Sorum, "Hayatı öğrenmeye", cevabını tercih eden arkadaşlara...

İki gün sonra unutacağınız bilgilerle dolduktan sonra hayatı nasıl öğrenebilirsiniz?

Meseleyi değişik bir açıdan görmek de elimizde...

Hayatı öğrenmek, kendimizi unutmak anlamına gelmiyor mu? Bir nevi uyuşturucu. Kendimizden, ruhumuzdan uzaklaşabilmek için yaratılmış bir afyon.

"Vakit geçirmeye"... Gaflet ve dalaletin bu kadar büyüğü olur mu?

"Hiçbir işe yaramaz", en güzeli; fakat bu durumun farkında olmak bile "gündem" denen ifritin hayatımıza ne denli girdiğini düşünmek değil mi?

İsyanım, beni benden almaya çalışanlara. Bu "Gündem" denen ifrit, insanın kendine ayırdığı zamana sahip olabilmek için elinden geleni ardına koymuyor ve biz de buna layığıyla seyirci oluyoruz.

Peki çözüm ne? Çözüm, hayata kurduğumuz temeli anlayabilmek. Bu sahteliğin içindeki gerçeği aramak değil, sahteliğimizin içindeki gerçekleri çıkarabilmek.

Bam telini titretmek...

Bir parça dinginlik ve huzur...

Biz nereye gidiyoruz? Hayatı öğrenmeye mi?

Bir sabah işe giderken arabanın direksiyonunu sağa değil de sola kırıp şehrin 100 km. uzağına gidip, kimsenin umursamadığı bir tarlanın ortasında gökyüzüne bakmak...

Emin olun, hayat orada da aynı.

...

Elbette ki gündemi takip etmek hiçbir işe yaramaz. Neyin gündem olduğunu belirleyen gündemden etkilenenler değil ki! Çeşitli yayınlar vasıtasıyla dolaylı dayatmalarla oluşturulan gündem gündemi takip edenlerin hiçbir işine yaramaz. Bir gün insanlık insanın gerçek gündemini oluşturma becerisine kavuşursa, gündemi takip etmek hayatın bizzat kendisi ile aynı şey olacaktır. Her gün biraz daha tüketilen dünya mı gündem? Yoksa bir yığın bürakratın afyonlu hezeyanları mı? Papa mı gündem? Çıplak insanlar mı? Yoksa yaklaşan sonumuz mu?.........vs.vs. Hangisi?

Aynı meçhul ve kaygı verici sonumuzu merak edenlerin sayısının arttığını görünce ister istemez soruyorum; yapılacak hiç mi bir şey yok diye?...

Sabah yolculuğumda, karşımda sözümona gazete okuyan beyefendi, belli ki yakını göremiyor ya da kimse görmesin diye - muhtemelen- gazeteyi yüzüne serercesine meşhur ruh düşmanı gazetelerden birini okuyor. Bakışıma karşı kalan sayfayı bile iç sayfalarla kapatmaya çalışarak arka sayfanın içine düşercesine öyle bilgileniyordu ki! sesimi içime kısmak için kendimi bir hayli zorladım. Dışardan bakıldığında sıradan bir vatandaşımız. Hatta daha da trajiği belki bir eş, belki de bir baba kendisi. Ama manzara ürpertici...

Bu basit bir örnek ama sayısı çok. Dile getirmek çözüm mü bilmem? Bildiğim şu ki; yalnız kendimizin bilmesi yetmiyor, bildirmeliyiz de. Zira geminin su aldığını bilmem yetmiyor, karşımdakine de söylersem belki onu kurtarmak için bir şeyler yapabiliriz....Belki...

Bildiğini bildirmemek, bilginin gaz hali gibi olur sanırım. Şu bir gerçek ki sadece İNSANLIĞI olanlar bilgilendirilebiliyor, sadece insan olma onurunun kırıntılarını bünyesinde bulunduranlar umut vaad ediyor. Bu durum kişinin bildiğini söylememesi veya insanlık için umutsuzluk içinde olmasını gerektirmiyor. Çoğunluk iyi olmasa da, kaliteli bir azınlık yetecektir. Kitleler herzaman yönetilen olacaktır zaten. Yapılması gereken; Artık gelişerek değişmesi çok zor olan kişileri daha erken farketmek. Bu kişileri erken gören münevverlerimiz, zamanı daha etkin değerlendirmiş ve lider Türkiye'nin vaktini yakınlaştırmış olacak. Kalan kısım, tarih boyunca olduğu gibi sadece dolgu malzemesi olarak kalmaya mahkum olacaktır.