Bir haber geldi aklıma. Bundan birkaç ay evvel, Avustralya'dan ilkel biçimde yaşayan bir kabileden, dört-beş kişiyi Londra'ya götürmüşler ve bir hafta boyunca her tarafı gezdirmiş ve sormuşlardı. Bizi nasıl buldunuz diye? Kabile reisi şöyle cevap vermişti. Biz, sizden daha medeniyiz. Bizde kimse sokakta yatmaz. Evi olmayana, toplanır hep birlikte ev yaparız. Bu meyanda bir iki şey daha söylemişti. Çok hoşuma gitmişti. Bu yazıyı okuyunca, onu hatırladım. Haber metnini aradım ve fakat bulamadım. Teşekkür...

Gün akşamlıdur devletlum; dün doğduk, bugün ölürüz.

Sıfatı adından büyük, ünvansız Oğuzhan bey kardeşim,

Yukarıdaki cümlemin sizi sinirlendireceğini tahmin ediyorum. Laf-ı güzâf. Takılmayın.

Yazdıklarınızı dikkatle okudum. Düşündükleriniz ve düşüncelerinizi oluşturanlar hayatımın büyük bir bölümünü kapsadı. Bu vesileyle aralarda bir yerde Ahmet İnam'ı da epey takip ettim. Her söze bir cevabı olan, lâkin aklımda yalnızca o tatlı göbeği ve gülümsemesiyle birlikte "Okuyacaksan ana dilinden oku!"dan başka bir şeyi kalmayan şahsına münhasır ve bir o kadar da alelâde bir zat.

Çok sık düşündüğüm bir cümle var: "Ne yersen O'sun."

Anlamak ve anlatmak hatta anlaşmak için kullandığınız materyaller bu nedenle insanın içine işler. Rousseau, bu nedenle adî bir zat. Nasıl bir yaşam sürdüğü malumunuz. Bahsedegeldiğiniz meseleler ve bu meseleleri düşünenlerin hayatları (Özellikle Descartes ve Nietzsche'nin) okudukça şaşakalacağımız mahiyete sahip. Bunlarla sürekli meşgul olununca acaba bizler de onlar gibi olabilir miyiz? İnce ve derin bir soru.

Konuyu sizin kadar dallandırıp budaklandırmadan izah etmek için çaba sarf ediyorum. Umarım anlaşabiliriz.

Nietzsche okumalarımın başında "Tanrı öldü" ünlemiyle karşılaştığımda küçük çaplı bir şok yaşamıştım. Bu kelimelerdi o zamana kadar ki yaşamışlığımda aklıma hiç gelmeyen ve geleceğini de düşünmediğim. Her ne kadar söze dökmesem de uzunca bir müddet "Demek ki Tanrı (tabi kavramsal düşünüyorum) da ölebiliyormuş"...

Bu düşüncenin ne denli sarsıcı olduğunu ve böylesi bir bilgiye ulaşmanın etkisini çıktığı yolda kendinden emin adım atmak için canhıraş bir şekilde çalışan biri için ne denli zor olduğunu düşünebiliriz.

Yıllar sonra değerli bir arkadaşımın kaleminden de "Tanrı'dan sonra insan da öldü" cümlesini okudum. Ağzı olanın konuştuğu bir memlekette düşünürken heyecandan titrediğimiz cümlelerin yarattığı etkiyi tartmadan bilmişliğin ucuzluğunu sergilemenin âlemi olmasa da, Tanrı'yı dahi öldürebilen biri için İnsan'ı öldürmenin ne denli kolay olduğunu rahatlıkla düşünebiliriz.

Daha fazla dolandırmayayım. Ben bu sofradan kalktım. Ardıma baktığımda bolca laf salatası görüyorum. Hatta kimi zaman defterimi karalamak üzere oturduğum mis kokulu buğday tarlalarının ortasındaki börtü böceğin seslerinin tadını alınca bu kadar laf etmeye ne gerek duyulduğunu düşünmeden edemiyorum. Zira düşünüyorum da, insan yalnızca var olmak için konuşuyor; ama var olmak için susması gerektiğinin pek farkında değil.

Bunca bilmişliğinizin içinde söylediklerimi kâile alıp almamanız elbette sizin bileceğiniz iş. Naçizâne önerim, felsefe konuşamayacağınız yerlerde biraz kafanızı dinleyin. Zira bu bildiklerinizin ne size ne de bize faydası var, olmayacak da.

