...

Sabahın ilk seslerini şehrin iki ayrı köşesinde dinlediler. Züleyha'nın uyku denen nimeti tatmadığı gecelerden biriydi yine. Sebebini bilmediği bir tedirginlik vardı gönlünde. Birşeyleri kaybetmek üzereydi, hissediyordu. Sabahın serinliğini ruhunda da hissetmek ihtiyacıyla ezanın ardından balkona çıkmıştı. Üşüdü, hayatta olduğundan emin oldu. Dualardaydı gönlü her gece olduğu gibi. "Allahım bana doğruyu göster" yalvarışlarının başındaydı. Korkuyordu düşünmekten bile. Ve hatta istemekten de..

İçinde öyle büyük bir yangın vardı ki merhamet sağanağından yoksun kaldığını düşünür olmuştu. Sevmek bir ceza da olabilirdi. Yanlış kişi ve zaman, diye mırıldandı. Büyük konuşmamalıydı onun hakkında. Yaratılanı yaratandan ötürü sevmeyi bilememişti. Pişmanlığını sığdıramıyordu yüreğine şimdi.

Tutulmuştu ona. Ama tek tesellisi vardı. Bu tutukluluk hali ona Hakk'ı unutturmamıştı. Aksine sevdikçe ona sığınır olmuştu. Öyle büyük bir denizle karşı karşıyaydı ki kokusunu duymak bile başını döndürüp ürkütüyordu Züleyha'yı. Derin mavilerde tek başına kaybolmak endişesindeydi. Orada kaybolmaksa kaderi , dileği yalnız olmamaktı. İçine sinen ama istemekle hakkına girerim diye korktuğu adamı düşündü yine. Hayali belirdi uzaklarda sönen yıldızlardan birinde. Ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Sevdiğinden şüphesi yoktu, ama bu sevgi için neler yapılabilir neler yapılamazdı? Hayat yalnız geçirmekten çekineceği kadar zordu. Cennet hayatı yaşamak için gelmemişti hiçkimse dünyaya. Sevdiğiyle imtihan olunan ilk kişi de değildi Züleyha. Adını aldığı dillere destan güzeli düşündü. Sabretmeliydi ve duadan korkmamalıydı. İstemeliydi ama herkes için hayırlı olanı!

Leyla'yı düşündü sonra. Bu onun içini sızlatan gerçekti. Kolu kanadı kırılıyordu Leyla denildiğinde. Gerçek adını bilmiyordu Leyla'nın. Ve asla sormayı düşünmedi. Sevdiğine ulaşmayı diledi tekrar.Züleyha'ya düşen dua etmekti. Seher vakti baharın en coşkulu bülbülleriyle birlikte, geceleri meleklerle beraber.

Yalnız değildi yüreği. Sanki hep bir melek vardı yanıbaşında. Züleyha'nın ruhunu okşayıp serinletmeye çalışıyordu. Yoksa durabilir miydi o ateş içindeyken uzaklarda ondan bîhaber? Ilık bir ferahlık doldu içine dualarda gezinirken. Seccadeye alnı değdiğinde şehrin öbür ucunda da Selim öğretmen dünyadan kopup rabbin huzuruna çıkmıştı. Acz ve kimsesizlik doruk noktasını yaşıyordu her iki genç insanda da.

Züleyha evdekileri uyandırmadan sessizce evden ayrıldı. Henüz çok erkendi , haftasonu olduğu için sokaklar bomboştu. Birkaç üşümüş kedi ve uçuşan kuşların dışında canlı görmedi yürürken. Otobüs durağında beklerken ürpererek tekrar onu düşündü. Acaba nerdeydi, ne yapıyordu? Leyla'nın hayaliyle uykuya dalmıştı belki. Rüyalarında kavuşuyordu belki Leyla'sına. Sevdiği varken neden Züleyha'yı düşünsündü ki?

