benim için özel olduğunuzu unutmayın ltf.
(19:50)gülenaz : İnşallah (.....özel.............)
(19:50) Eylül : âmin..
(19:50) Eylül : cân-ı gönülden, bir tanem..
(19:51) gülenaz : Çok teşekkür ederim, sabrınız, yakınlığınız, içtenliğiniz için...
(19:51) Eylül : hepsi gönülden ve zevkle inanın..
(19:52)gülenaz : Allah razı olsun
(19:52) Eylül : Sizi O' na emanet ettim, görüşmek üzere inşallah..
(19:52) gülenaz : Sizden kopamayarak, görüşmek dileğiyle.. Saygılar...
(19:52) Eylül : Bil mukabele..
(19:53) Eylül : Unutmayın sizinleyim ve unutmayın, Allah c.c bizimle..
(19:54) gülenaz gönderdi : Siz hep benimle olduğunuz sürece unutmayacağıma söz veriyorum

Gelelim hikâyemize...
Önce, bir site kuruyorum. (Nedenlerine değinmeyeceğim burada )
Bu arada farklı sitelerde de yazıyorum.
Yazdığım bir diğer siteye, yeni bir üye kaydoluyor, yazdıkları ve yaklaşımı değişik, oldukça mantıklı, sağlam yaklaşımı var.
Cevap yazıyorum, o da benden etkileniyor.
Yazdıklarımın, kendisini çok yakından tanıyan bir kişisel gelişim uzmanının söyledikleriyle tıpatıp aynı olduğunu belirtiyor.
Bakıyorum ki, üye olup, benim sayfamda da yazmaya başlamış. Ben de onun bölüm yöneticiliği yaptığı sitede, onun bölümünde yazmaya başlıyorum.
Bulimia ve anoreksiya hastalığı ve hastalarıyla tanışmam bu döneme denk düşüyor.
Forumda başka bölümler de var, ancak, bana hitap etmiyor, o kadar bol vakit ayırıp, çok fazla yere bölünemiyorum da zaten.
Bir gün, bir başka başlıkta Gülenaz’ın yazısı çarpıyor gözüme…
Önce, neden bahsettiğini anlayamıyorum.Sonra, bakıyorum ki engelli bir evlâdı olan, gönlünün güzelliği, yazdıklarında da şekillenen bir anne o…

***

Blogda şu anda taslak haline çektiğim bir yazımı, aşağıya alıntıladım. Onunla yazışmamızın gidişatına göre yol haritası belirlemeyi düşünüyorum, birlikte karar vermemiz doğru olacak zannederim. Ya özelde kalacak ve adı bir daha satırlarıma yansımayacak ya da? …
Zaman...
Neler yaşayacağız bakalım?

Hazan Mevsimi...

Arada bulutlanan havalar, sonbahar esintisi taşıyor...

Severim sonbaharı, buruk bir hüzün duygusuyla, hüzün gezegenine yaraşır...

Yağmuru, kapalı havaları, hafif, orta şiddette rüzgârlarıyla...

Aşağıdaki yazı, onunla yazışmalarımızı içeriyor...Paylaşmak istedim.

