İnsan üstüne sinen yalnızlığa kolay alışırmış. Geceleri dertleriyle yüzleşmeye, kimsesizliğine sarılıp uyumaya...

Kâbus dediklerinin esasında başka bir şey olduğunu bilip yine kendine yalan söylermiş bazıları. İnanmazmış gördüklerine. "Olamaz" demek "olabilir" demekten daha olağanmış bazılarınca.

Aniden bastıran kışların kurak geçmesi normal, baharların soğuk sarılmaları olağanmış.

Gülmek yalanmış bazen. Arkasını dönüp gidenler samimiymiş! Aslında masalmış hayat. Kim hangi masalda yaşayacağını seçebilirmiş.

Masal bu ya; bizimkini kimse seçmemiş! İşte bu seçilmemiş masalın köşelerinde ıssızları varmış bu nedenle. Sırtlarını verirlermiş birbirlerine. Kimse kimseyi görmezmiş. Sadece bilirmiş ki diğer yalnız hala yaşamaktadır. Uzak solukları duymak yetermiş bilmek için. Kolaymış bu masalda bilmek. Bilmezmiş gibi yapmak daha da kolaymış aslında. Yalnızlar yalnız olmadıklarını bilirlermiş. Korkakmış insanoğlu yalnızken. Bu masaldakiler de birbirlerinden korkacak kadar yalnızmış. Bir o kadar da insan...

Anlat Shahrazad;
Bu kaçıncı binbirinci gecedir,
Nerde başladı masal, biten nedir?

***
Anlatmış Shahrazad;
susmak ölmek demekmiş,
yaşamış Shahrazad, adına denirse yaşamak.

***