Sakarya Üniversitesi Felsefe Bölümü Öğrencisi

"Bir kehanet yaz şu benlik kargaşama,
Bir kelâm nakşet ahvâlimi tanımla..."
Oğuzhan

Yusuf Bey, yazdıklarım ya da bunca bilmiş olarak adlandırdığınız bizler hakkında istediğinizi düşünün, çünkü benim ya da bizlerin umurunda değil. Çünkü söylediklerinizin iler tutar yanı var değil.
Nietzsche'nin "Tanrı öldü" sözünden, kendisinin ne anlatmak istediğini zerre anlamamışken bir de çıkıp, demek ki tanrı da ölebiliyormuş( kavramsal düşünüyorum tabiî) diyerek eleştiriyorsunuz, saçmalıyorsunuz ayrıca.Burada size bunu açıklamak zorunda değilken mecbur kalıp bir şeyler yazmak zorunda kalıyorum. Nietzsche ,çağdaş dünyada artık insanların (-bunu daha çok kendi kıtası,avrupa,ya da genel olarak modernler-batı ve diğerleri için söylüyor-) tanrı varmış gibi yaşamadığını, fransız ihtilalini öven kant'ın ve kant'ın hıristiyan temelli felsefesinin budalaca olduğunu( deccal'De söyler), putların alacakaranlığında ise inanç ve tutarlılık adına şöyle der : “ ‘Entelektüel vicdan’ üzerine: Bana öyle geliyor ki, bugün sahici ikiyüzlülükten daha az rastlanan bir şey yoktur.......İki yüzlülük, inancın güçlü olduğu çağlara özgüdür: Bu çağlarda, başka bir inancı sergileme zorunluluğu olduğunda bile, sahip olunan inanç bırakılmamıştır. Oysa bugün bırakılıyor; ya da daha yaygın olarak, ikinci bir inanç elde ediliyor- her durumda da namuslu kalınabiliyor.......Kendine karşı hoşgörü, daha çok sayıda kanı’nın yolunu açar: Bugün bütün dünyanın yaptığı gibi, birlikte geçinip gidiyorlar, kendilerini tehlikeye atmaktan sakınıyorlar.bugün nasıl tehlikeye atınılabilir? Tutarlı olunduğunda.Dosdoğru bir çizgi izlendiğinde.Ne yaptığı bilinmez olunmadığında.Dürüst olunduğunda...Korkarım ki çağdaş insan, bazı kötülüklere karşı fazla rahattır: Öyle ki bu kötülükler neredeyse yok olup gitmektedir.Güçlü istencin koşullandırdığı tüm kötülükler(belik de istenç güçlü olmadan kötülük var olmuyor) bizim ılımlı atmosferimizde yozlaşarak erdeme dönüşüyor...Tanımış olduğum az sayıda ikiyüzlü kişi, ikiyüzlülüğün taklidini yapıyorlardı: Günümüz insanının onda birinin olduğu gibi, onlar da oyuncuydu.-”(sf.69-70)....
Ayrıca Nietzsche Deccal'de, hıristiyanlığın İsa'nın ölümünden sonra bittiğini,ondan sonra Pavlus ve kilisenin insanlıkdışı bir din kurgusu oluşturduğunu ve düşünürlerin buna dayanarak felsefe vb. yaptıklarını, budizmin bile daha iyi olduğunu, hatta iyinin ve kötünün ötesinde olduğunu belirtir. Ayrıca islâmiyeti karalamaz. İsa'nın çarmıha, ilk günahın kefaretini ödeyen insan biçimine girmiş tanrı olarak-tanrının oğlu- kend isteği ile gerildiği hikâyesinin düzmece olduğunu belirtir.Siz neden bahsediyorsunuz, ya hiç okumuyorsunuz ya da okuyor Schopenhauer'un dediği gibi anlamıyorsunuz. Fehmi Baykan'ın Nietzsche felsefesini okuyun, Baykan Nietzsche'yi filozof saymaz ama çok sağlam itikâdlı Baykan Nietzsche'ye önem verir.
Size bir şey demiyorum, hiçbir şeye kızmıyorum da, çünkü beni kimse ilgilendirmiyor.Ben burada felsefe falan yapmıyorum, düşüncelerimi belirtiyorum çünkü felsefe nedir derseniz?, size ne değildir ki diye cevap veririm. Ayrıca felsefe çok önemli bir şey de değildir, kendi üzerine düşünebilme cesareti ya da kendinle yüzleşmek olarak ele alınığına, "ilim kendin bilmektir ve faydası ilimden Allah'a sığınarak düşünmek ve eylemek" şeklinde belirtilebilir.Felsefecinin amacı Kındî'nin söylediği gibi "filozofun bilgiden amacı hakikati bilmek, davranışının amacı ise bu hakikate göre davranmaktır.Tüm faziletleri sağlayan,felsefî bilginin kendisidir. Zaten “düşünme gücü” de fazileti tamamlamak için vardır.”
Sizin düşünceleriniz sizedir, bizim düşüncelerimiz bizedir, ayrıca nasıl bir kişi olduğumu da bilmediğiniz için, "laf kalabalığı yapın siz", gibilerinden tabiriniz yersizdir, çünkü ben yeterince eylemeye çalışan bir adamım,ve adamım da demiyorum zaten,insanım da demiyorum, beşer olarak insan olma çabam var. Üniversite rektörünü arayıp sorabilirsiniz adımı verip, nasıl felsefe bölümü öğrencisiymişim,bölüme sorsanız zaten anlarsınız. Ben oturduğu yerden konuşup bir halt yemeyenlerden değilim, ayrıca hiçbir yazdığım,söylediğim ve bildiğim benim orjinal fikirlerim değildir, birçoğunu kendim çıkarsayıp içselleştirsem bile,tüm hepsini benden daha kafalı ve eylemci adamlar düşünmüş,yazmış,söylemiş ve eylerek belirtmiştir.
Saygılarımla...

