Bundan önceki hayatımın son günleriydi; bundan sonrakinin ilk...

Yıllar önce düşlediğim yaşamı yakalamıştım en sonunda, haberin yoktu. Tedirgindim, yenileri için eski dostlarımı hiç unutmayacağım sanıyordum. İlerde iyi dostlarım diyeceğim insanların gözünde gariptim, sinirdim önceleri. Çok önceleri kurduğum düşlerimde bana rüyalarını verenin gözünde ezel hatırası gördüm önce, sonra titreme, anlamsız heyecanlar ve bir tebessüm sonunda, haberin yoktu!

Bende ezel hatırası bırakan sevgili, bundan önceki hayatımın son günüydü; bundan sonrakinin ilk...

Beklide her şey küçük bir kâğıt üzerine güzel yazılarla yazılan iki ismin zamanından önce herkes tarafından öğrenilmesiyle büyüsünü kaybetmişti. Bu yazı o mutlu zamanların son gününde daha önce kimsenin bilmediği, karttaki diğer ismi sen öğrendiğin ve benim boşluğa dağılan bir sis bulutu gibi çekip gittiğim varsayılarak yazıldı... Haberin yoktu!

Ayrılık buluşmaya doğruydu da yürek sızısı dayanılmaz olmuştu. Ben yazıcı dayanılmaz sızıların içinde omzumda sevdanın ağır yükü ve her gece dayanılmaz hale gelen yalnızlığımda, geride bıraktığım hayatımdan kalan birkaç sıla türküsü seni anıyorum senden habersiz. Seçtiğim hayatla olması gereken hayat arasındaki med-cezirlerimde,yine acı,ayrılık ve hüzün vardı.seçtiğim iki hayatta da sen vardın aslında.birinde dersane kapısından çıkıp giden ve yıllar sonra tekrar döneceğine inandığım sen,diğerinde sureti bende kendi uzaklarda olan ve bana hep yokluğu kalan sen.acıların,ayrılıkların ve yalnızlıkların hepsini tattığını sanan ben var olduğun zamanlarda anladım yokluğunu,hayatın güneşli güzel günlerin ve ağında kuruyup kalmış bir örümceğin üç günlük çabasının yalan olduğunu,yokluğununsa gerçek olduğunu.değişen pek bir şey yok aslında;yokluğunun gerçek olması seni bende vazgeçilmez kılmaya engel olmuyor.gözyaşının gören,bilen ve seven göze yaraştığı doğruydu da;ağlayamayan gözlerin anlatamadığını bilen yoktu.ve ağlayamadım haberin yoktu.

Artık eylül anlamsız,dostluklar yetersiz,hayat yine acımasız geliyor.bir gece yarısı alıp ceketimi,hafızamın ihanetine uğramaya yüz tutmuş birkaç türkümü,yüreğime su serpip,yakıp yazdıklarımı,acılarımı ise yanıma alıp gitmek geliyor daha önce hiçbir insanın ayak basmadığı diyarlara ve orada bulmak seni.ya orada da bana kalan yokluk olursa senden.bu yüzden diyorum yüreğime,bütün ihanetine,kalleşliğine rağmen yerinde kal farkına varılmış iki ismin öğrenildiği yerde kal.uzaktan sevdim hep ,yıldızlara ağladım.zehri şifa niyetine yudumladım.yalnız çıktım sokaklara,yalnız üşüdüm,yalnız oturdum banklara,yalnız sevdim.yalnız seni sevdim.haberin yoktu!

Yalnızım kimse yok, bir sen varsın uzakta bir de acılarım hep olması gereken yerde.üşüyorum ve ağlamak geliyor içimden.yokluğuna dayanamıyorum artık,ya gel yalnız kalalım,ya da git yokluğunda çoğalsın gözyaşlarım.ağlayamadıktan sonra,kendi gözyaşları ile boğulduktan sonra insan,neye yarar ki nereden çıkıp geldiğine anlam veremediğim iki küçük damlanın yokluğunda belirmesi?haberin olmadı.çekip gittiğinden beri yıldızlar gözyaşlarına dokunamayacağım kadar uzakta,ay karanlık,güller hep solgun,bahar ağaçsız ve mutsuz.oysa bahar gözlerinde canlanırdı,güller elinde güzel.şimdi yıldızlar,ay,bahar,güller ve ben bırakıp gittiğin kadarız.vuslatın uzak mı?daha çok var mı yanında ağlamama?kimselere anlatamadığım dertlerimin bir bir yüzüme çarpmaya bir son vermesine daha çok var mı söyle

Ve son...

Başlangıçla bitiş arasındaki gel gitlerim, yakarışlarım, sitemlerim, yazılarım, hüzünlerim, acılarım, dualarım ve bekleyişlerim hepsi senin içindi. Bende ezel hatırası bıraktığın yıldızlı ve yakamozlu Ankara gecelerinin hatırı için. Bu yazı bundan önceki hayatımın son, bundan sonrasının ilk günü içindi. Ve hala haberin yoktu.