Kalemin ruhi bunalımlar geçiren bir insan gibi şuursuzca kağıda başını çarpması... arada bir durup sonra yeniden saldırıya geçmesi... bu nöbetlerin bazen kısa (kelime kısaysa) bazen uzun sürmesi... bazen de kendine gelircesine ve ne yapıyorum dercesine küçük dokunuşlar yapıp durması...

Ve tüm yaşananların üstüne ölüm gibi inen ; kelimelerin üstüne çekilen koyuca bir çizgiâ...

Boşluk içinde asılı duran binlerce nefes; sahipleri kendilerini içine çekince, nasıl ki sese dönüşüp anlam buluyorsa; eğik büğük binlerce harf de; ya sevgiliye adanmış bir şiirde his oluyor... Ya da bir idam fermanına alelacele serpilerek sonları hazırlıyor...

Ve dedik ki;

-her şeyi eskiterek başa dönen zaman...
eskiyen yazılar... sanal dünyada yalancı kelimeler...
e-mailin soğukluğu, mektubun sıcaklığı...

Ve zaman savundu kendini;

"birilerine ulaşmak birkaç saniye sürüyorsa; araya neden zarf, posta kutusu, postacı, ...koymalı... sevdiği bir tuşun ucunda olan insan( ki insan sabırsız , aşk acelecidir) aşkıyla arasına kimseyi sokmak istemez... hele de zamanı..."

biraz geriye gitmeli şimdi ..klavye ve tuşları bırakıp .. ve gözümüzü biraz daha görmezleştiren ekranımızı kapatıp ...mürekkep damlalarından derkenar yapılmış, koklarken ağacın yaşlığını ve canlılığını hissedeceğiniz sayfalarla dolu asırlara; ve şiir gibi dinlemeliyiz sessizce...

Bir kuş kanatlandı da göğe; saçılıp dağıldı tüyleri bir harfe dokunmak için, bir ceylan boynunu usulca koydu avcının ayak ucuna ;
derisi yazıya ve hikmete mesken olacaksa... sırtında durmamalıydı...

Sonra yaşlı bir adam sakalını tutarak oturdu ahşap masaya...
batırdı mürekkep hokkasına düşüncelerini... ve ibadet edercesine birleşti harekeleri harflerle...

kesif bir koku sardı adam boyasız sandığı açarken... ve bizler için musafı atlaslara sararken...