Temmuz 10, 2007, 02:01:42

Merhabalar...
Öncelikle, hoş geldiniz Gülenaz...
Son birkaç gündür öylesine yorgunum ki yazınıza rastlamasaydım hiç bir şeye bakmayıp, dinlenmeyi seçecektim. Sonrasında da gönderdiğiniz tüm mesajları taradım, kimlik bilgilerinize de bir göz gezdirdim.
Bunu herkes için yapabiliyor muyum, tabii ki hayır, her ne kadar gücümün son zerresine kadar kullanmayı alışkanlık haline getirmiş olsam da bunun da bir sınırı oluyor..
29 yaş ve bu olgunluk seviyesi... Tebrikler. Gerçekten. İçtenlikle...
Biliyor musunuz, ateş yakar deriz de gerçekten yanıncaya dek havada kalır buna dair tanımlamalar ve her bir ateş de yekdiğerinden farklıdır.Olgunlaşıncaya kadar her birimiz çeşit çeşit ateş sınavlarına tâbi tutuluruz.Sol yanımızda bir yer acır, incede..en bir sızı duyarız.
Bugün oğlumu gönderdim önce, sonrasında da kızımı, kuzenlerinin düğünü için gelmişlerdi.
Ayrılıklara da mı alıştım ne? Bu kaçıncısı hatırlamıyorum bile. Ne kadar hüzün duyduğumu da...
Başka bir yazınızı da ilgili bölümde cevaplandırmak istiyorum. Can alıcı noktalara işaret etmişsiniz. Okuduğumda çok etkilendiğim bir yazıyı alıntılamak, daha doğrusu buraya da kopyalamak istedim. Daha önce kendi web sitemde de yayınlamıştım.
Bu arada kısaca kendimi tanıtayım. Doğup- büyüdüğüm ve tahsilimi yapmış olduğum yer İstanbul. Eczacıyım. Evliyim, üç çocuğum var.
İnsanı olgunlaştırıp büyüten dahası belki yücelten yaşadıkları ve bunlara gösterdiği tepkilerdir diye düşünürüm. Sizi tekrar kutlar, güzel düşüncelerinizle gerçek ve kalıcı güzellikler içinde geçmesini dilerim yaşamınızın...
Selâmlar...

Susmak Üstüne...

Susmak; eylemsiz ve durağan bir edim gibi görünse de her susku bir şey anlatır yine de ve her suskunun bir nedeni vardır ve her susku içinde pek çok sesi hapseden sessiz bir eylemdir…

Ynt: Eylülde filizlenen Hayat'a teşekkür
« Yanıtla #55: Temmuz 10, 2007, 08:11:11 ÖS »

------------------------------------------------------------------
Sayın Hayat eylül,

Mesajınızın şahsımla ilgili bölümünü okurken onur duydum. Öncelikle özel mesaj göndermek yerine, bu sayfada güzel yorumlarınızı paylaştığınız için teşekkür ederim.

Sizin gibi üç çocuk ve uzun bir gece boyu yazılarınızı okuduğum kadarıyla tecrübe sahibi bir sözcük üstadından, yaşıma göre olgun olduğumu yazan cümlelerinizi okumak bana büyük mutluluk yaşattı.

Şunu da belirtmek isterim ki, benim sınavım ateşten değil sanırım.

Hiçbir zaman " Beni neden dünyaya getirdin? Benim için ne yaptın ki? Söylesene sana bakmak için mi doğdum ben? Senin istediğin mesleği seçmek zorunda mıyım? Annesin tabi yapacaksın, Benim için değil kendin için yaşa beni rahat bırak, " gibi cümlelerin muhatabı olmam gibi bir ihtimal görünmüyor.

Özel çocukların annelerinin yaşadığı en büyük lütuftur bu.

Nankör evlat olabilmek için, kalbini kaybetmiş bir beyine sahip olmak gerekir. Bizim çocuklarımız ise kayıplarının farkında olmayan sevgiyle dolu bir yüreğe sahiptir.

Bu güzellikleri yaşarken nasıl ateşten bir sınavdan bahsedebilirim?

Cevap yazım:
Temmuz 12, 2007, 12:19:33

Neyi arıyorsan sen o'sundur" der Mevlana…

Yoksa hâlâ bir sevdiğiniz, o henüz kendinizi bulamadığınızdandır…
............................................(Alıntı, C.Dündar)

Merhaba arkadaşlar,
Sevgili Gülenaz,
Öncelikle 'sayın' ifadesini kaldıralım mı aramızda, sonuçta makam odalarımızda değiliz, en azından ben daha samimi ifadelere alışkınımdır, tabii sizin için de bir sakıncası yoksa..

