Samimiyetinize inanıyoruz ve elbette ki biz de, herkes gibi sizin düşündüğünüzü düşünüyoruz. Yalnız bu samimi sözlerinizin bir "bildirim" olmasını "dayatma"ya dönüşmemesini dileriz.

Zira 3 liraya satılması gereken 10 liraya satılırken ve hele hele bu da alınırken, rızkı verenin yine Allah olduğunu bilmek gerekir. Sabır gösteren yalnızca O'dur. Bu nedenle yalnızca samimiyetimizi ve kimi zaman da rahatsız olduğumuz meseleleri bildirmek elbette ki boynumuzun borcu; lâkin yine de düşünceli davranmakta fayda var.

Bilirsiniz, boşanmak dinimizde helaldir; ancak bu durum Allah'ın sevmediği helallerdendir. Kimi haramlar da vardır ki Allah bunları sever; ama haram yine de haramdır, helalin helal olduğu gibi. Bu nedenle karşılaştığımız en küçük bir meselede dahi Allah'ın hesabını sorgulamaya kalkmadan samimiyetsiz davrandığımız kişiyi ifşa etmeden en azından durumu kendisine sükut içinde bildirmekte fayda var. Bu borç. Gerisiyse Allah'ın bileceği iş.

Bu nedenle lüzumsuz bir tartışma ya da fevri davranışlar ile karşılaşılmaması ümidiyle bu yazıyı yayınladığımızı, sizleri yalnızca anlamaya davet ettiğimizi bilmenizi dileriz.

Samimiyetle
anlamak* [Editör]

ÜSTADIMDAN BİR ŞİİR...
KIYAMET – 1

Kıyamet nasıl koptu;
Gördün ya…
İlkin kıtlık geldi,
Ot yedi insanlar bir /bir.
O gün
Ne gurur kalmıştı/ ne kibir.

Sürüler gibiydiler/vahşi
Kapış kapıştı o ot yiyiş…
Ne tiksinmeleri vardı,
Ne irkiliş.

ll
Gördün işte..
Kıyametin koptuğu o günde;
Ot ta bitti sonunda.
Dayanır mı onca kapışmaya.

lll
Sonunda bir beyaz nûr;
Cami kubbesine benzer biçimde…
Bir nûr ki,
Şeffaf, süt renginde,
Kuşattı, kavim/kavim insanları.
Gördün ya…
Senden olanlar, hep yanındaydı.

lV
Ne evler yıkıldı,
Ne yer yerinden oynadı…
Sadece açlık vardı…
Bir de gözaltı.

Mümkün mü o nûru delip dışarı çıkmak…
Sünger gibi esnek, yumuşaktı ya,
Çelikten dayanıklı.
Kıskıvrak yakalanmıştı/ tüm insanlar…
Yalnız…
Günahları ve sevapları var.

V

Gördün…
Dümdüz giderken,
Yıllar önce ölmüş Mevlevileri.
Nasılda dipdiriydiler…
Güleç güleçti yüzleri.
Apaktı tenleri.

Kimi nöbette kimi uykuda,
Hepsinin nur içinde yüzleri.
Ne bedenlerine bir şey olmuş,
Ne yıpranmış tenleri.

Vl
Rehberin, sorularına verdiği cevap mantıklı;
Tabii ya…
Henüz dünya ile bitmedi işin…
Her şeyin bir vakti var.
Unuttun mu?
İzin çıkarsa ilâhi çevrelerden;
Yükselir dualar , gönüllerden.
İlmin büyüğü sabırdı hani…
Hay hak…
Her olay/ ilahi bir kanuna bağlı.
Muharrik bir kuvvet olmazsa,
Deprenir mi tabiat…
‘Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.’
Her şey, başka bir şeye bağlı.

Vll
Kısa, hafif meyilli çıkışı
Nereye vardırmıştın.
Unuttun değil mi?
Ama hatırlıyorsun, o dik eğimi.
Ve bir meyveden yediğini.
Ne kadar da lezzetliydi.

Vlll
Daha sonra,
Doksan dereceyle indiğin kuyu…
Ve,
Üzerine döktükleri sicim gibi suyu.
Kıvrım kıvrım inmiştin en derine,
Hızlı bir inişle varmıştın yerine.
Nâfiz vardı…
Hidâyet vardı, değil mi?
Daha çok çalışman istenmedi mi

lX
Üzülme her şeyin vakti var azizim.
Allah hangi yarattığını terk etti.
Sen yolunda devamla çalış…
En çok, en çok da sabretmeye alış.

Gün gelir razı olduğunu söyler / Hakk.
Sen onu seviyorsun ya,
O da seni seviyor mutlak.
Gül bedenin doğruya hizmetle solsun.
Maksadınla çaban Hakk için olsun.

Yeter…
Yalvarmaların umutsuzca olmasın…
Kimin maksatı kötüye ise,
Vuslat bulmasın.

X
Ne bu hal böyle…
Yağan her damla yağmur gözyaşın sanki.
Gönlün de rahmetle dolu olsun,
Başın gibi.

Xl
Gördün ya…
Kıyamet nasılda koptu.
Hakk katında gazap değil;
Rahmet çoktu.

Sarayönü-1977
HACI ALİ BAYRAM

İlim ALLAH'a götürür...