Ellerimde ovalıyorum geçen sonbahardan kalan gül kurularımı,
Bu bahar sen gelmedin ey sevgili,
Belkide geldinde geçmedin kapı önü sıradanlığındaki gülüstanımdan.
Gül kurularımı ovalıyorum;
Kırmızı yaprakları toz toz dökülüyor parmak aralarımdan,
Dikenleri batıyor kan kan olmuş,
Kırmızılar damlıyor hasretinden kurak ama gözü yaşlı toprağıma.

Bu bahar sen gelmedin ey sevgili,
Kalbim karanlıklarda mühürlendi,
Ne güllerim kaldı, ne yüreğime emare kanlarım,
Belkide geldinde görmedi göklerde bulutlara seyre kalan gözlerim,

Şimdi düşüyorum ölüm çukuruna sanki hiç yaşamamış gibi,
Düşüyorum hiç baharda kokunu almamış gibi,
Düşüyorum kanımın kırmızısını gülümün kırmızısı zannıyla,
Düşüyorum balçıkla geldiğim toparağa adımlarını vesile kılamadan,
Düşüyoruz ey sevgili,
Adımlarını sürürken çıkardığın sese gebe topraklarda son kalemiz bu,
Düşüyoruz ey sevgili,
Gül yüzüne, yüzünün suyu hürmetine kanımızı al gülümüz ol, son günümüz bu