Yazılarını alıntıladığım yazarların tüm görüş ve düşüncelerine katıldığımı belirtmez bu tercihim..Yalnızca bana da doğru imiş gibi görünen yazılardır alıntıladıklarım, bu düşünceye katılıyorum demektir amacım.
Neden yukarıdaki gibi bir giriş yapmayı seçtiğime gelince..
Sizde benden bir şeyler varmış gibi hissettim, belki bende sizden... Zaman zaman karşılaştığım insanlara farklı bir yakınlık hissetmişimdir. Şu an itibarıyla böyle hissediyorum, bir 'ruh ikizim' varmışçasına...
Hissettiklerimi dile getirmekten çekinmem, şimdiye kadar da sorun oluşturmamıştır bu özelliğim..
Emin olunuz ki düşüncelerinize hayranlık duymamak elde değil..
Ayrıca güzel duygu ve düşünceler de karşılıklı, buna inanmanızı isterim..: ))

Haklısınız..Eylül' de filizlenen bir 'hayat' ...17 Eylül doğum günüm.Severim Eylül' ü..Kâinat tablosunu oluşturan o yüce ressam ne duygu yüklü renk ve desenlerle donatmış, inceden inceye işlemiştir görkemli bir tabloyu daha..!
Sarıdan kızıl tonlarına, turuncudan yeşile geçişler..ılık yağmurlar ve hazân yüklü bulutlar..Yaklaşmakta olan kış mevsiminin ilk öncüleri, habercileri olurlar, değişen duygular, yaşanılanlar gibi..Ömrün de mevsimleri gibi...

Hayat' a gelince… Beni tanıyan insanlardan ilk duyduğum söz:
'Ne kadar da hayat dolusunuz. ' olmuştur genelde... Bulunduğum ortamı genelde hareketlendirir, canlandırırım. Bu özelliğimi de severim.

'Söz üstadı' yakıştırmasını yapmışsınız, teşekkür ediyorum güzel görüşünüz için…Aklıma bir tanıdığın sözlerini getirdiniz:
'İnsanlar sizi çabucak benimsiyorlar. Ruffles şişmanlatmıyor, deseniz satışlarda patlama yaşanır.' : ))

Ruhumda iyi olana, güzel olana karşı mıknatısvâri bir çekim hissediyorum.
Onlar yaşamalı, yaşatılmalı bence...
Bir tek hayata bile olumlu yönde bir pencere açabiliyorsam bundan çok ama çok mutluluk duyuyorum.
Vermek… Verebilmek inanılmaz güzel bir duygu, yaşamımı anlamlandırdığına inanıyorum.
Ne hayatlar varlıktan ebediyete intikal etmişler, ne götürebilmişlerdir yanlarında işe yarar olarak acaba?
İyilik, yalnızca iyilik… Geride bırakılan en güzel miras ve insanoğlu için en değerli 'yol azığı'...
Tüm kötüler ve kötülüklere inat iyilik tohumlarını yaymaya, yeşertmeye çalışmak yeryüzünde. Hayatıma anlam katabilecek, varlığımı değerli kılacak en güzel davranış biçimi...

Bir gece boyu yazılarımı okuma lütfünde bulunmanız da çok ince bir davranış, umarım güzelliklere açılmış olan ufuk pencerenize minik de olsa pırıltılar yansıtabilmişimdir.

Sizinle karşılaşmaktan mutluluk duydum, inanıyorum ki benim de sizden öğreneceğim güzellikler olacaktır.
Sevgilerle kalınız...

Çok sevdiğim bir yazı, alıntıdır:

SEVGİ ÜZERİNE

------------------------------

Sayın, Hayateylül ( Lütfen siz kırmızı yazıyı görmezlikten gelin, bu ifade benim açımdan samimiyetimi etkiler nitelikte değil, aksine yazılarını okumak için bozuk modemimle boğuştuğum ikna üstadına sevgi ifadesidir.)

"Hayranlık" kelimesini kullandığınız duygu ve düşüncelerimi bir kez daha okumama vesile oldunuz. Gerçekten hayranlığa layık olan bir tek "anne" sözcüğüne rastladım yazılarımda. Bakışınızdaki güzellik için teşekkür ederim.