Ruhu sızladıkça bedeni de sarsılır olmuştu, düşünmeyi bıraktı .İş yerine ulaşmıştı, tek başına nöbette olacaktı.

Sessiz çığlıklar kopuyordu iç dünyasında. Bir yanı Selim'e açılmanın coşkusuyla çağlıyorken öbür yanı Leyla tablosunu gözünün önüne getirip duruyordu. Tüm samimiyetiyle Selim öğretmeni düşündü.

"O mutlu olsun istiyorum, eğer ben onun mutsuzluğu olacaksam beni ondan uzaklaştır Allahım !" diyerek kendini işlerinin arasına gömdü.

Zaman zaman aklı ona takılıyordu ama hala erken saatlerdi. Aramaktan da korkuyordu zaten. Hata yapmak ve birilerini incitmek asla istemediği birşeydi. Selim'e durumu anlattığından beri bir daha haberleşmemişlerdi. Onunla aynı şehirde soluk aldığından haberi bile yoktu Züleyha'nın. Anlattıklarıyla onun da içine bir ateş düştüğünü bilmiyordu. Kederi başını duman duman sarmıştı. İş dışında hiçbir şeye dikkat etmiyordu. Farketti ki eline aldığı her dosyada ondan da bir iz bırakıyordu. Umudu yoktu Selim'e dair. Bir daha görmeyecekti, konuşamayacaklardı. O Leyla için açılacak kapıyı ve anahtarını bulup kendi yoluna gidecekti. Züleyha bu yangının ortasında derdiyle başbaşa kalacaktı.

Akşamüzeri iş çıkışı geçici bir çözüm buldu. Konuştuklarında Selim hastaydı, bir mesajla halini hatrını sordu. Cevap alacağından emin değildi. Ama araya zaman girerse bir daha hiç bahanesi bile olmayacaktı aramak için , halini hatrını sormak için. Bir süre heyecanla cevap bekledi , gözünü cep telefonundan ayırmıyordu. Bir saate yakın bir zaman sonra ümidini yitirdi. Kederi artmıştı bu sessizlik karşısında.

Züleyha onu düşünüp kederlenirken Selim de onu düşünüyordu. Mesajı okumuştu. Ama cevaplar yetersiz kalıyordu sanki o gün. Hangi kelimeler yazılmalıydı da her ikisinin de ruhuna su serpilmeliydi?

İç hesaplaşmaların sonucunda Züleyha'yı aramaya karar verip hemen uygulamıştı. Yorgunluktan bîtap düşen Züleyha telefonun sesiyle irkildi. Onun adını görünce heyecanla açtı.

Selim'in sevinçli sesini duyunca yüreği yerinden oynamıştı Züleyha'nın. Nefesi kesilir gibi olmuştu. İyi olduğunu söyleyip ona sordu tekrar nasıl olduğunu. Biraz iyileştim , diyordu Selim. Ama aslında sesi hala kötüydü. Derine inmeden günlük konulardan sözettiler. Okul, iş derken Züleyha Leyla'yı sordu. Selim aklının karışık olduğunu hissettirdi . Herşeyin hala aynı olduğunu söyledi. Bir umutsuzluk sezmişti Züleyha. Ne hissedeceğini bilemedi. Sevinmeyi kendine yakıştıramıyordu. Ama Leyla bir işkencenin de tam adıydı. Hem Selim eriyordu hem Züleyha.