"...Fakat insan tartışmaya her şeyden daha çok düşkündür. (Kehf Suresi 54)"
...
"Onlar, yalana şahitlik etmeyen, faydasız boş bir şeyle karşılaştıkları zaman, vakar ve hoşgörü ile geçip gidenlerdir. (Furkan Suresi 72)"

"Eğer Allah dileseydi elbette sizi tek bir ümmet yapardı. Fakat verdiği şeylerde sizi imtihan etmek için ümmetlere ayırdı. Öyle ise iyiliklerde yarışın. Hepinizin dönüşü Allah'adır. O zaman anlaşmazlığa düşmüş olduğunuz şeyleri size bildirecektir. (Maide 48)"

Okumaktan maksat bu mudur?. Yazılanı tartışırken yazan tartışılır hale gelmeye başlıyor bir anda. İnsan üzülüyor doğrusu. Sadece bunu belirtmek istedim. Çünkü arada benim kim olduğum, neci olduğum, ne kadar okuduğum falan konuşulmaya, tartışılmaaya başlanabilinir bu sefer. Bense böyle bir tartışmanın içine girmeyi hiç istemiyorum.
Ayrıca ne kadar okuduğumdan çok ne kadar anlaşıldığım ve buna bağlı olarak insanlara ne kadar faydalı olabildiğim daha önemlidir bana göre.
Birbirimizi daha çok anlayabilme ve hoşgörülü olabilme temennisiyle...

Oğuzhan Özdemir Bey,
Tarafınızdan doğru anlaşılmış olmaktan dolayı mutluyum. Emin olun ki ben de sizi anlıyorum. Bugün başka bir yazının altına yazmış olduğum yorumdan kısa bir alıntı yapmak istiyorum;
Çocukken gülerek izlediğim şeyleri hayatımın ilerleyen yıllarında aynı şekilde izleyemedim. Gülmeler yerini düşünmeye bıraktı.Düşünceler sorgulamaları getirdi, sorgulamalar hükümleri getirdi peşinden. Buna göre dünyam bölünmeye başladı... bir yanda iyiler, bir yanda kötüler, bir yanda doğrular bir yanda yanlışlar...
Dün güldüğüm şey beni bugün düşündürüyor ve üzüyorsa bu anlamda özlenilen aslında genel anlamda "Geçmiş" değil... insanın kendi gönül dünyasının geçmişidir.

"İnsanda, geçmişe bir özlem var esasında. Mutluluğu ve huzuru geçmişte arıyor insan. Geçmişte böyle bir şey yaşandı mı?(Hemen asr-ı saadeti hatırladınız değil mi?)Bakılan şeyde görülen herkes için aynı değildir." diyen Eyüp Bey'in satırlarına istinaden söylüyorum.
Doğrudur bakılan şeyde görülen şey herkes için aynı değildir. Hatta kişinin kendisi için bile baktığı şey aynı olsa bile gördüğü şey zamanla değişmektedir demek adına söylüyorum.

Bakıpta gördüklerimiz sürekli değişiyor, içinde bulunulan şartlara ve zamana göre... buna bağlı olarak kanaatlerimiz, düşünce ve değerlendirmelerimiz de değişiyor. Tüm bu değişkenlerle dolu hayatımızda kalıcı olan doğruları ise ancak Kuran' da bulabiliyoruz.
Bunun için verdim o ayetleri. Bir kalp kırdınsa kıldığın namaz, namaz değildir inancı vardır bizlerde. Bugün; Sen yanlışsın ben doğruyum tartışmalarının içinde bulduğumuzda kendimizi asıl gözetmemiz gerekenin öncelikle insan gönlü olması gerektiğini ifade etmeye çalıştım. Fazla detaya girmedim ki yeni bir tartışmaya neden olmuş olmayayım.

Bu nedenle tekrardan teşekkür ediyorum sizlere.
Sevgi ve selamlarımla

Haklısınız Oğuzhan Bey, yaş olarak sizden büyüğüm,
Ama sizin yaşınızda ben, sizin şu an göstermiş olduğunuz olgunluğu ve anlayışı gösterebiliyor değildim. Takdire şayan bir genç olduğunuzu içtenlikle söyleyebilirim.

Yusuf Bey' e de ayrıca teşekkürlerimi sunarım.
Hem anlayışından hem de güzel tavsiyelerinden ötürü;
"Sabır... Herkes aynı yolun yolcusu. Şayet içinizdeki bu engin heyecanı kontrol edebilirseniz daha başarılı olursunuz kanaatindeyim.

Yalnız, burada marifet özrü görmekten ibaret"
Sevgi ve selamlarımla.