Bende, kendinize ait bir şeyler, ya da sizde bana ait bir şeyler olabileceğini ifade etmişsiniz. Bir kez daha anladım insanların sizi neden okumakta yarıştığını. Ben böyle bir şeyi düşünemedim. Sadece dalıp gittim alıntılarla kendi düşüncelerinizi harmanlayışınıza.
Merak etmiyor da değilim, eğer duygularım size hitap etmeseydi bana cevap yazmaz mıydınız? Ya da bana cevap yazdınız çünkü her şeye rağmen hayat dolu bir ruh ikizinizle karşılaştığınızı düşünüyorsunuz. Belki de dümdüz, ikincil anlam içermeyen cümlelerim ve edebî yetersizliğime rağmen beni kendinize yakın hissettiniz. Bana kalırsa siz, Toyotome'yi çoktan aşıp Yunus'un dilini kullandığınız için duygu ve düşüncelerime cevap yazma inceliği gösterdiniz.

Bu siteye, benim yaşadıklarımı yaşayan ebeveynlerin neler yaptıklarını araştırırken ulaştım. Aradığımı henüz tam olarak bulamadım ama aramadığım eksik olan yanımı keşfettim. Benim hayatımda her şey tamam; kabullendim; çözüme gittim; pekiştiriyorum; hislerim duygu dünyamı erozyona uğratacak kadar birikmiş ama ben bunları elektronik âlemle paylaşmıyorum. Böyle yaşamak yük değil, bunu herkese anlatmalı söylemeliyim. Özürlü yakınlarının olduğunu en iyi arkadaşlarından bile gizleyen insanların varlığını öğrendikçe yanlışımı daha iyi fark ediyorum. Kâinat tablosundaki rengimizi setretmeye çalışmak, eşsiz resme ihanet olmaz mı? Değil mi? ( Kelimelerinizi çalmama umarım kızmıyorsunuzdur )

Ben Haziran ayının en sıcak gününde üstelik hafta sonu dünyaya gelmişim. Sahneye çıkışım maalesef sizinki gibi romantik ifadeler kullanmaya müsait değil. Ama en çetin hastalıklarımı sonbaharda yaşamışım. –hatta yaşadım çünkü acılarımı hala hatırlıyorum- Her ziyaret edenin getirdiği dolu dolu çikolata paketlerini de Bunun için ben sonbaharı çocukluğumda yağmurlu çikolata diye resmetmiştim. Okula herkesten bir yıl önce başladım, müthiş bir hevesle. Hayatımın en heyecanlı günü bakıyorum yine sonbahar mevsiminde! Biraz daha büyüdüğümde, sonbahar benim için annemin ellerindeki pekmez kokusu, dedemin yaptığı çöpe dolama -ki bağbozumunun en güzel ödülüdür- oluverdi. Lise yıllarında radyoda "Eylül'de gel" şarkısı çaldığında beğenmeyerek değiştirdim. Üniversite 2. sınıfta bu şarkıyı zorla âşık olmaya çalıştığım çocuk için dinledim. Çalışma hayatına Eylül'de başladım. Kızımın babasıyla ne hikmetse Bir sonbahar akşamında tanıştım. Vücudumda bir odacıkta kara gözlümün kendine bir hayat kurduğu haberini sonbaharda aldım. Kara gözlü Çiğdemimin bugün yaşadığı bir takım zorlukların nedeni olan talihsiz olayı yine Sonbaharın tam ortasında haber aldım. Çok uzun ve zorlu uğraşların ardından ilk adımlarını sonbaharın sonunda atmaya başladı Çitlembiğim. Yine iki yıl önce sonbaharda yeni ve güzel bir iş ortamına sahip oldum. ( tüm bu olayların sonbahara denk gelişini ben de yazarken fark ettim. Daha nicelerini de sizi sıkma endişesiyle yazmıyorum)

Velhasıl, çocukluğumda belliymiş benim için sonbaharların ne anlama geleceği. Hastalıkların verdiği geçici acıların sonunda tadacağım muhteşem "Damak" çikolata.

Sizde de hayatımdaki sonbahar hikâyelerinin tadı var bence. Tokat gibi çarpan gerçekçi insan tabloları sonunda insanı sıcacık saran anne şefkati... Bana bunu hissettiriyorsunuz.
İyi ki hissettiriyorsunuz.

İyi ki varsınız Yağmurlu Çikolata.

İyi ki…

(Sürecek)