Selim onu yatıştıracak birkaç cümle söylemeyi ihmal etmemişti. İstediğin zaman arayabilirsin, diyerek yeni bir kapı açmıştı. Vedalaşıp görüşmek üzere dilekleriyle kapattılar telefonu. Kalplerinde tatlı bir heyecan vardı. Bulmak ve kaybetmek aynıydı artık Züleyha için. Sevinirken üzülüyordu. Var ve yok birbirine zıt iki renk ise Selim ortada idi. Karışmıştı üç kişinin dünyası Züleyha'da. Selim ona hüznünü anlatıp teselli ararken bir yandan da Züleyha'nın dünyasına ferah rüzgarlar yolluyordu. Herşey düzelecek, umutsuz olma derken buna gerçekten inandığını farketti Selim . Nasıl olacak bilmiyordu ama mucizeydi olacağını iddia ettiği şey. Leyla'nın ailesiyle daha fazla mücadele gücü yoktu. Herşey nasıl düzelecekti? Züleyha bir yabancıydı aslında Selim için. Sadece adını bilip yüzünü gördüğü biriydi. Can dostu Ömer'in iş arkadaşıydı. Ve dostu hala o Züleyha'nın gerçekte de tanıdığı Züleyha olduğunu bilmiyordu. O Yusuf'un Züleyha'sı örneğinden alınan bir isimle çağırdıklarını sanıyordu. Gerçek adını sormamıştı . Bu ihtimal Ömer'in aklının ucundan bile geçmezdi .

Leyla ailesinin baskısıyla bir başkasıyla nişanlanmıştı. Züleyha anlamlandıramadı bunu, nasıl olabiliyordu böyle birşey? Leyla nasıl bir kızdı? Nasıl sevdiği ve yıllarını süsleyen adama rağmen ailesine boyun eğerdi? Onun yerine kendini koyunca dehşete kapılıyordu Züleyha.

Selim , Leyla yoksa ömür boyu yalnızlığa mahkum saymıştı kendini. Ama züleyha onun müsaadesiyle hayatına karışmıştı bile. Bir adam nasıl bu kadar çok severken aynı özlemle kendisiyle konuşan bir kadını kendinden uzak tutmazdı ki? Desteğe ihtiyacı vardı, koşulsuz şartsız bir desteği vardı artık: Züleyha !

Züleyha ondan Ömer'in duymamasını rica etmişti. Selim , bundan şüphen olmasın demişti. Çünkü Ömer'e bu durumu anlatmaya asla cesareti olmayacaktı. Züleyha gizlenmeye mahkum bir günah mıydı ?

Selim akşam yemeğinden sonra kendini sokaklara atmıştı yine. Annesinin soru sormasından korkuyor , kaçıyordu. Leyla'yı soracaktı onun derdiyle dertlenen kadıncağız. Ama oğlunun çaresizliği artık boşvermişliğe dönmüş gibiydi. Mücadele gücünü yitirdiğini hissettirmişti annesine. Birşeyler olduğunu biliyordu ama soramıyordu. Her şer'de bir hayır vardır oğlum sabret, demesine hâcet kalmamıştı artık. Anne hissiyatıyla anlıyordu oğlunun başka birşeylere takıldığını. Ama artık karışmak istemiyordu. Selim Leyla'dan her darbe alışında arkasında annesini bulmuştu. Sendeledi ama yıkılmadı hiç. Şimdi ise Züleyha'ya günah etiketi takılır diye korkup sakınıyordu. Anlatamıyordu kimselere. Sadece Ömer biliyordu. Yine konuşmak için Ömer'e gitti.

Geç saatlere kadar konuştular. Selim eve dönerken yağmur çiselemeye başlamıştı. Baharı hücrelerinin derinlerine kadar soludu. Laleleri farketti eve girerken. Annesi her yıl olduğu gibi yine lalelerin en güzellerini ağırlıyordu bahçesinde. Ve o gece bahar Selim'in ruhuna da değmişti. Bahardı Züleyha Selim'i uyandırdığında.

Selim annesinden gözlerini kaçırarak odasına gidip hemen yatmıştı o gece. Düşünmeden uyumayı da başardı üstelik.

Ertesi sabah gözlerine Züleyha değmiş halde uyandı. Tüm güzelliğiyle ruhuna işlemişti sanki. Anlamadı Selim o Leyla savaşından sonra ani gelen baharı.

....