Seni seviyor muyum? Aşık mıyım? Hayran mıyım? Bilmiyorum; ama sürekli rüyalarıma giriyorsun... Bundan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. Aslında kurtulmak da istemiyorum; ama bir sonu da yok bunun. İmkansız bir şey, biliyorum hepsini, her şeyi; ama karşı koyamıyorum içimdekilere... Aslında o kadar boşluktayım ki... Sanki biri karşıma çıksa da elimden tutup beni çekip götürse diye de düşünüyorum. Bu kişinin sen olmasını o kadar çok isterdim ki... Ama olacak bir şey değil. Bazen sanki hiçbir şey yok, böyle şeyler hissetmiyorum gibi geliyor; ama seni görünce hele sesini duyunca… işte o zaman yine yeniden kapılıp gidiyorum. Eskiden sende benim için bir şeyler hissediyor musun? "Acaba yaptığın hareketler doğal halin mi yoksa bana karşı özel hareketler mi?" diye düşünüp durup içinden çıkılmaz bir kuyuya düşüyordum sanki; ama son bir aydır neredeyse bunları düşünmüyorum. Sen beni sevsen de sevmesen de hiç önemli değil gibi geliyor. Zaten olacak bir şey olmadığını mantık olarak biliyorum, imkansız bir şey olduğunu; ama bunu dert etmiyorum hiç artık. Seni karşılıksız sevmek bile çok güzel... Bunun için bile şükrediyorum. Bu bile olmayabilirdi diyorum bazen; ama çok acı verdiği zamanları da yaşadım, ağlayıp Allah’a dualar ettiğimi de. Sonra bir şey oldu... O içimdeki sıkıntı üzüntü çıkmaz durum birden yok oldu ve mutlulukla doldu. Dualarım kabul oldu diyorum herhalde. Üzülmüyorum, bir beklentimde yok ama seviyorum, vazgeçmiyorum. Sende tutuklu kaldım ve ben hiçbir ziyaretçime çıkıp bakmıyorum, konuşmuyorum, tanışmıyorum. İçimde hep sen varsın... Seninde olmayacağını biliyorum; ama elimde değil işte ve bu sevgi içimde gittikçe büyüyor...

Gözlerimi gözlerinden alamıyorum artık, gözlerimi eskisi gibi kaçırmıyorum, belki duygularımı anlarsında yerin dibine geçerim diye bakamazdım eskiden; ama artık gözlerimi alamıyorum elimde değil... İstem dışı... Gözlerim gözlerine akıp gidiyor. Niye bu kadar uçurumlar var ki aramızda ne olurdu aynı statülerde olsaydık... Bazen de düşünüyorum ki belki böyle olması içimdeki sevgiyi büyütüyor. o kadar çok isterdim ki bir gün seninle elele olmayı...

Evet vazgeçmeyeceğim. Belki bu duygularımı açıklasam herkes benimle dalga geçecek beklide ciddiye bile almayacaklardır, belki de konuşmamı kestirip atacaklardır; ama kimse benim hayal kurmamı engelleyemez. Aklımdan kalbimden geçenlere kimse karşı koyamaz ki ben bile buna karşı koyamıyorum. Onun konusu açılınca bir sessizliğe bürünüyorum. Her şeyi ona yoruyorum. Bir yandan da anlayacaklar diye de korkuyorum. Acaba o öğrense nasıl tepki verir onu da çok merak ediyorum aslında. Bazen de sanki hissediyor biliyor gibi de geliyor. Bir ara onunda benden hoşlandığını, bana karşı bir hissiyatı olduğunu bile düşünüyordum. Yaptığı hareketleri, konuşmaları, bakışı hepsini aklımdan geçiriyorum ve sonra bütün hepsinin normal hareketler, konuşmalar, bakışlar olduğuna karar verip kendi içime en başa geri dönüyorum...