İğneleri delen İdris’in su gibi bakışlarıydı ve
Eşyanın bilgisi o küçük deliklerde saklıydı.
Hayat boşluk kaldırmazken,
Hakikat boşluğa asılı iki heceydi.

İdris küçük bir iğne deliğinden nüfuz etti tüm zamanlara,
Hakikatin sırrına eşyanın diliyle erdi.

Evren’in yırtıklarıydı diktiği İdris’in.
Bakışlarının latifliği tüm uçların içine işledi.
Tek elbise yetecekti de mevcûdatı giydirmeye,
Bütün yırtıklar tek bir yamayla kapanabilir miydi?

İliştirdiği her yamada düşündü İdris;
"Ömrü, neresine yamaydı ölümlü tarihin?"
Ne ipliği pamuk, ne de kumaşı ipekti.

Boynuna sarılmış urgan eline dolanırken,
İğne yordamıyla manâ eğirdi,
Boğumlarında vahyin damlaları gizli,
İğnesi paslı, ipliği yeşildi.
Şahit tuttu insanlığı hilkatine,
Mushaftaki kısacık bahsi

Her darbede öyle bir savruldu;
Yükseldi semaya doğru zayıf bedeni.
Yedi kat gök hizaya girdi ilmekleriyle
İpliği kırıldığında altıncı mertebedeydi.

Yağmur gözyaşlarını düşürdü yeryüzüne,
Toprağı yırtan o damlaların
Mikail önünde eğildi

İğnesi düştü elinden yazgının rüzgârıyla, yüreğine saplandı.
Kâinatın yüreği ağzına geldi,
İdris’in diktiği değildi çünkü artık giyindiği.
Dikişleri attı, yamalarının altından çirkin teni belirdi.
Utandı çıplaklığından sonra,
Arz; yerin dibine girdi.