Dile gelmek için bile bekler oldu bu yürek..
Bu kadar mı korkaktı?
Kimbilir..belkide onu dinlemediğim için kırıldı bana…
Neden dönüp bir kez olsun onun fikrini soramadım ki?
Kendi gürültümden kalbimin çığlıklarını duyamadım ki…
Hoş dinlediğim insanlarda öyle derin yaralar açtı ki..
Gücüm yok…sesim yok...susum yok…çığlığım yok…
Bir cesura dair hiçbir şeyim yok…
Kendime şaşar oldum…fikrime şaşar oldum…
Duruşum ben….gülüşüm ben…yürüyüşüm ben….
Hadi hepsi ben de …
Neden kendimi dışardan seyrediyorum hala ben??
Benliğimi,ruhumu neden bedenimden ayrı taşıyorum, ayrı yaşıyorum??
Bu kadar mı özgürlük meraklısıydım ben…
Madem ki öyleydim…!!

Sen hiçbir korkağın özgürlüğüne tanık oldun mu??
Ben olmadım ben CAN…
Ben hiç özgür olamamışım…cesur olamamışım…
Ama iyi bi oyuncu da olamamışım…
Kendimi kandıramamışım…yakınımı kandıramamışım…uzağıma kandıramamışım…
Hiç birini yapamamışım da…
Ee peki ben ne yapmışım, ne başarmışım??
Yüreğimin şahitliklerini hep derinlerde saklamışım…
Kırmış,dökmüş, hırpalamışım…
Yakınımdan kovup,uzağıma taşımışım…
Bastırmışım…Bastırmamam gerekenlerin inadına….,
Haklılıklarını ne kadar da kabullenmiştim oysa…

Ben sonbaharmışım…
Yok yok… ben sonbahar bile olamazmışım…
Ban koca sarı bi yaprakmışım…
Cesur görünümlü, korkak, sarı bi yaprak…
Kendi cilalarını marifet sayan korkak bi yaprak…
Savrulmuşum…
Yok yok…savrulamamışım bile…
Daha yeni kopmuşum…
Rüzgarına kapılmışım…
Savrulmaya başlamışım…yönümün değişmeyeceğine o kadar şartlanmışım ki…
Yok yok….ben yaprak bile olamazmışım…
Yaprak olabilmek sabır ister…önce yeşillenmek ister…
Dalına sadık kalır…
Ben sana hiç sadık kalamamışım….

Bana bu satırları yazdıran sevgili…Kimsin sen??
Çık artık dışarı…
Bak bahar geliyo…yardım et sadığın olayım…
Yardım et yeşereyim, yeni kışlar gelmeden…
Sadece sana…sadece senin için…